ตอนที่ 70 เขากล้า

หลี่ซื่อหมินกับจ่างซุนฮองเฮาเพิ่งมาถึงตำหนักลี่เจิ้ง ก็เห็นหลี่ลี่จื้อนั่งหน้าหม่นอยู่ตรงนั้น

"กลับมาแล้วหรือ?" จ่างซุนฮองเฮาเห็นหลี่ลี่จื้อก็แปลกใจเล็กน้อย นางคิดว่าไม่น่าจะเร็วขนาดนี้

"เสด็จแม่ เจ้าทึ่มเหวยไม่สนใจข้าแล้ว ข้าเดินเข้าไปหา เขาก็ทำเหมือนไม่เห็นข้า คราวนี้เขาโกรธจริง ๆ แล้วเพคะ" หลี่ลี่จื้อเดินเข้ามา มองจ่างซุนฮองเฮาด้วยสีหน้าหม่นหมอง

"ไม่ต้องไปสนใจมัน ไอ้เด็กนี่กล้าไม่สนใจเจ้าอีกหรือ?" หลี่ซื่อหมินได้ยินก็พูดกับหลี่ลี่จื้อ ในใจคิดว่า ยังกล้าไม่สนใจลูกสาวเรา กล้าหาญขนาดไหนกัน

"อืม คงโกรธจริงแล้ว เจ้าไม่ออกไปหาเขาหลายวันขนาดนี้ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เจ้าเองที่ปิดบังเขาไว้" จ่างซุนฮองเฮาพูดยิ้ม ๆ กับหลี่ลี่จื้อ ในใจก็ไม่ได้คิดอะไร หนุ่มสาวด้วยกัน ใครจะไม่มีเรื่องขัดใจกันบ้าง

"แต่ถ้าเขายังไม่สนใจข้าไปเรื่อย ๆ จะทำอย่างไรเพคะ?" หลี่ลี่จื้อดึงมือจ่างซุนฮองเฮาถาม

"เป็นไปไม่ได้ พรุ่งนี้เขาก็สนใจเจ้าแล้ว พรุ่งนี้เจ้าก็ไปหาเขาอีก แต่ห้ามทะเลาะกับเขาเด็ดขาด อ้อ เจ้าจะบอกเขาเรื่องฐานะที่แท้จริงของเจ้าเมื่อไร?" จ่างซุนฮองเฮามองนางยิ้ม ๆ แล้วถาม

"เอ่อ ไม่รู้เพคะ!" หลี่ลี่จื้อส่ายหัว เรื่องนี้ยังคิดไม่ออกจริง ๆ

"ปล่อยให้มันค้นพบเองไปเถอะ โง่หรือเปล่า ไม่รู้จักส่งคนตามเจ้าไปดูว่าเจ้าไปที่ไหน?" หลี่ซื่อหมินพูดอย่างเหยียด ๆ ถ้าเป็นตัวเรา ป่านนี้รู้ไปนานแล้ว มีแต่เจ้าทึ่มเหวยคนนี้เท่านั้นที่คิดไม่ถึง

"ใช่แล้วเพคะ เสด็จแม่ เสด็จพ่อ เครื่องเคลือบเป็นฝีมือเหวยฮ่าวจริง ๆ หรือ ได้ยินว่าการค้าดีมาก ตอนนี้พ่อค้าจากที่ต่าง ๆ ต่างรอสินค้ารุ่นต่อไปของเหวยฮ่าวกันทั้งนั้นเพคะ เสด็จแม่ โรงงานเครื่องเคลือบนี้คงทำเงินได้มาก" หลี่ลี่จื้อพูดแล้วก็เริ่มดีใจ เรื่องนี้เหวยฮ่าวทำสำเร็จจริง ๆ อย่างนี้ไม่เพียงเหวยฮ่าวจะได้เงิน ท้องพระคลังฝ่ายในก็จะเต็มขึ้นมาก ที่สำคัญคือท่าทีของหลี่ซื่อหมินต่อเหวยฮ่าวจะเปลี่ยนไปด้วย

"อืม เรื่องนี้เสด็จแม่ก็รู้แล้ว พี่ใหญ่ของเจ้าน่ะ ซื้อเครื่องเคลือบไปกว่าหมื่นก้วน ทั้งหมดซื้อจากมือมัน" จ่างซุนฮองเฮาพูดยิ้ม ๆ

"เสียเงินเปล่า ๆ จริง ๆ ถ้าต้องการ ข้าไปหยิบเองก็ได้ ถูกกว่านี้" หลี่ลี่จื้อเชิดปาก พูดอย่างดูถูก

"นั่นมันไม่เหมือนกัน ทำธุระอะไรก็ต้องยุติธรรม จะเพราะพี่ใหญ่ของเจ้าซื้อก็ลดราคาให้ไม่ได้ ต้องดูตามสถานการณ์จริง โรงงานนี้เจ้ากับมันร่วมกันตั้งขึ้นมา" หลี่ซื่อหมินเตือนหลี่ลี่จื้อ หลี่ลี่จื้อพยักหน้า

"ฝ่าบาท ท่านดูสิ จะไปพบเหวยฮ่าวเมื่อไรดีเพคะ?" จ่างซุนฮองเฮามองหลี่ซื่อหมินยิ้ม ๆ แล้วถาม

"พรุ่งนี้ก็ได้ พรุ่งนี้เราจะไปกับลี่จื้อ คราวนี้เราอยากถามมันจริง ๆ ว่ามีทางหาเงินได้มากกว่านี้ไหม ราชสำนักปีนี้ต้องการเงินไม่น้อย ถ้าไม่มีโรงงานกระดาษส่งเงินเข้าราชสำนักช่วงนี้ ฝ่ายราชสำนักก็แทบจะทำอะไรไม่ได้แล้ว" หลี่ซื่อหมินคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดกับนางทั้งสอง

"อ๊ะ พรุ่งนี้ไปเลยหรือเพคะ พรุ่งนี้ถ้าเหวยฮ่าวยังไม่สนใจข้าอีกจะทำอย่างไร เสด็จพ่อ เลื่อนออกไปสักสองสามวันค่อยพบได้ไหมเพคะ?" หลี่ลี่จื้อได้ยินก็รีบเสนอความเห็นกับหลี่ซื่อหมินทันที

"พรุ่งนี้เลย พ่ออยู่นี่ มันกล้าไม่สนใจเจ้าหรือ ถ้าไม่สนใจเจ้า เราก็จะจัดการมัน" หลี่ซื่อหมินพูดยิ้ม ๆ กับหลี่ลี่จื้อ หลี่ลี่จื้อได้ยินก็หน้าหมอง ถ้าจัดการเหวยฮ่าว เขาจะยิ่งโกรธมากขึ้นไม่ใช่หรือ ถึงตอนนั้นก็ยิ่งไม่สนใจนาง

"วางใจเถอะน่า เจ้าเด็กนี่!" จ่างซุนฮองเฮาพูดยิ้ม ๆ กับหลี่ลี่จื้อ จากนั้นก็นึกถึงเรื่องที่หลี่เฉิงกานพูดวันนี้ "ลี่จื้อเอ๋อร์ เจ้าเจอเหวยฮ่าวแล้วก็เตือนเขาสักหน่อย สองพี่น้องหลี่เต๋อเจี้ยนอาจหาคนมาจัดการมัน ไม่ถึงขั้นเอาชีวิต เพราะยังไงเหวยฮ่าวก็เป็นถึงป๋อ แต่การต่อสู้ต้องมีแน่"

"อ๊ะ พี่หลี่เต๋อเจี้ยนน่ะหรือ แล้วทำไมพวกเขายังตอแยเหวยฮ่าวอยู่? เหวยฮ่าวบอกปฏิเสธไปแล้วแท้ ๆ" หลี่ลี่จื้อพอได้ยินก็เบิกตากว้าง มองจ่างซุนฮองเฮาด้วยความประหลาดใจแล้วถามขึ้น

"เรื่องนี้ก็ไม่รู้เหมือนกัน เจ้าแค่เตือนเขาสักหน่อยก็พอ" จ่างซุนฮองเฮาเอ่ย

"เรื่องนี้เกรงว่าจะจบไม่สวย" หลี่ซื่อหมินคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วว่า

"เพราะอะไรหรือเพคะ" หลี่ลี่จื้อมองหลี่ซื่อหมินอย่างกังวลแล้วถาม

"เจ้าคุ้นเคยกับหลี่ซือหยวนดี สมัยเด็กพวกเจ้ายังเล่นด้วยกัน มาจนป่านนี้ก็ยังไม่มีใครไปสู่ขอ หลี่จิ้งก็ร้อนใจไม่น้อย ตอนนี้กว่าจะได้ยินเหวยฮ่าวพูดเช่นนี้ หลี่จิ้งจะยอมละทิ้งง่าย ๆ หรือ หลี่จิ้งเอ็นดูบุตรสาวคนนี้ที่สุด ถึงจะไม่ใช่ลูกในไส้ แต่ก็สนิทยิ่งกว่าลูกในไส้

สามีภรรยาหลี่จิ้งล้วนได้รับการช่วยชีวิตจากบิดามารดาของหลี่ซือหยวน ทั้งเดิมทีก็สนิทกันดั่งพี่น้อง หลี่จิ้งย่อมอยากหาคู่ที่ดีให้หลี่ซือหยวน และเหวยฮ่าวเมื่อมองทุกด้านก็เหมาะที่สุด ข้อแรก เป็นถึงป๋อ คู่กับหลี่ซือหยวนก็เหมาะสม อีกทั้งมีพี่น้องเพียงคนเดียว ลดความวุ่นวายไปได้มาก

อีกทั้งเหวยฮ่าวก็มีฝีมือในการหาเงิน ทั้งฐานะตระกูลเหวยยังต่ำกว่าจวนหลี่จิ้ง แต่งเข้าไปหลี่ซือหยวนก็ไม่ต้องอับอาย และเหวยฮ่าวก็ไม่กล้าทำให้นางต้องอับอาย ฉะนั้นสองพี่น้องหลี่เต๋อเจี้ยนถึงได้จ้องเหวยฮ่าว ถ้าไม่มีการยินยอมโดยปริยายของหลี่จิ้ง สองพี่น้องจะกล้าบุ่มบ่ามเช่นนี้หรือ" หลี่ซื่อหมินนั่งวิเคราะห์

"แต่ก็ไม่ควรจ้องเหวยฮ่าวไม่วางเช่นนี้ พวกตระกูลกั๋วกงเหล่านั้นยังมีอีกหลายคนที่ยังไม่หมั้นหมาย หาพวกเขาไม่ได้หรือเพคะ" หลี่ลี่จื้อพูดอย่างร้อนใจ หากถึงเวลานั้นเหวยฮ่าวต้านไม่ไหวแล้วรับหลี่ซือหยวนมาแต่งจริง ๆ จะทำอย่างไร

"บุตรหลานของตระกูลกั๋วกงอื่น ๆ เจ้าดูสิ ใครบ้างที่เห็นหลี่ซือหยวนแล้วไม่หลีกหนีให้ห่าง" หลี่ซื่อหมินมองหลี่ลี่จื้อแล้วว่า

"ไม่ได้หรอกเพคะ เสด็จพ่อต้องคิดหาทางหน่อย" หลี่ลี่จื้อตอนนี้ไม่สนใจความสำรวมแล้ว นางไม่อยากให้เรื่องของตนกับเหวยฮ่าวเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นอีก กว่าจะผลักจ่างซุนชงออกไปได้ ตอนนี้ก็มีหลี่ซือหยวนโผล่มาอีกคน

"เจ้าเด็กคนนี้!" หลี่ซื่อหมินมองหลี่ลี่จื้ออย่างไม่ค่อยพอใจ

"เสด็จพ่อ!" หลี่ลี่จื้ออ้อนพลางเขย่าแขนหลี่ซื่อหมิน

"ฝ่าบาท เรื่องนี้ท่านเองก็ต้องช่วยด้วยสักหน่อย" จ่างซุนฮองเฮาเห็นหลี่ลี่จื้อเช่นนั้นก็รีบเตือน

"เราจะช่วยอย่างไร เหวยฮ่าวก็ไม่ได้เข้ามาในราชสำนัก เราจะพูดอย่างไร ถ้าจู่ ๆ ไปบอกหลี่จิ้งว่าไม่ได้ เจ้าจะให้หลี่จิ้งคิดอย่างไร ขุนนางคนอื่นจะคิดอย่างไร" หลี่ซื่อหมินพูดพลางมองจ่างซุนฮองเฮา ฝ่ายจ่างซุนฮองเฮาก็ยิ้มมองหลี่ลี่จื้อ ส่งสัญญาณชัดเจนถึงเพียงนี้แล้ว หลี่ลี่จื้อคงรู้ว่าต้องทำอย่างไร

"ขอบพระทัยเสด็จพ่อเพคะ!" หลี่ลี่จื้อย่อมเข้าใจ รีบยิ้มประสานมือกับหลี่ซื่อหมินแล้วว่า

"เจ้าเด็กคนนี้!" หลี่ซื่อหมินยิ้มอย่างจนใจ บุตรสาวคนนี้ตอนนี้ความคิดคงอยู่ที่เหวยฮ่าวทั้งหมด

เช้าวันรุ่งขึ้นแต่เช้า หลี่ซื่อหมินเปลี่ยนเป็นชุดลำลอง พาหลี่ลี่จื้อออกไปหาเหวยฮ่าว ส่วนเหวยฮ่าวก็ไปทางเตาเผาเครื่องเคลือบ ออกไปแต่เช้ามากเช่นกัน หลี่ซื่อหมินย่อมรู้ความเคลื่อนไหวของเหวยฮ่าว จึงสั่งให้รถม้าไปทางโรงงานเครื่องเคลือบโดยตรง

ส่วนในเมือง สองพี่น้องหลี่เต๋อเจี้ยนก็รวมสมัครพรรคพวกได้กลุ่มหนึ่ง เตรียมจัดการเหวยฮ่าวสักยก แต่ตอนนี้พวกเขายังไม่รู้ว่าเหวยฮ่าวไปที่ใด ต้องสืบให้ชัดเสียก่อน

"เสด็จพ่อถึงแล้ว ที่นี่แหละ ท่านดูสิ เจ้าทึ่มเหวยอยู่ตรงนั้น!" รถม้าเพิ่งมาถึงโรงงานเครื่องเคลือบ หลี่ลี่จื้อก็เห็นเหวยฮ่าว เหวยฮ่าวกำลังรอให้เตาเผาเย็นลง ตอนนี้ข้างนอกก็กำลังรดน้ำลดอุณหภูมิ

"นายน้อย คุณหนูฉางเล่อมาแล้ว" คนรับใช้ในจวนเหวยฮ่าวคนหนึ่งเห็นหลี่ฉางเล่อลงจากรถม้า ก็รีบเตือนเหวยฮ่าว

เหวยฮ่าวหันไปมอง ส่งเสียง "ฮึ" แล้วหันกลับไปดูพวกช่างทำงานต่อ หลี่ลี่จื้อเห็นเหวยฮ่าวไม่สนใจตนก็รู้สึกน้อยใจอยู่บ้าง แต่ก็ยังพาหลี่ซื่อหมินไปทางเหวยฮ่าว

"มาคราวนี้เร็วดีนี่ ข้านึกว่าเจ้าลืมไปแล้วเสียอีกว่ายังมีโรงงานอีกแห่งหนึ่งอยู่" เหวยฮ่าวเห็นหลี่ลี่จื้อเดินมา ก็ยังพูดด้วยความไม่พอใจ

"ข้ามีธุระไม่ใช่หรือ? ขอโทษเจ้าไปแล้วยังจะโกรธกันอีกหรือ?" หลี่ลี่จื้อเห็นเหวยฮ่าวยอมพูดกับตนก็ดีใจมาก แต่ก็ยังแสร้งทำหน้าเศร้าออดอ้อนมองเหวยฮ่าว

"เอาบัญชีให้คุณหนูของเจ้า!" เหวยฮ่าวพูดกับคนที่หลี่ลี่จื้อส่งมาก่อนหน้านี้ คนนั้นได้ยินก็รีบควักบัญชีออกมา ยื่นให้หลี่ลี่จื้อด้วยสองมือ หลี่ลี่จื้อเปิดดู พอเปิดได้ครู่เดียวก็เบิกตาโพลง ตอนนี้ในบัญชีมีเงินสดกว่าหนึ่งแสนก้วน

"เจ้าทึ่มเหวย เจ้าจำผิดหรือเปล่า มีมากขนาดนี้ได้อย่างไร?" หลี่ลี่จื้อถามเหวยฮ่าวด้วยความตกใจ

"ดูให้ดี ในนั้นห้าหมื่นก้วนเป็นเงินมัดจำ มัดจำเครื่องเคลือบในโรงงานของเรา ตามกฎต้องจ่ายสองส่วน คือปีนี้โรงงานเครื่องเคลือบของเราต้องขายได้อย่างน้อยสองแสนห้าหมื่นก้วน บวกกับสองหมื่นก้วนจากเตาก่อนหน้า ก็เป็นสองแสนเจ็ดหมื่นก้วน ส่วนต้นทุนนั้น อืม เจ้าเดาเองก็ได้ว่าสักเท่าไร" เหวยฮ่าวยืนอยู่ตรงนั้น พูดอย่างภูมิใจ ไม่ทันรู้ตัวก็ทำเงินได้หลายแสนก้วนแล้ว

"นี่...มากขนาดนี้เลยหรือ?" หลี่ลี่จื้อยังตกใจไม่หาย

แต่คนที่ตกใจที่สุดยังเป็นหลี่ซื่อหมิน กำไรของโรงงานเครื่องเคลือบพวกนั้นแต่ก่อนเขารู้ดี ทั้งปีได้สักหนึ่งร้อยก้วนก็ถือว่าดีแล้ว ทำไมพอมาถึงมือเหวยฮ่าว กำไรทั้งปีกลับมากขนาดนี้ หลายแสนก้วน ถ้าดึงไปเข้ากระทรวงการคลัง เงินขาดดุลของราชสำนักปีนี้ก็เติมเต็มได้เลย

"แค่นี้เอง ไม่มากหรอก ที่สำคัญข้าก็ไม่คิดว่าเครื่องเคลือบของเราจะเป็นที่นิยมขนาดนี้ ในนั้นพ่อค้าชาวหูสั่งมากที่สุด คราวนี้มีราวหนึ่งหมื่นก้วนเป็นของพ่อค้าชาวหูที่สั่ง พ่อค้าชาวหูพวกนั้นกับคนต่างชาติ รวยจริง ๆ!" เหวยฮ่าวตอนนี้ภูมิใจเต็มที่ เขาก็ไม่คิดจริง ๆ ว่าเครื่องเคลือบนี้จะขายดีในหมู่พ่อค้าชาวหูถึงเพียงนี้ คิดแล้วพวกคนต่างชาติก็รวยจริง ๆ

"ของดีขนาดนี้ เจ้าขายให้พ่อค้าชาวหูหรือ?" หลี่ซื่อหมินได้ยินก็ถามเหวยฮ่าวขึ้นมา น้ำเสียงไม่ได้มีอารมณ์อะไรนัก

เหวยฮ่าวไม่รู้ว่าแท้จริงเขาหมายความว่าอะไร จึงหันไปมองหลี่ซื่อหมินด้วยสายตาดูแคลน แล้วพูดว่า "นี่เพื่อนเอ๋ย เจ้ารู้อะไร? เรื่องนี้มันเกี่ยวพันกับเรื่องใหญ่ของราชสำนัก บอกเจ้าก็ไม่เข้าใจหรอก"