ตอนที่ 71 จัดการเรื่องใหญ่

เหวยฮ่าวบอกหลี่ซื่อหมินว่านี่เป็นเรื่องใหญ่ของบ้านเมือง หลี่ซื่อหมินไม่เข้าใจ ได้ยินแล้วก็โมโหจนหัวเราะ ตัวเองปกครองบ้านเมืองนี้ กลับไม่เข้าใจเรื่องใหญ่ของบ้านเมือง อย่างนี้ไม่ใช่เยาะเย้ยตัวเองหรือ

"ข้าว่าเจ้าน่ะไอ้ทึ่มเหวย อย่าเอาแต่ป้ายทองใส่หน้าตัวเอง มาตอนนี้เครื่องเคลือบของเจ้าน่ะ ข้า... มันขายดีจริง ๆ ชาวต้าถังมากมายมาหาเจ้าขอซื้อ เจ้ายังขายให้พ่อค้าชาวหูอีก ไม่กลัวคนยื่นฎีกาหาว่าเจ้าสมคบศัตรูหรือ?" หลี่ซื่อหมินยิ้มถามเหวยฮ่าว ปากเกือบพลาดไปแล้ว

"ข้อหาสมคบศัตรู? ใครกล้ายื่นฎีกา ข้าก็จะไปฟ้องฝ่าบาท ต้องให้มันล้างโคตรทั้งเก้าชั่วอายุคน ยังจะหาว่าข้าสมคบศัตรูอีก โง่หรือเปล่า?" เหวยฮ่าวได้ยินก็เริ่มหงุดหงิด พูดกับหลี่ซื่อหมิน

"โอ้ ยังฟ้องกลับอีกหรือ?" หลี่ซื่อหมินหัวเราะ มองเหวยฮ่าวแล้วถามต่อ

"เอ่อ บอกเจ้าก็ไม่เข้าใจ ตอนนี้ข้ากำลังรีดขนแกะพวกต่างชาติอยู่ เจ้าไม่รู้หรอก!" เหวยฮ่าวโบกมือพูดกับหลี่ซื่อหมิน

หลี่ลี่จื้อได้ยินก็มองเหวยฮ่าว แล้วมองหลี่ซื่อหมิน จึงพูดกับเหวยฮ่าวว่า "เขาไม่เข้าใจเจ้าก็อธิบายให้ฟังสิ ไม่อย่างนั้นคนข้างนอกหาว่าเจ้าสมคบศัตรู ฟังไม่ดีเลยนะ"

"เจ้าห้ามพูด ข้าเห็นเจ้าแล้วหัวเสีย ตอนโรงงานกระดาษซื้อกระดาษ เจ้าก็ไม่อยู่ ตอนนี้ขายเครื่องเคลือบ เจ้าก็ไม่อีก ข้าไม่รู้เลยว่าคบกับเจ้าแล้วจะรอดหรือเปล่า คราวหน้าข้าไม่ร่วมงานกับเจ้าแล้ว เจ้าไว้ใจไม่ได้เลย" เหวยฮ่าวพูดกับหลี่ลี่จื้ออย่างหงุดหงิด

"ข้า ข้า ข้าบอกแล้วไงว่าข้ามีธุระ" หลี่ลี่จื้อพูดเสียงเบา ไม่ค่อยมั่นใจ พร้อมกับกังวลว่าเหวยฮ่าวจะไม่ร่วมงานกับนางในอนาคต

"คุณหนูของข้ามีธุระจริง ๆ ยุ่งจนเพิ่งกลับมา" หลี่ซื่อหมินก็ช่วยพูดข้าง ๆ

"เจ้ามีอะไรให้ยุ่ง? ท่านพ่อของเจ้าก็ไปปาซู่แล้ว ทางฉางอานยังมีเรื่องสำคัญอะไรอีก?" เหวยฮ่าวไม่เชื่อ พูดกับหลี่ลี่จื้อ

"เหอ ๆ!" หลี่ซื่อหมินได้ยินก็หัวเราะ หัวเราะขึ้นมากะทันหัน เหวยฮ่าวไม่รู้ว่าเขาหัวเราะทำไม

"เจ้าหัวเราะอะไร?" เหวยฮ่าวมองหลี่ซื่อหมินอย่างไม่พอใจ ถามขึ้น

"เอ่อ เจ้าก็รู้ ท่านเจ้าของของข้าไปปาซู่แล้ว เรื่องทางฉางอานจึงต้องยกให้คุณหนูดูแล ยุ่งเป็นเรื่องปกติ" หลี่ซื่อหมินยังยิ้มพูด ในใจรู้ว่าเหวยฮ่าวเชื่อแล้วว่าเซี่ยกั๋วกงมีตัวตนจริง และเชื่อว่าเซี่ยกั๋วกงไปปาซู่แล้ว

"จริงหรือ?" เหวยฮ่าวจ้องหลี่ลี่จื้อถาม หลี่ลี่จื้อพยักหน้าอย่างมั่นใจ

"ช่างเถอะ ข้าไม่ถือสาเจ้าแล้ว เอ่อ แล้วก็... พอข้าจัดธุระช่วงนี้ให้เสร็จเรียบร้อย ข้าจะไปปาซู่สักเที่ยวหนึ่ง ไปสู่ขอเจ้าจากท่านพ่อของเจ้า" เหวยฮ่าวโบกมือพลางพูดกับหลี่ลี่จื้อ

"หา!" หลี่ซื่อหมินกับหลี่ลี่จื้อมองเหวยฮ่าวอย่างตกใจ

"ตกใจอะไรกัน ข้าบอกเจ้าเลย ข้าจะไม่แต่งกับใครนอกจากเจ้า พอแต่งเข้าบ้านแล้วจะจัดการเจ้าให้เรียบร้อย" เหวยฮ่าวชี้ไปที่หลี่ลี่จื้อพูด

"เจ้า ๆ จะไปปาซู่ทำไม? ไกลขนาดนั้น เอ่อ ท่านพ่อของข้าปีนี้หน้าหนาวยังต้องกลับเข้าเมืองหลวง" หลี่ลี่จื้อพูดกับเหวยฮ่าวอย่างร้อนใจ

"ยังจะกลับเข้าเมืองหลวง กลับมาทำไม?" เหวยฮ่าวได้ยินก็ดีใจมาก มองหลี่ลี่จื้อถาม

"เจ้าไม่รู้หรือ ปีนี้ฝ่าพระบาทรัชทายาทจะอภิเษก เซี่ยกั๋วกงในฐานะกั๋วกง ย่อมต้องกลับเข้าเมืองหลวงมาถวายพระพร" หลี่ซื่อหมินเอ่ยอธิบายข้าง ๆ

"อ้อ ใช่ ๆ ๆ ปีนี้ฝ่าพระบาทรัชทายาทอภิเษก ใช่ ต้องกลับมา ตอนนั้นเผลอ ๆ ข้าอาจต้องไปร่วมด้วย" เหวยฮ่าวเพิ่งนึกได้ นี่เป็นเรื่องใหญ่ของราชสำนัก

"เจ้ายังไม่บอกเลยว่าเจ้าทำอย่างนี้แล้วมันเป็นเรื่องใหญ่ของบ้านเมืองได้ยังไง" หลี่ซื่อหมินยังอยากรู้ให้ชัด ดูว่าเหวยฮ่าวคุยโม้หรือเปล่า

"เชอะ เรื่องสำคัญขนาดนี้ จะบอกเจ้าไม่ได้หรอก" เหวยฮ่าวยังมองหลี่ซื่อหมินอย่างดูแคลน

"ไม่ใช่สิ ทำไมล่ะ?" หลี่ซื่อหมินเริ่มไม่เข้าใจ ทำไมถึงบอกตัวเองไม่ได้

"เจ้าเป็นแค่พ่อบ้าน จะไปรู้เรื่องบ้านเมืองใหญ่โตอันใดนักหนา? เจ้าไม่รู้หรอก รู้มากไปก็ไม่เป็นผลดีกับตัวเจ้า เรื่องที่ไม่ควรถามก็อย่าได้ถาม ข้ากำลังทำการให้ราชสำนักอยู่ เรื่องใหญ่!" เหวยฮ่าวพูดกับหลี่ซื่อหมินหน้าตาเฉย

หลี่ซื่อหมินได้ยินก็เกือบขำตาย ตัวเองไม่เคยรู้เลยว่าเขาทำการให้ราชสำนักตั้งแต่เมื่อไร ถ้าบอกว่าทำเพื่อราชวงศ์ก็พอเชื่อได้ เพราะเงินที่เหวยฮ่าวหามาได้ครึ่งหนึ่งต้องส่งเข้าท้องพระคลังฝ่ายใน แต่จะบอกว่าเพื่อราชสำนักนั้นไม่จริงเลย

"เจ้าทึ่มเหวย ห้ามพูดพล่อย ๆ ทำการให้ราชสำนักอันใดกัน ข้าไม่เห็นรู้เรื่อง" หลี่ลี่จื้อเห็นว่าถามหลี่ซื่อหมินไม่ได้ความ ก็ต้องลงมือถามเอง

"เจ้าเป็นแค่ผู้หญิงจะไปรู้อันใด ผู้ชายเขาทำเรื่องใหญ่ให้ราชสำนักกัน" เหวยฮ่าวเหลือบมองหลี่ลี่จื้ออย่างดูแคลนอีกครั้ง หลี่ลี่จื้อได้ยินแทบพูดไม่ออก ใครกันจะมั่นหน้ามั่นโหน่ได้ขนาดนี้ ช่างเป็นคนพิลึกจริง ๆ

"คุยโวก็ว่าคุยโว ยังจะอ้างว่าทำการให้ราชสำนัก ข้าเดาว่าเจ้ายังไม่เคยเข้าท้องพระโรงด้วยซ้ำ คงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำการให้ราชสำนักนั้นต้องทำอย่างไร" หลี่ซื่อหมินเห็นว่าถามตรง ๆ คงไม่ได้ความ ก็ต้องใช้ไม้นี้

"เจ้า... ข้าคุยโวที่ไหน ข้าเหวยฮ่าวไม่เคยคุยโว" เหวยฮ่าวได้ยินก็ร้อนใจ มองหลี่ซื่อหมินด้วยความโกรธ

"เจ้าเชื่อหรือไม่ ถ้าเครื่องเคลือบชุดนี้ขายให้พ่อค้าชาวหูไปเสียส่วนใหญ่ ขุนนางตรวจการบางคนก็จะเล่นงานเจ้า พ่อค้าท้องถิ่นเจ้าไม่ดูแล กลับไปดูแลพ่อค้าชาวหู นี่มันไม่ใช่สมคบกับศัตรูแล้วหรืออะไร?" หลี่ซื่อหมินมองเหวยฮ่าวแล้วถามขึ้น

"ไร้สาระ ข้า... ขุนนางตรวจการในราชสำนักจะโง่ถึงเพียงนั้นได้อย่างไร?" เหวยฮ่าวได้ยินก็ร้อนใจนัก ข้าไม่ใช่คนที่ทำเรื่องเช่นนั้นเสียหน่อย

"เจ้าทึ่มเหวย เล่าให้ข้าฟังหน่อยเถิด เผื่อวันหน้าถูกเข้าใจผิด ข้าจะได้ช่วยอธิบายให้" หลี่ลี่จื้อรีบพูดกับเหวยฮ่าวจากข้าง ๆ

เหวยฮ่าวมองนาง มองหลี่ซื่อหมิน แล้วโบกมือเรียกทั้งสอง พลิกตัวเดินไปทางต้นไม้ใหญ่ไกลออกไป หลี่ซื่อหมินกับหลี่ลี่จื้อตามไป พอถึงตรงนั้นทั้งสองก็มองเขา

"เฮ้อ พวกนั้นไม่เข้าใจกันเลย พวกเจ้าก็ว่าไป เครื่องเคลือบพวกนี้ทุนเท่าไร?" เหวยฮ่าวมองเตาเผาเครื่องเคลือบที่อยู่ไกลออกไป ถอนหายใจพลางพูด

"ไม่มาก คราวก่อนที่ข้ามาดู เงินสามพันก้วนของเรายังใช้ไม่หมดเลย" หลี่ลี่จื้อตอบ

"ว่าไปแล้วเครื่องเคลือบพวกนั้น นอกจากสวยแล้วยังใช้ประโยชน์อันใดได้อีก เครื่องเคลือบธรรมดาก็ใส่น้ำได้ ใส่ข้าวได้ ใส่ของได้ เหตุใดต้องซื้อของแพงถึงเพียงนี้?" เหวยฮ่าวยืนอยู่ตรงนั้นทำหน้าห่วงบ้านห่วงเมือง หลี่ซื่อหมินกับหลี่ลี่จื้อมองเขาอย่างพูดไม่ออก เครื่องเคลือบพวกนี้ก็เหวยฮ่าวเป็นคนขาย แล้วยังมาถามว่าเหตุใดต้องซื้อแพงถึงเพียงนี้

"ว่าไป เครื่องเคลือบเล็ก ๆ เพียงชิ้นเดียวก็แลกเงินได้หลายร้อยเหวิน แพะตัวหนึ่งไม่เกินแปดสิบเหวิน เงินหนึ่งก้วนซื้อแพะได้ตัวหนึ่ง เลี้ยงแพะตัวหนึ่งอย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาครึ่งปีขึ้นไปใช่หรือไม่

แต่เราเผาเครื่องเคลือบชิ้นหนึ่งใช้เวลาเท่าไร? ขายเครื่องเคลือบให้พวกเขา พ่อค้าชาวหู โดยเฉพาะพ่อค้าชาวหูทางเติร์กกับทิเบต พวกนั้นขนเครื่องเคลือบไปขายที่เติร์กกับทิเบต ชาวหูพวกนั้นเอาเงินซื้อของพวกนี้ ต้องขายแพะออกไปสักกี่ตัว?

แพะพวกนั้นขายให้ใคร ก็ขายให้ต้าถังของเราไม่ใช่หรือ และหากพวกเขาซื้อมากเข้า เงินมาจากไหน ก็ขายแพะขายวัวกันต่อไปใช่หรือไม่ แต่ถ้าขายมากเข้า พวกเขายังมีเงินไว้ซื้ออาวุธ ไว้ซื้อเสบียงอีกหรือ?

ใช้เครื่องเคลือบเล็ก ๆ ชิ้นเดียวก็ส่งผลถึงการเตรียมศึกของเติร์กกับทิเบตได้ จะดีกว่าไหม หากต่อไปพวกเขาชอบเครื่องเคลือบสวย ๆ พวกนี้ไปเรื่อย ๆ ก็ต้องซื้อต่อไป ไม่กี่ปี ทิเบตกับเติร์กก็จะจน จนรบไม่ไหว

ตอนนี้ข้าได้ยินมาว่า ต้าถังกับเติร์กยังรบกันอยู่ที่ชายแดน ใช้วิธีของข้าแล้ว ถึงตอนนั้นพวกเขาก็รบไม่ไหว" เหวยฮ่าวยืนอยู่ตรงนั้น ยิ่งพูดยิ่งได้ใจ

หลี่ซื่อหมินฟังออกและเข้าใจความหมายของเหวยฮ่าว ของใช้ที่ต้นทุนไม่สูงแบบนี้เอาไปแลกฝูงวัวฝูงแกะของชาวหู ถือว่าคุ้มค่ามหาศาล ตัวอย่างเช่นเครื่องเคลือบของเหวยฮ่าวเตาหนึ่งใช้เวลาราวสิบวันถึงครึ่งเดือน แต่แลกฝูงวัวฝูงแกะกลับมาได้เป็นแสนตัว เช่นนี้ก็คุ้มค่าแน่นอน

"เป็นอย่างไรบ้าง ้าข้าทำเช่นนี้ก็เพื่อต้าถังไม่ใช่หรือ พวกพ่อค้าในแผ่นดินจะเข้าใจอะไร พวกขุนนางตรวจการจะเข้าใจอะไร ท่านคอยดูเถิด ไม่เกินสามเดือนชายแดนเราต้องมีวัวมีแกะออกมาขายเป็นจำนวนมาก แม้แต่ม้าศึกก็อาจมีขาย เครื่องเคลือบของข้านี่ของดีนะ พวกชาวหูไม่เคยเห็นของประณีตงดงามเช่นนี้หรอก" เหวยฮ่าวคุยโวกับหลี่ซื่อหมินอย่างได้ใจ

หลี่ซื่อหมินพยักหน้า แล้วมองเหวยฮ่าวด้วยความพอใจ สิ่งที่เหวยฮ่าวเพิ่งพูด หลี่ซื่อหมินคิดตามได้แล้วและคาดการณ์ไว้แล้ว หากฝั่งชาวหูซื้อไปมากจริง ย่อมส่งผลถึงการเตรียมศึกของชาวหูแน่นอน

ส่วนฝั่งต้าถัง ด้วยภาษีอากรก็ยังได้เงินเพิ่มอีกไม่น้อย ฝ่ายหนึ่งลดฝ่ายหนึ่งเพิ่ม ศึกระหว่างต้าถังกับเติร์กอาจเห็นผลได้ในไม่กี่ปี

"พ่อบ้าน ทีเหวยฮ่าวพูดมาเป็นอย่างไรบ้าง" หลี่ลี่จื้อไม่รู้ว่าเหวยฮ่าวพูดถูกหรือไม่ แต่เห็นหลี่ซื่อหมินไม่ค้าน คงจะใกล้เคียง จึงเอ่ยขึ้นมา

"อืม ดีทีเดียว เป็นการใหญ่เพื่อราชสำนักจริง ๆ" หลี่ซื่อหมินพยักหน้ากล่าว

"เฮ้อ น่าเสียดาย ฝ่าบาทก็ไม่ทรงพบข้า หากพบข้า ข้ายังมีของดีอีกมาก" เหวยฮ่าวทำหน้าเศร้าหมองมองท้องฟ้า ท่าทางเหมือนผู้มีความสามารถแต่ไร้ที่ให้ลง หลี่ซื่อหมินได้ยินก็อยากกลอกตา คนผู้นี้ ยิ่งวันยิ่งไร้ยางอาย

"นายน้อย เย็นลงพอสมควรแล้ว เปิดเตาได้หรือยัง" ตอนนี้มีคนงานเดินเข้ามาถามเหวยฮ่าว

"พวกเจ้ารออยู่ตรงนี้ก่อน ข้าไปดูหน่อย" เหวยฮ่าวว่าแล้วก็วิ่งไปทางเตาเผาเครื่องเคลือบ

"เป็นอย่างไรบ้าง" หลี่ลี่จื้อเข้าใกล้หลี่ซื่อหมินอย่างยินดี ในแววตามีแต่ความสุขและความภาคภูมิใจ

"อืม เจ้าบอกเขาได้ไหม ว่าฝ่าบาทจะขอยืมเงินเขา ยืมเงินปันผลของเขา" หลี่ซื่อหมินพยักหน้า มองหลี่ลี่จื้อแล้วเอ่ยขึ้น

"อ๊ะ ก็บอกว่าเซี่ยกั๋วกงขอยืมเงินไม่ใช่หรือ" หลี่ลี่จื้อได้ยินก็ไม่เข้าใจ มองหลี่ซื่อหมิน ก่อนหน้านี้ตกลงกันแล้วให้เซี่ยกั๋วเองผู้ไม่มีตัวตนออกมาขอยืมเงิน