ตอนที่ 69 จัดการเหวยฮ่าว

หลี่ลี่จื้อหงุดหงิดมาก ในใจก็ไม่ได้มั่นใจนัก พอเห็นเหวยฮ่าวเป็นเช่นนี้ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี

"เหวยฮ่าว ข้าผิดเองครานี้ แต่ข้ามีเหตุผลกลบเกลื่อน" หลี่ลี่จื้อมองเหวยฮ่าวพลางอ้อนวอนต่อ

"เอาละ รีบไปกินข้าวเถอะ ข้ามีเรื่องต้องทำ" เหวยฮ่าวพูดกับหลี่ลี่จื้อ หลี่ลี่จื้อรีบถาม "ทำเรื่องอะไรหรือ"

"เรื่องของเจ้าไม่เกี่ยวกับข้า เอาละ เจ้ากินอยู่ตรงนี้แหละ" เหวยฮ่าวพูดพลางหมุนตัวจะไป

หลี่ลี่จื้อยืนอยู่ตรงนั้น ร้อนใจจนใกล้จะร้องไห้ นี่ไม่สนใจข้าแล้วจริง ๆ

ฝ่ายเหวยฮ่าวพอออกมาข้างนอกเหลาสุราพลางถอนหายใจยาว เกือบจะทนไม่ไหวแล้ว แต่ว่าตัวเองก็ยังต้องปล่อยให้นางสงบสติสักหน่อย บอกให้นางรู้ว่าตัวเองก็มีอารมณ์เช่นกัน

เหวยฮ่าวออกจากร้านแล้วก็ขึ้นรถม้าของตัวเอง สั่งให้รถม้าไปทางโรงงานเครื่องเคลือบ อีกไม่กี่วันเตาเผาเครื่องเคลือบลูกที่สองจะเปิดแล้ว ตอนนี้พ่อค้าหลายรายรอเครื่องเคลือบของเขาอยู่ ฉะนั้นตอนนี้เหวยฮ่าวจึงต้องไปดูสักหน่อย

"คุณหนู กินเป็ดย่างสิ ของโปรดคุณหนูเลย" สาวใช้คนหนึ่งข้างกายหลี่ลี่จื้อรีบตักกับข้าวให้หลี่ลี่จื้อ แต่ตอนนี้หลี่ลี่จื้อจะมีอารมณ์มากินอะไรแบบนั้นที่ไหน เหวยฮ่าวไม่สนใจนางแล้ว

"เจ้าทึ่มคนนี้!" หลี่ลี่จื้อนั่งอยู่ตรงนั้นทำปากยื่นพูด ในใจอึดอัดเหลือเกิน นางเองก็อยากบอกเหวยฮ่าวว่านางเป็นองค์หญิง แต่ถ้าบอกไป เหวยฮ่าวจะยังมีดีพอพูดกับนางแบบนี้หรือ ยังจะกล้าพูดว่าจะไปสู่ขอนางที่บ้านอีกหรือ

"คุณหนู ชิมหน่อยสิ คุณหนูไม่ได้กินมาสักพักแล้ว" สาวใช้อีกคนเห็นหลี่ลี่จื้อไม่ขยับตะเกียบก็ช่วยคะยั้นคะยอ

"สั่งให้พวกเขาห่อกลับ แล้วก็เรียกพ่อบ้านหวังขึ้นมา" หลี่ลี่จื้อพูดกับสาวใช้เหล่านั้น พอสาวใช้ได้ยินก็เริ่มลงมือทันที ไม่นานพ่อบ้านหวังก็มา

"คุณหนูฉางเล่อ? นี่? เป็นอะไรไป? อาหารไม่ถูกปากหรือ" พ่อบ้านหวังเห็นสาวใช้กำลังห่ออาหารก็แปลกใจหน่อย ๆ นี่ยังไม่ได้กินเลย

"ไม่มีเพคะ มีธุระต้องกลับก่อน ข้าขอถามเจ้าสักสองสามเรื่อง ตอนนี้ทางโรงงานเครื่องเคลือบเผาเครื่องเคลือบออกมาได้สำเร็จแล้วใช่หรือไม่ แล้วยังขายดียิ่งอีกด้วย?" หลี่ลี่จื้อยิ้มพลางมองพ่อบ้านหวังแล้วเอ่ยถามขึ้น

"อืม ใช่ขอรับ ถ้าไม่ใช่เพราะนายน้อยฉลาดล่ะก็ ตอนนี้ทั่วเมืองฉางอาน ใครบ้างไม่อยากได้เครื่องเคลือบของโรงงานเรา ตอนนี้เครื่องเคลือบพวกนั้นผลิตไม่พอขาย พ่อค้าหลายรายจ่ายเงินมัดจำล่วงหน้า รอของอีกหลายรอบถัดไป นายน้อยช่วงนี้ก็ยุ่งจนหัวหมุน แต่คุณหนูฉางเล่อ ช่วงนี้เหตุใดไม่เห็นคุณหนูออกมาเลย" พ่อบ้านหวังได้ยินก็รีบพูดกับหลี่ลี่จื้อ

"อืม ที่บ้านมีเรื่องนิดหน่อย ยุ่งจนไม่ทัน เอาละ ไม่มีเรื่องอื่นแล้ว เจ้าไปทำธุระต่อเถอะ" หลี่ลี่จื้อยิ้มพูดกับพ่อบ้านหวัง

"ได้เลยขอรับ คุณหนูฉางเล่อมีอะไรก็สั่งได้เลย" พ่อบ้านหวังยิ้มพูด

ฝ่ายหลี่ลี่จื้อพอออกจากหอจวี้เสียนแล้ว เดิมทีอยากไปดูที่โรงงานเครื่องเคลือบ แต่ก็เห็นว่าไม่จำเป็น นางรู้ว่าเหวยฮ่าวตอนนี้ไม่กลับบ้านก็อยู่ที่โรงงานเครื่องเคลือบ และมีโอกาสอยู่ที่โรงงานเครื่องเคลือบมากที่สุด ถ้านางไปดูโรงงานเครื่องเคลือบตอนนี้ เหวยฮ่าวคงไม่ให้หน้าตาดี ๆ กับนางแน่ ที่สำคัญคือ นางต้องกลับวังไปทูลรายงานฮองเฮา บอกว่าท่านว่าเครื่องเคลือบเหล่านี้มาจากโรงงานเครื่องเคลือบของเหวยฮ่าวจริง ๆ

"เครื่องเคลือบดี เครื่องเคลือบสวยจริง ๆ!" จ่างซุนฮองเฮาเห็นเครื่องเคลือบเหล่านั้นก็ชื่นชมไม่หยุด ฝ่ายหลี่ซื่อหมินก็พยักหน้าถี่ ๆ อยู่ตรงนั้น ช่างงดงามยิ่งนักจริง ๆ

"เสด็จพ่อ เสด็จแม่ ดูสิ นี่คือเครื่องเคลือบที่ก่อนหน้านี้ซื้อมาด้วยเงินสองก้วน และตอนนี้หลายอย่างราคาต่ำกว่าสองก้วน ส่วนที่สูงกว่าสองก้วนล้วนเป็นของชิ้นใหญ่" หลี่เฉิงกานยืนอยู่ตรงนั้นอธิบายกับหลี่ซื่อหมินและคนอื่น ๆ

"และชามเครื่องเคลือบพวกนี้ ท่านดูสิ เป็นลายคราม กินข้าวยังหอมเลย" หลี่เฉิงกานพูดกับพวกเขาต่อ พวกเขาพยักหน้าอีกครั้ง ชามและจานเครื่องเคลือบเหล่านั้นงดงามยิ่งนักจริง ๆ

"ของพวกนี้ซื้อมาจากเจ้าของหอจวี้เสียน เจ้าทึ่มเหวยคนนั้นทั้งหมดหรือ" หลี่ซื่อหมินจ้องมองหลี่เฉิงกานแล้วถามต่อ

"พ่ะย่ะค่ะ เขาบอกว่าเผาเองกับมือ วันนี้ไม่รู้ว่ามีคนต่อแถวรอเครื่องเคลือบพวกนี้กันมากแค่ไหน แต่หม่อมฉันซื้อตั้งแต่แรก พ่อค้าหลายคนเห็นหม่อมฉันถือเครื่องเคลือบออกมาหลายชิ้นก็พากันมาหา หวังให้หม่อมฉันแบ่งให้ ขึ้นราคาให้อีกหนึ่งส่วน หม่อมฉันไม่รับปากพ่ะย่ะค่ะ" หลี่เฉิงกานพยักหน้ายืนยัน

"อ้อ เจ้าได้มาจ่ายแค่แปดส่วนจริง ๆ หรือ" หลี่ซื่อหมินถามหลี่เฉิงกานอย่างสนใจ

"จริงพ่ะย่ะค่ะ หม่อมฉันเป็นลูกค้าคนแรกของหอจวี้เสียน ที่หอจวี้เสียนนั่นอาหารทุกอย่างล้วนลดราคาทั้งนั้น" หลี่เฉิงกานพยักหน้ายืนยันหนักแน่น

"อ้อ อย่างนี้นี่เอง" หลี่ซื่อหมินพยักหน้า

"เสด็จพ่อ เสด็จแม่ ถึงคราวนี้หม่อมฉันจะใช้เงินมากไปสักหน่อย แต่ก็ถูกกว่ากันเยอะจริง ๆ แถมยังคุ้มค่ากับเงินที่จ่ายด้วย ถ้าไม่ต้องการ หม่อมฉันก็ยกออกไปขายได้ แต่หม่อมฉันเชื่อว่าเครื่องเคลือบพวกนี้จะไปปรากฏอยู่ในบ้านของพวกขุนนางศักดินาในไม่ช้า ถึงตอนนั้นบ้านของพวกเขามีเครื่องเคลือบแบบนี้กันหมด แต่หม่อมฉันกลับไม่มีสักใบ จะไม่น่าอายหรือพ่ะย่ะค่ะ" หลี่เฉิงกานมองหลี่ซื่อหมินแล้วเอ่ยเสียงเบา

"ซื้อมาก็ซื้อไปเถอะ" หลี่ซื่อหมินเอ่ยขึ้น อย่างไรเสียราชวงศ์ก็มีส่วนด้วย เงินก้อนนี้ครึ่งหนึ่งย้อนกลับเข้าถึงมือราชวงศ์อยู่ดี ก็นับว่าคุ้มค่าอยู่

"หา" หลี่เฉิงกานได้ยินก็ตะลึง เขาคิดว่าหลี่ซื่อหมินจะตำหนิเขาต่อ แต่ไม่คิดว่าจะผ่านไปเบา ๆ แค่นี้

"งดงามจริง ๆ อีกสักหน่อยก็ต้องซื้อกลับเข้าวังบ้าง ไม่อย่างนั้นอย่างที่เกามิงว่า ต่อไปบ้านขุนนางศักดินาคนอื่นใช้ของแบบนี้กันหมด แต่ในวังของเรากลับไม่มี ก็ไม่สมกับเป็นวังหลวงจริง ๆ" จ่างซุนฮองเฮาพูดพลางมองหลี่ซื่อหมิน

"อือ" หลี่ซื่อหมินพยักหน้า ในใจก็ชอบเครื่องเคลือบพวกนี้จริง ๆ

"เสด็จแม่ ให้หม่อมฉันไปซื้อเอง หม่อมฉันซื้อได้ถูกกว่า แปดส่วน ใคร ๆ ก็ไม่ได้ราคานี้กันหรอก" หลี่เฉิงกานได้ยินก็รีบอาสา ในใจคิดว่าเหวยฮ่าวให้เกียรติเขามาก ถ้าเขาไปเองต้องได้แปดส่วนแน่

"ช่างเถอะ ในวังต้องการจำนวนมาก ไว้เสด็จแม่จะหาคนไปคุยกับเหวยฮ่าวโดยเฉพาะ ต่อรองให้ได้ราคาต่ำที่สุดแล้วซื้อเครื่องเคลือบมาสักชุด" จ่างซุนฮองเฮายิ้มพลางพูดกับหลี่เฉิงกาน

ตอนนี้หลี่เฉิงกานยังไม่รู้ว่าราชวงศ์มีส่วนในเครื่องเคลือบนี้ และจ่างซุนฮองเฮาก็ไม่ได้คิดจะให้เขารู้ อย่างไรเสียตอนนี้หลี่เฉิงกานใช้จ่ายมือเติบอยู่แล้ว ถ้ารู้ว่าท้องพระคลังฝ่ายในมีรายได้เข้ามามากขนาดนี้ ตอนใช้เงินก็จะยิ่งไม่รู้จักยับยั้ง ซึ่งนั่นไม่ใช่สิ่งที่จ่างซุนฮองเฮาอยากเห็น

"ก็จริง ถ้าซื้อมาก หม่อมฉันเดาว่าน่าจะลดได้อีก อีกอย่าง ราชวงศ์ซื้อเครื่องเคลือบของพวกเขา ยิ่งทำให้เขาได้หน้ามากขึ้น แต่คนผู้นี้อาจไม่รับปากก็ได้ คนคนนี้ความคิดแปลก ๆ คาดเดายาก" หลี่เฉิงกานได้ฟังก็พยักหน้า

"อือ ความคิดแปลก ๆ เจ้านี่รู้จักเขาดีทีเดียวนะ" หลี่ซื่อหมินยิ้มแล้วถามหลี่เฉิงกาน

"พอได้ เคยฟังคนอื่นเล่าเรื่องเขา ตอนนี้สองพี่น้องหลี่เต๋อเจี้ยนอยากจัดการเขาจริง ๆ แน่นอนว่าคงไม่ทำอะไรถึงขั้นนั้น แค่อยากซ้อมเขาสักยก ก่อนหน้านี้สองพี่น้องนั้นชกกับเหวยฮ่าวแล้วเสียเปรียบ ตอนนี้กำลังรวบรวมพวกลูกหลานขุนศึกเตรียมหาจังหวะไปจัดการเขา" หลี่เฉิงกานยิ้มแล้วเล่าให้หลี่ซื่อหมินกับคนอื่น ๆ ฟัง

"อือ เพราะอะไรเล่า" จ่างซุนฮองเฮาได้ยินก็ถามขึ้นอีกครั้ง

"ก็เรื่องน้องสาวของหลี่เต๋อเจี้ยนนั่นแหละ เหวยฮ่าวที่เหลาสุรามักถามพวกสาวสวยว่ามีคู่หมั้นคู่ครองหรือยัง ถ้ายังไม่มีก็จะไปสู่ขอถึงบ้าน ทั้งหมดนี้เป็นแค่คำพูดล้อเล่น หม่อมฉันก็เห็นเขาถามแบบนี้กับสาวอื่นหลายครั้ง คราวนี้เขาก็ถามหลี่ซือหยวนไปหน่อย สองพี่น้องหลี่เต๋อเจี้ยนรู้เข้า ตอนนี้ยืนกรานให้เหวยฮ่าวมาสู่ขอให้ได้ แต่เหวยฮ่าวมีคนที่ชอบอยู่แล้ว จะรับปากได้อย่างไร เรื่องก็เลยกลายเป็นการชกต่อยกัน" หลี่เฉิงกานยิ้มแล้วอธิบายให้พวกเขาฟัง

"เอ๊ะ ยังมีเรื่องเช่นนี้อีกหรือ?" หลี่ซื่อหมินได้ยินก็อดประหลาดใจไม่ได้ เขารู้ดีว่าเหวยฮ่าวนั้นจับตามองหลี่ลี่จื้อลูกสาวของตนอยู่ตลอด บัดนี้หลี่จิ้งคิดจะแทรกเข้ามาเอากลางวง ไม่ต้องพูดถึงว่าตัวเขาเองจะเห็นด้วยกับการแต่งงานของสองคนนั้นหรือไม่ แต่ลูกสาวของเขาย่อมไม่ยอมแน่นอน ช่วงนี้จ่างซุนฮองเฮาก็เล่าให้เขาฟังแล้วว่า หลี่ลี่จื้อนั้นหมายตาตัวเหวยฮ่าวอยู่

"ใช่แล้ว อันที่จริง... เฮ้อ แต่เหวยฮ่าวเป็นเพียงป๋อผู้หนึ่ง แถมยังเป็นป๋อที่ไม่มีเส้นสายอะไร ถ้าไม่ใช่เพราะเหตุนี้ ทุกคนคงไม่ตามสองพี่น้องนั้นก่อเรื่องวุ่นวายเช่นนี้หรอก

แต่นายสองคนนั้นก็บอกไว้แล้วว่าคงไม่ทำอะไรเหวยฮ่าวจริงจัง แค่ซ้อมสักยก ประกอบกับก่อนหน้านี้เฉิงชู่ซื่อเองก็เสียท่าให้เหวยฮ่าวมาก่อน คราวนี้พี่น้องตระกูลเฉิงไปกันห้าคนจากหกคน เหลือเพียงเสี่ยวลิ่วที่ไม่ได้ไป เพราะยังเล็กเกินไป นอกจากนั้นก็มีสองพี่น้องอวี้ฉือเป่าหลินกับบุตรหลานขุนพลคนอื่น ๆ อีก รวมแล้วราวสามสิบกว่าคน ยังไม่ได้กำหนดเวลาแน่นอน" หลี่เฉิงกานพยักหน้าแล้วเอ่ยอีกครั้ง

"เหลวไหล! เหวยฮ่าวเป็นป๋อแห่งราชสำนักนะ พวกเขาจะรังแกกันเช่นนี้ได้อย่างไร" จ่างซุนฮองเฮาไม่พอใจขึ้นมา ตอนนี้พระนางชอบเหวยฮ่าวมาก แม้จะยังไม่ได้ตกลงอะไร

แต่ความสามารถบางอย่างของเหวยฮ่าว พระนางก็รู้ดี โดยเฉพาะคราวนี้ที่เครื่องเคลือบถูกคิดขึ้นมาได้ ยิ่งทำให้พระนางมองเหวยฮ่าวสูงขึ้นไปอีก

"ไม่เป็นไรหรอก ตอนนี้สองพี่น้องหลี่เต๋อเจี้ยนแค่ต้องการระบายอารมณ์ คาดว่าคงไม่เป็นเรื่องใหญ่" หลี่เฉิงกานยิ้มแล้วกล่าว

จ่างซุนฮองเฮากลับร้อนใจขึ้นมา เรื่องนี้ต้องบอกเหวยฮ่าวให้รู้ไว้ จะได้เตรียมตัวรับมือ

"เอาล่ะ เสด็จพ่อกับเสด็จแม่ของเจ้าก็ต้องกลับแล้ว ต่อไปไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้เงินเช่นนี้อีก เจ้าก็รู้ ราชสำนักกับท้องพระคลังฝ่ายในไม่มีเงิน" หลี่ซื่อหมินมองจ่างซุนฮองเฮาแวบหนึ่ง แล้วหันไปเอ่ยกับหลี่เฉิงกาน

"พ่ะย่ะค่ะ! เสด็จพ่อเสด็จแม่ทรงวางพระทัยได้ หม่อมฉันจะไม่ใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายอีก" หลี่เฉิงกานประสานมือกล่าวอย่างว่าง่ายในทันที

ส่วนที่ตำหนักลี่เจิ้ง หลี่ลี่จื้อกลับมาแล้ว กำลังนั่งรอจ่างซุนฮองเฮาเสด็จกลับ แต่สีหน้ากลับเต็มไปด้วยความกลุ้มใจ ตอนนี้เหวยฮ่าวไม่สนใจตัวเองแล้ว โกรธแล้ว ตัวเองควรทำอย่างไรดี