ตอนที่ 68 ปล่อยเขาไม่ได้

หลี่ลี่จื้อเห็นท่าทีของจ่างซุนฮองเฮา ก็รู้ว่านี่คือหมายความให้นางออกจากวัง ใจจริงนางก็อยากออกจากวังอยู่ แต่นางกลัวเหวยฮ่าว หลายวันมานี้ไม่ได้ไปหาเขา เหวยฮ่าวต้องไม่ยอมปล่อยนางง่าย ๆ แน่ ไม่รู้จะต่อว่านางว่าอย่างไรบ้าง

"ถ้าเจ้าออกไปไม่ได้ เจ้าก็ไม่รู้หรอกว่ามันเป็นฝีมือเหวยฮ่าวหรือเปล่า อีกอย่าง เรื่องนี้ต้องช่วยพี่ใหญ่ของเจ้า ถ้าเสด็จพ่อของเจ้ารู้ว่าซื้อมาจากทางเหวยฮ่าว แล้วราชวงศ์เราก็ถือหุ้นอยู่ด้วย ท่านคงไม่กริ้วหนักเท่านั้น แต่ถ้าไม่ใช่ คราวนี้พี่ใหญ่ของเจ้าต้องโดนตำหนิแน่" จ่างซุนฮองเฮาพูดกับหลี่ลี่จื้อ

"ได้ งั้นหม่อมฉันออกจากวังไปดูเดี๋ยวนี้เลย!" หลี่ลี่จื้อพยักหน้า แล้วเตรียมออกจากวัง ส่วนจ่างซุนฮองเฮาเสด็จไปทางตำหนักกานลู่ พอไปถึง ตอนนี้หลี่เฉิงกานคุกเข่าอยู่ตรงนั้น ก้มหน้าไม่พูดอะไร

"หนึ่งหมื่นก้วน เจ้ารู้ไหมว่าตอนนี้ราชสำนักทางกระทรวงการคลัง แม้แต่ห้าพันก้วนยังควักออกมาไม่ได้? หือ? เอาไปซื้อแต่เครื่องเคลือบพวกนั้น? เสด็จแม่ของเจ้าเป็นห่วงเรื่องวิวาห์ของเจ้าจนหัวหมุน ท้องพระคลังฝ่ายในไม่มีเงินมากขนาดนั้น ทั้งหมดก็เสด็จแม่ของเจ้ากับลี่จื้อที่คิดหาทางหาเงินกลับมาสองคน เจ้านี่ดีนัก ไม่กะพริบตาเลย ใช้เงินหนึ่งหมื่นก้วนออกไป เจ้า เจ้า!" หลี่ซื่อหมินนั่งอยู่ตรงนั้น ชี้หน้าหลี่เฉิงกานด่าเสียงดัง

โกรธจนแทบระงับไม่อยู่ ตนเองยังสงสารลูกสาวที่ออกไปหาทางหาเงินกลับมาทุกวัน ตนเองยังต้องเขียนใบกู้ให้เหวยฮ่าว ส่วนเจ้านี่ดีนัก เงินก้วนเดียว ใช้จ่ายออกไปสบาย ๆ

"ฝ่าบาท พระนางเสด็จมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ตอนนี้หวังเต๋อเข้ามา กราบทูลหลี่ซื่อหมิน หลี่ซื่อหมินได้ยินก็ส่งเสียงอือในลำคอ ในใจยังไม่พอใจ รู้อยู่แล้วว่าคงเป็นเพราะก่อนหลี่เฉิงกานจะมา ส่งคนไปตำหนักลี่เจิ้ง

"ให้ฮองเฮาเข้ามา!" หลี่ซื่อหมินตรัส หวังเต๋อรีบออกไปทันที พอจ่างซุนฮองเฮาเข้ามาก็ตีศีรษะหลี่เฉิงกานด้วยความตำหนิ แล้วเอ่ยว่า "เจ้าเด็กคนนี้ ช่างไม่รู้กาลเทศะเอาเสียเลย ไม่เห็นว่าเงินเป็นเงิน ไม่รู้หรือว่าตอนนี้ราชสำนักเงินกับเสบียงตึงมือแค่ไหน ยังใช้จ่ายเช่นนี้อีก ช่างเล่นพิเรนท์สิ้นดี!"

"พ่ะย่ะค่ะเสด็จแม่ ก็เครื่องเคลือบพวกนั้นมันงดงามมากจริง ๆ ทุกชิ้นล้วนน่าหลงใหลจนวางไม่ลง เสด็จแม่ไม่ทรงทราบหรอก หากหม่อมฉันไม่ลงมือเสียก่อน คงแย่งไม่ได้เลย ตอนนี้เครื่องเคลือบพวกนั้น ถ้าหม่อมฉันยกออกไปขาย คงได้กำไรสามถึงห้าพันก้วนในพริบตา ตอนนี้พ่อค้าชาวหูจำนวนมาก ทั้งพ่อค้าชาวหูจากที่ต่าง ๆ ต่างก็แห่กันแย่งซื้ออยู่! เสด็จพ่อ เสด็จแม่ ไม่เชื่อก็เสด็จไปดูที่วังตะวันออกสิพ่ะย่ะค่ะ เครื่องเคลือบที่หม่อมฉันซื้อกลับมา!" หลี่เฉิงกานคุกเข่าอยู่ตรงนั้น กราบทูลหลี่ซื่อหมินกับจ่างซุนฮองเฮา

"หึ คิดว่าคนอื่นเป็นคนโง่หรือ? ของดีเช่นนี้ จะตกถึงเจ้าได้หรือ?" หลี่ซื่อหมินยิ่งไม่พอใจ ซื้อของมาขนาดนี้แล้วยังรู้สึกเหมือนได้ของถูก ตนเองไปเกิดลูกชายโง่ถึงเพียงนี้ได้อย่างไร สำคัญคือลูกชายคนนี้ยังเป็นรัชทายาทเสียด้วย

"เสด็จพ่อ หม่อมฉันกับเหวยฮ่าวรู้จักกันมาตั้งแต่แรก วันที่หอจวี้เสียนเปิดกิจการ หม่อมฉันเป็นลูกค้าคนแรก ขอเพียงหม่อมฉันไปกินข้าวที่หอจวี้เสียนก็ได้ส่วนลดทุกครั้ง คราวนี้เขาขายเครื่องเคลือบ หม่อมฉันขอซื้อก็ได้แปดส่วนสิบ ส่วนพ่อค้าคนอื่นไปซื้อไม่มีการลดเลย พ่อค้าพวกนั้นถึงกับต้องบวกเงินเพื่อขอซื้อเครื่องเคลือบเหล่านั้น ดังนั้นเครื่องเคลือบชุดที่หม่อมฉันซื้อมา ถ้าจะขายต่อก็ได้กำไรสามถึงห้าพันก้วนในพริบตา แต่เครื่องเคลือบพวกนั้นงดงามมากจริง ๆ หม่อมฉันจึงตัดใจขายไม่ลง" หลี่เฉิงกานคุกเข่ากล่าว

"เจ้าว่าอะไรนะ?" ตอนนี้ทั้งหลี่ซื่อหมินและจ่างซุนฮองเฮาต่างพากันมองหลี่เฉิงกานด้วยความตกใจ หลี่เฉิงกานเองก็เริ่มงงเล็กน้อย พวกท่านไม่เชื่อคำพูดของตนหรือ

"เสด็จแม่ จริง ๆ นะพ่ะย่ะค่ะ ถ้าขายต่อต้องได้กำไรแน่ เพียงแต่เสด็จแม่ หม่อมฉันกำลังจะแต่งงานแล้ว เครื่องเคลือบพวกนี้พอดีกับโอกาส เก็บไว้ไม่ดีกว่าหรือพ่ะย่ะค่ะ?" หลี่เฉิงกานกราบทูลขอร้องจ่างซุนฮองเฮา

"ไม่ใช่ เจ้าเมื่อกี้พูดว่าอะไร ซื้อที่ไหน?"

"ใช่ ซื้อที่ไหน" พอจ่างซุนฮองเฮาถามจบ หลี่ซื่อหมินก็ถามตามมา ส่วนตู้เจิ้งหลุนที่อยู่ข้าง ๆ ก็ไม่รู้ว่าทั้งสองตื่นเต้นอะไรกันนัก

"หอจวี้เสียน เหวยฮ่าวคือป๋อคนใหม่ที่เพิ่งได้บรรดาศักดิ์นั่นไงพ่ะย่ะค่ะ!" หลี่เฉิงกานพูดกับหลี่ซื่อหมิน พลางคิดว่าเหตุใดพวกเขาจึงถามเรื่องนี้

หลี่ซื่อหมินหันไปมองจ่างซุนฮองเฮา จ่างซุนฮองเฮาก็ยิ้มมองเขาแวบหนึ่ง หลี่ซื่อหมินรู้ว่านางยิ้มเพราะอะไร เพราะเป็นไปได้สูงว่าเตาเผาเครื่องเคลือบที่เหวยฮ่าวทำนั้นทำเงินได้มหาศาลจริง ๆ และตนเองก็มองพลาดไปจริง ๆ

"กระแอม เอ่อ ใช้เงินแบบนี้ไม่ได้ ต่อไปจะซื้ออะไรต้องให้จานซื่อเห็นชอบก่อน ตู้เจิ้งหลุน เจ้าคอยจับตาดูมันให้ดี ไร้ระเบียบสิ้นดี!" หลี่ซื่อหมินกระแอมแล้วเอ่ยสั่ง

"พ่ะย่ะค่ะ!" หลี่เฉิงกานกับตู้เจิ้งหลุนค้อมมือตอบพร้อมกัน

"เอาล่ะ พวกเจ้าถอยไปก่อน เดี๋ยวเราจะไปดูที่วังตะวันออก ดูกับตาว่าเครื่องเคลือบพวกนั้นมีดีกว่าคนอื่นตรงไหน" หลี่ซื่อหมินพูดกับหลี่เฉิงกาน

"พ่ะย่ะค่ะ เสด็จพ่อ ท่านต้องชอบแน่นอน!" หลี่เฉิงกานได้ยินก็ดีใจรีบพูด เขาเชื่อในสายตาของตนเอง เครื่องเคลือบเขาเคยเห็นมาหลายชิ้น แต่ชุดที่ซื้อมานี้เป็นของชั้นเยี่ยมในบรรดาของชั้นเยี่ยมแน่นอน

หลังจากหลี่เฉิงกานกับตู้เจิ้งหลุนจากไปแล้ว จ่างซุนฮองเฮาก็ยิ้มพูดกับหลี่ซื่อหมิน "ไม่คิดเลยว่าเตาเผาเครื่องเคลือบนี้จะทำให้เขาทำเงินได้จริง ๆ"

"ตอนนี้ยังไม่แน่หรอก" หลี่ซื่อหมินพูดอย่างไม่ยอมแพ้

"แทบจะแน่แล้ว เมื่อกี้เกามิงก็บอกเองว่าซื้อมาจากมือเหวยฮ่าว นับวันดูแล้วเครื่องเคลือบชุดนี้ก็ถึงเวลาขายแล้ว ตอนนี้ลี่จื้อก็ออกไปสืบข่าวอยู่ คงถูกเหวยฮ่าวบ่นเอา" จ่างซุนฮองเฮายิ้มพูด ส่วนหลี่ซื่อหมินก็นั่งคิดอยู่ตรงนั้น

"ฝ่าบาท เหวยฮ่าวคนนี้อย่างที่ท่านว่า หยาบกร้านไม่น่าดู แต่ก็มีฝีมืออยู่บ้าง ตอนนี้ราชสำนักขาดเงิน และก่อนหน้านี้เหวยฮ่าวก็เคยพูดว่าเรื่องเงินเป็นเรื่องเล็ก จากที่เห็นตอนนี้ เงินสำหรับเขาก็เป็นเรื่องเล็กจริง ๆ

ฝ่าบาท หม่อมฉันไม่ได้จะก้าวก่ายราชกิจ หม่อมฉันก็ไม่กล้า เพียงแต่เด็กคนนี้มีประโยชน์ต่อราชสำนัก ฝ่าบาทลองไปพบเขาด้วยความจริงใจสักหน่อย ถึงจะไม่เปิดเผยว่าพระองค์เป็นใคร คุยกันดี ๆ หยั่งเชิงดูสักหน่อยก็ยังดี เขาไม่ได้พูดมาตลอดหรือว่าท่านเป็นพ่อบ้านของบ้านลี่จื้อ

ท่านใช้สถานะนี้ไปพบเขาได้เลย อดทนฟังเขาให้จบ ถึงบางครั้งเขาจะพูดเหลวไหลไปบ้าง แต่เด็กคนนี้ก็เป็นคนทึ่ม พูดไม่ผ่านสมอง ดังนั้นถ้าไม่ใช่คำที่เกินเลยนักก็ทำเป็นไม่ได้ยินจะได้ไหม" จ่างซุนฮองเฮามองหลี่ซื่อหมินเอ่ยเบา ๆ

"อืม เราก็ไม่ใช่คนไร้ความอดทน ถ้าเครื่องเคลือบทำสำเร็จจริง อย่างอื่นไม่ต้องพูด ท้องพระคลังฝ่ายในก็ได้รายได้เพิ่ม ต่อตัวเองเราต้องขอบใจที่เขาแก้ปัญหาเฉพาะหน้าให้ฝ่ายใน ต่อราชการ เขาทำโรงงานเครื่องเคลือบก็ต้องเสียภาษี ราชสำนักก็ได้ภาษีเพิ่มไม่น้อย ไปพบสักหน่อยก็ได้" หลี่ซื่อหมินพยักหน้ามองจ่างซุนฮองเฮาพูด จ่างซุนฮองเฮาได้ยินก็ยิ้มพยักหน้า

"ไป ไปวังตะวันออกสักหน่อย เราอยากดูนักว่าเครื่องเคลือบแบบไหนที่ทำให้เกามิงหลงขนาดนี้!" หลี่ซื่อหมินพูดพลางลุกขึ้น เตรียมไปวังตะวันออก

"หม่อมฉันก็จะไปดูด้วย ดูสิว่าเจ้าทึ่มเหวยคนนี้มีดีอะไร" จ่างซุนฮองเฮาก็ยิ้มพูด

ส่วนหลี่ลี่จื้อตอนนี้ก็มาถึงหอจวี้เสียนแล้ว เพิ่งก้าวเข้าไปในหอจวี้เสียน เหวยฮ่าวก็เห็นนาง ชะงักไปนิดหนึ่ง จากนั้นทำเป็นไม่เห็น เอาแต่เขียนพู่กันอยู่ตรงนั้น

หลี่ลี่จื้อเห็นเหวยฮ่าวเป็นเช่นนี้ก็ยิ่งรู้สึกไม่ดี นี่หมายความว่าไม่สนใจนางเลยน่ะสิ นางจึงเดินเข้าไป ปรากฏว่าเหวยฮ่าวกำลังเขียนคำว่า "จอมโกหก" เขียนซ้ำแล้วซ้ำอีก หลี่ลี่จื้อรู้ดีว่าหมายความว่าอะไร

"น่าเกลียดจริง ๆ!ฝึกเขียนพู่กันมานานขนาดนี้แล้วยังเขียนได้แบบนี้อีก น่าอายจริง ๆ" หลี่ลี่จื้อวิจารณ์อยู่ข้าง ๆ เหวยฮ่าวยังคงทำเป็นไม่เห็น เขียนต่อไป

"นี่ หมายความว่าอะไร" หลี่ลี่จื้อเห็นเหวยฮ่าวไม่สนใจนางก็ผลักเขาไปทีหนึ่งทันที

"โอ้ แขกคนสำคัญมาแล้ว ตอนนี้ก็ไม่ใช่เวลาอาหาร แต่ไม่เป็นไร ทางครัวต้องทำให้เจ้าอยู่แล้ว" เหวยฮ่าวยิ้มพูดกับหลี่ลี่จื้อ แต่รอยยิ้มแบบนี้ปลอมเกินไป หลี่ลี่จื้อไม่ชิน

"อย่ามาพูดจาเหน็บแนม" หลี่ลี่จื้อไม่พอใจมาก ผลักเหวยฮ่าวไปทีหนึ่งพลางพูด

"มีธุระหรือ" เหวยฮ่าวยังคงยิ้มมองหลี่ลี่จื้อพลางถามขึ้น และตอนนี้เหวยฮ่าวก็เห็นว่าบนชั้นวางด้านหลังเคาน์เตอร์ วางเครื่องเคลือบที่เมื่อก่อนไม่เคยเห็นไว้หลายชิ้น งดงามมาก ราวกับงานศิลปะ

"เครื่องเคลือบทำออกมาได้แล้วหรือ" หลี่ลี่จื้อหันหน้ายิ้มมองเหวยฮ่าวพลางถามขึ้น

"เกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วย กินข้าวหรือไม่กิน ถ้าไม่กินก็อย่ามาเสียเวลาฝึกเขียนหนังสือของข้า" เหวยฮ่าวมองหลี่ลี่จื้อแวบหนึ่ง จากนั้นหยิบพู่กันขึ้นมา เริ่มเขียนอีกครั้ง

"ขี้เหนียว!" หลี่ลี่จื้อกลอกตาใส่พลางพูดกับเหวยฮ่าว เหวยฮ่าวทำเป็นไม่ได้ยินแต่ต้น ยังคงเขียนคำว่าจอมโกหกต่อไป

"นี่ อย่าขี้เหนียวขนาดนี้ได้ไหม ข้าพักนี้มีธุระจริง ๆ" หลี่ลี่จื้อเห็นท่าทางเช่นนั้นก็ผลักเหวยฮ่าวอีกครั้ง น้ำเสียงอ่อนลงมากพลางพูด

"เจ้าดูคำว่าจอมโกหกที่ข้าเขียนสิ เป็นอย่างไรบ้าง เขียนออกมาถึงสไตล์ของจอมโกหกครบถ้วนหรือไม่" เหวยฮ่าวมองตัวอักษรที่ตนเองเขียนอย่างภูมิใจ พลางพูดอย่างมีความสุข

"นี่ ขอโทษ ข้าผิดไปแล้ว พักนี้ข้าไม่ควรหลบหน้าเจ้า" หลี่ลี่จื้อยืนอยู่ตรงนั้นขอโทษเหวยฮ่าวพลางพูด เหวยฮ่าวยังคงไม่สนใจนาง

"เจ้าจะให้ทำอย่างไร ถึงจะยอมยกโทษให้ข้า" หลี่ลี่จื้อทำหน้าสงสารมองเหวยฮ่าวพลางพูด

"สรุปว่ากินข้าวหรือไม่กิน" เหวยฮ่าวมองหลี่ลี่จื้อพลางถามขึ้น

"กิน แต่ข้ามีเรื่องจะบอกเจ้า!" หลี่ลี่จื้อพยักหน้า จริง ๆ แล้วก็อยากกินอาหารของหอจวี้เสียนอยู่บ้าง แต่ตอนนี้เรื่องสำคัญคือการพูดคุยธุระ

"แต่ข้าไม่มีเรื่องจะพูดกับเจ้านะ รีบไปกินเถอะ" เหวยฮ่าวพูดกับหลี่ลี่จื้อ หลี่ลี่จื้อก็ทำหน้าสงสารจ๋องมองเหวยฮ่าวทันที เหวยฮ่าวกัดฟันแน่น คิดว่า ต้องไม่ยอมปล่อยนางไปง่าย ๆ แน่นอน