ตอนที่ 67 ขายดิบขายดี

พอเหวยฮ่าวบอกราคาออกไป ทุกคนก็พากันมองเขาตาโตอย่างตกตะลึง

"เครื่องเคลือบงดงามขนาดนี้ ราคาเท่านี้เนี่ยนะ? อืม อย่างนี้เอาให้ข้าสักคู่หนึ่ง นอกจากนั้น ชามพวกนี้เอาให้ข้ายี่สิบใบ แล้วก็อันนั้นราคาเท่าไร?" ชายวัยกลางคนได้ยินก็เอ่ยกับเหวยฮ่าว

"ได้เลย อันนี้นะ ห้าร้อยเหวิน เป็นจานใส่ผลไม้!" เหวยฮ่าวยิ้มพลางพูดกับชายวัยกลางคน "อันนั้นก็เอาให้ห้าอันด้วย! แล้วก็อันนั้น..." ชายวัยกลางคนชี้ไปที่เครื่องเคลือบบนตู้ เหวยฮ่าวก็บอกราคาทีละอย่าง อันไหนที่ชายคนนั้นถามราคา เขาก็เหมารวมไว้หมด

ส่วนคนอื่น ๆ ตอนนี้ก็เริ่มร้อนใจกันแล้ว

"ไม่ต้องรีบ ไม่ต้องรีบ ยังมีอีก!" เหวยฮ่าวรีบปลอบพวกเขา จากนั้นคนพวกนั้นก็เริ่มซื้อกัน ข้าวก็ไม่มีใจจะกิน เอาแต่ถามราคาแล้วก็สั่งจำนวน ส่วนพ่อบ้านหวังก็ยืนจดอยู่ข้าง ๆ ใครต้องการเท่าไรก็จดไว้ให้เรียบร้อย เดี๋ยวจะส่งมาให้ทันที

พวกนั้นก็ให้คนในบ้านไปเอาเงินมา จะมีใครพกเงินมากขนาดนั้นติดตัวไว้กันเล่า เพียงชั่วพักเดียว ฝั่งเหวยฮ่าวก็ขายเครื่องเคลือบไปได้เกือบสามพันกว่าก้วน ทีเดียวนี่เอง ที่สำคัญคือยังมีอีกหลายคนต่อแถวรอซื้ออยู่

พอดีตอนนั้นเอง หลี่เกามิงก็มาถึง พาเหล่าคุณชายมาด้วยหลายคน ทุกครั้งที่หลี่เกามิงมากินข้าวก็พาคนมาไม่ซ้ำหน้า เห็นคนจำนวนมากห้อมล้อมอยู่ตรงนี้ก็เดินเข้ามาดู พบว่าคนพวกนั้นกำลังซื้อเครื่องเคลือบอยู่ และเครื่องเคลือบพวกนั้นก็งดงามยิ่งนัก

"อืม เครื่องเคลือบพวกนี้เอามาขายหรือ?" หลี่เกามิงเห็นเครื่องเคลือบก็ถามขึ้นทันที

"ใช่แล้ว ดูไหม?" เหวยฮ่าวเห็นว่าเป็นเขาก็ยิ้มพลางพูด

"เอามาให้ข้าดูหน่อย!" หลี่เกามิงถามด้วยความสนใจ เหวยฮ่าวก็ยกเครื่องเคลือบพวกนั้นมาวางบนเคาน์เตอร์ทันที

"ของดีจริง ๆ!" เหล่าคุณชายข้าง ๆ ก็หยิบเครื่องเคลือบขึ้นมาพินิจดูอย่างละเอียด

"ราคาเป็นอย่างไรบ้าง?" หลี่เกามิงดูเครื่องเคลือบพวกนั้นแวบหนึ่งแล้วจ้องเหวยฮ่าวถาม

"ข้าง ๆ มีป้ายบอกราคาไว้แล้ว แต่ถ้าท่านซื้อ คิดให้แปดส่วน ฐานะที่ท่านเป็นลูกค้าประจำร้านนี้!" เหวยฮ่าวยิ้มพลางพูดกับหลี่เกามิง เมื่อครู่เหวยฮ่าวยุ่งจนไม่ทัน ก็เลยเขียนป้ายราคาไว้ให้เรียบร้อย จะได้ไม่ต้องตอบราคาซ้ำ ๆ กันตลอด เขาไม่มีเรี่ยวแรงมากพอจะตอบทุกคนหรอก หลี่เกามิงจึงดูราคาต่อ พบว่าไม่แพง แต่ของดีจริง ๆ งดงามกว่าพวกเครื่องเคลือบที่ตัวเองเคยซื้อมาก่อนไม่รู้กี่เท่า

"ดี เช่นนั้นมีเท่าไร?" หลี่เกามิงมองเหวยฮ่าวถาม

"จะเอาเท่าไรก็มีเท่านั้น!" เหวยฮ่าวพูดอย่างมีความสุข คาดว่าดีลนี้คงปิดได้

"จะเอาเท่าไรก็มีเท่านั้น?" หลี่เกามิงได้ยินก็มองเหวยฮ่าวอย่างตกใจแล้วถามขึ้น เครื่องเคลือบพวกนี้เห็นชัดว่าเป็นของชั้นเยี่ยม จะเผาออกมาได้ง่าย ๆ เช่นนั้นได้อย่างไร

"ใช่แล้ว ทำเองทั้งนั้น ท่านจะเอากี่ชุด?" เหวยฮ่าวพยักหน้ายิ้มพลางถาม

"อืม ชามแบบนี้ ชุดหนึ่งกี่ใบ?" หลี่เกามิงหยิบชามขึ้นมาถาม

"สิบใบ!" เหวยฮ่าวตอบ

"งั้นเอาห้าสิบชุด ของอย่างอื่นเอาแบบละสิบชุด พรุ่งนี้ข้าจะมารับของ เตรียมไว้ให้พร้อม เงินข้าจะส่งมาพรุ่งนี้ด้วย!" หลี่เกามิงพูดกับเหวยฮ่าว

"ไม่มีปัญหา ท่านวางใจได้ ของพวกนี้ถ้าซื้อข้างนอก ราคาไม่ใช่แค่นี้แน่!" เหวยฮ่าวพูดอย่างยินดี หลี่เกามิงพยักหน้าแล้วเอามือไพล่หลังเดินขึ้นไปชั้นบน

ตอนนี้เองแขกคนอื่นจึงเริ่มกล้าพูด เหวยฮ่าวก็สังเกตได้ว่า ทุกครั้งที่หลี่เกามิงมา คนพวกนั้นจะไม่พูดจาอะไร และปฏิบัติกับหลี่เกามิงอย่างนอบน้อมมาก เห็นแต่ไกลก็ประสานมือคารวะ แต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยปาก เหวยฮ่าวเดาว่าฐานะของหลี่เกามิงคนนี้ต้องไม่ต่ำแน่

"ไปดี ๆ นะ!" เหวยฮ่าวพูดอย่างอารมณ์ดี จากนั้นแขกคนอื่น ๆ ก็ถามถึงเครื่องเคลือบพวกนี้ เหวยฮ่าวก็ตอบให้พวกเขาทุกคน

เพียงช่วงเที่ยงวัน ก็มีคนสั่งจองเครื่องเคลือบไปกว่าหมื่นชิ้น มูลค่าเกินห้าพันก้วน พอตกบ่าย ยอดสั่งจองยิ่งเพิ่มขึ้นอีก เกือบสองหมื่นชิ้น มูลค่าเกินแปดพันกว่าก้วน เช้าวันรุ่งขึ้น เหวยฮ่าวลากเอาพวกเครื่องเคลือบไปที่หอจวี้เสียน รอให้พวกเขามารับของ

ตอนนี้พ่อค้าในเมืองฉางอานรวมถึงพ่อค้าชาวหู ต่างรู้กันดีว่าเหวยฮ่าวมีเครื่องเคลือบชั้นดีอยู่ในมือ จึงพากันมาหาเหวยฮ่าวที่หอจวี้เสียน เหวยฮ่าวเชิญพวกเขาเข้าไปในห้องส่วนตัว เริ่มเจรจากันเรื่องซื้อเครื่องเคลือบ ตลาดในฉางอานเขาต้องเก็บไว้เอง ส่วนตลาดต่างเมืองก็ปล่อยให้พวกเขาไป

ตกลงกันเสร็จ เหวยฮ่าวก็ให้พวกเขาสั่งของ ช่วงเช้าวันเดียว เขาเก็บเงินได้เกือบสามหมื่นก้วน แต่ของมีไม่พอ อย่างไรก็ไม่เป็นไร อีกไม่กี่วันเตาเผาลูกที่สองก็จะเปิด และเตาแรกตอนนี้ก็กำลังขึ้นรูปพิมพ์ อีกไม่กี่วันก็เริ่มเผาได้ เตาเดียวเผาเครื่องเคลือบสารพัดแบบได้คราวละเกือบหกหมื่นชิ้น

"ของดี ของดีจริง ๆ!" ฝางเสวียนหลิงมองแจกันเครื่องเคลือบลายครามที่ลูกชายซื้อกลับมา ตอนนี้มันตั้งอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือในห้องทำงานของเขา ในแจกันยังปักดอกไม้ไว้ด้วย

"สวยใช่ไหมล่ะ แจกันแบบนี้ราคาสามก้วนเชียวนะ ได้ยินว่าฝีมือเหวยฮ่าวคนนั้น!" นายหญิงฝางเอ่ยกับฝางเสวียนหลิงพร้อมรอยยิ้ม

"โอ๋ เขาทำงั้นรึ สามก้วน? อืม เมื่อเทียบกับเครื่องเคลือบแบบก่อน ๆ ก็ไม่ถือว่าแพง เข้าใจได้ ยังไงเครื่องเคลือบประณีตแบบนี้ ในเตาหนึ่งก็ได้มาไม่กี่ชิ้น" ฝางเสวียนหลิงยังคงพิจารณาแจกันอย่างละเอียด ชื่นชมยิ่งนัก

"ได้ยินว่าไม่ใช่อย่างนั้นนะ วันนี้เหวยฮ่าวขายเครื่องเคลือบสารพัดแบบไปหลายหมื่นชิ้น ได้ยินว่ารายได้เกินสองสามหมื่นก้วนเลย" ฝางอี้จื๋อ บุตรชายคนโตของฝางเสวียนหลิงซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้น

"อะไรนะ หลายหมื่นชิ้น เป็นไปได้ยังไง" ฝางเสวียนหลิงได้ยินก็มองลูกชายอย่างตกใจ

"จริง ๆ ฝ่ายวังตะวันออกสั่งจองไปเกือบหมื่นก้วน ได้ยินว่าฝ่าพระบาททรงจัดหาไว้เตรียมพระราชพิธีอภิเษก" ฝางอี้จื๋อเอ่ยกับฝางเสวียนหลิงด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"มากถึงเพียงนั้น? นี่มัน..." ตอนนี้ในใจฝางเสวียนหลิงสะเทือนไม่น้อย แค่ซื้อเครื่องเคลือบพวกนั้นก็ใช้เงินมากขนาดนี้ แล้วปีนี้รัชทายาทอภิเษก ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เงินอีกเท่าไร

"เหลวไหล เหลวไหลสิ้นดี ซื้อเครื่องเคลือบแค่หมื่นกว่าก้วน เกามิงคิดอะไรอยู่กันแน่ เขาไม่รู้หรือว่าท้องพระคลังฝ่ายในกำลังขาดเงิน กระทรวงการคลังก็ขาดเงิน" หลี่ซื่อหมินรู้ข่าวนี้เข้า ก็โกรธจนทนไม่ไหว มีที่ไหนใช้เงินซื้อของแบบนี้ แค่เครื่องเคลือบก็หมดไปหมื่นก้วนแล้วหรือ

"ฝ่าบาท ตอนที่ฝ่าพระบาทซื้อกลับมา ข้าก็เพิ่งรู้เรื่อง ก่อนหน้านี้ไม่ได้ปรึกษากับข้าเลย" ตู้เจิ้งหลุน ขุนนางผู้ดูแลกิจการวังตะวันออก ประสานมือกล่าวกับหลี่ซื่อหมิน งานพระราชพิธีอภิเษกของรัชทายาท เรื่องภายนอกล้วนอยู่ในการดูแลของตู้เจิ้งหลุน เมื่อเกิดเรื่องแบบนี้ เขาจึงต้องมารายงาน

"ใครก็ได้ ไปตามเกามิงมา" หลี่ซื่อหมินเอ่ยด้วยสีหน้าไม่พอใจ ตัวเองก็กลุ้มเรื่องเงินทุกวัน เขากลับใช้เงินได้สบายใจนัก

"พ่ะย่ะค่ะ" ขันทีข้าง ๆ ประสานมือแล้วออกไปทันที ส่วนหลี่เกามิงเมื่อได้ยินข่าวนี้ที่วังตะวันออกก็ชะงักไปครู่หนึ่ง คิดว่าคงใช้เงินมากเกินไป เสด็จพ่อต้องดุแน่

"ใครก็ได้ รีบไปที่ตำหนักลี่เจิ้ง รายงานเสด็จแม่ว่า วันนี้ข้าใช้เงินซื้อเครื่องเคลือบ พวกเครื่องเคลือบนั้นสวยมากจริง ๆ เผลอซื้อเกินไปหน่อย ตอนนี้เสด็จพ่อต้องตำหนิข้าแน่ รีบไป!" หลี่เกามิงเอ่ยกับขันทีคนหนึ่งข้างกาย พอขันทีได้ยินก็วิ่งไปทางตำหนักลี่เจิ้งทันที ส่วนหลี่เกามิงก็รีบไปตำหนักกานลู่

"ใช้เงินไปเท่าไร" จ่างซุนฮองเฮาเมื่อรู้ข่าวก็ตกใจไม่น้อย ซื้อเครื่องเคลือบสักหน่อยจะใช้เงินเท่าไรกัน ส่วนหลี่ลี่จื้อที่อยู่ข้าง ๆ ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็นึกถึงเหวยฮ่าวกับโรงงานเครื่องเคลือบทันที

"เครื่องเคลือบซื้อมาจากที่ไหน" หลี่ลี่จื้อถามขันทีคนนั้นขึ้นมา

"กราบทูลพระนางฮองเฮา ใช้เงินไปกว่าหมื่นก้วนพ่ะย่ะค่ะ กราบทูลองค์หญิงใหญ่ ซื้อมาจากหอจวี้เสียนพ่ะย่ะค่ะ!" ขันทีคนนั้นประสานมือรายงาน

"อะไรนะ" จ่างซุนฮองเฮากับหลี่ลี่จื้อได้ยินก็ตกใจทั้งคู่ แล้วหันมองหน้ากัน

"เอาล่ะ เจ้าออกไปก่อน ข้าจะไปตำหนักกานลู่เดี๋ยวนี้" จ่างซุนฮองเฮาให้ขันทีคนนั้นออกไป พอขันทีออกไปแล้ว จ่างซุนฮองเฮาก็จ้องหลี่ลี่จื้อด้วยความประหลาดใจ พลางถามว่า "เหวยฮ่าวเผาเครื่องเคลือบสำเร็จแล้วหรือ"

"เอ่อ... เสด็จแม่ ลูกก็ไม่รู้ หลายวันมานี้ลูกไม่ได้หลบหน้าเขาอยู่หรือ" หลี่ลี่จื้อก็พูดอย่างงงงวยไม่แพ้กัน

"โรงงานเครื่องเคลือบนั้น ลงทุนไปเท่าไร" จ่างซุนฮองเฮาถามต่อไป

"รวมกันสามพันก้วนพ่ะย่ะค่ะ ยังใช้ไม่หมด ตอนที่ลูกไปคราวก่อน เห็นยังเหลืออีกกว่าสองร้อยก้วน" หลี่ลี่จื้อยืนตอบ ตอนนี้เธออยากไปหาเหวยฮ่าวใจจะขาด อยากไปดูเครื่องเคลือบพวกนั้นเสียเดี๋ยวนี้

"เช่นนั้นก็หมายความว่า แค่เครื่องเคลือบที่พี่ใหญ่ของเจ้าซื้อไป พวกเจ้าก็จะได้กำไรตั้งเจ็ดพันกว่าก้วน ตอนนี้ไม่รู้ว่าเครื่องเคลือบนี้มีการขายที่อื่นด้วยหรือไม่ หากมี เช่นนั้นพวกเจ้าก็ได้กำไรใหญ่แล้ว" จ่างซุนฮองเฮามองหลี่ลี่จื้อพลางถามต่อ

"พ่ะย่ะค่ะ หากซื้อมาจากมือเหวยฮ่าวจริง เช่นนั้นก็ได้กำไรแน่นอน เสด็จแม่ ลูกบอกแล้วว่าเขาต้องทำสำเร็จ!" หลี่ลี่จื้อพูดกับจ่างซุนฮองเฮาด้วยความยินดีอย่างยิ่ง ในใจก็ตื่นเต้นมาก ไม่คิดว่าเหวยฮ่าวจะเผาสำเร็จจริง ๆ แต่ในใจก็ยังรู้สึกเสียดายอยู่บ้างที่ไม่ได้ไปเห็นกับตาตอนเครื่องเคลือบออกมา แต่พอคิดว่าตอนนี้เหวยฮ่าวตามหาตนไปทั่ว ตนเองก็ออกไปไม่ได้ ในใจก็เริ่มหงุดหงิดขึ้นมาเล็ก ๆ

"อืม ข้าก็เชื่อว่าเขาทำได้ แต่ก็ยังต้องไปสืบให้ชัดเสียก่อน ดูให้แน่ใจว่าเป็นฝีมือเขาเผาออกมาจริงหรือไม่" จ่างซุนฮองเฮาพยักหน้า ยิ้มมองหลี่ลี่จื้อ

"เสด็จแม่ ท่านคงไม่ให้ลูกออกจากวังตอนนี้หรอกนะ เอ่อ... ถ้าเขาลงมือโกรธใส่ลูกขึ้นมาจะทำอย่างไร" หลี่ลี่จื้อมองจ่างซุนฮองเฮาอย่างระวังตัว ตอนนี้เธออยากออกไปเหลือเกิน แต่ก็กลัวเหวยฮ่าวดุเอา อีกทั้งตนเองยังคิดไม่ออกว่าจะอธิบายกับเหวยฮ่าวอย่างไร หากอธิบายได้ไม่ดี ก็ไม่รู้ว่าเหวยฮ่าวจะเชื่อตนหรือไม่