ตอนที่ 66 ไม่กล้าโผล่หน้า

เหวยฮ่าวโกรธมาก หลี่ฉางเล่อกล้าโกหกเขาได้ลงคอ เขาคิดว่าก่อนหน้านี้พ่อแม่ของนางต้องอยู่ในเมืองหลวงแน่นอน นางจึงไม่ยอมบอก ตอนนี้ออกไปปาซู่แล้วเพิ่งมาบอก ทำให้เขาไม่มีทางไปคารวะได้เลย

เหวยฮ่าวจึงไปหารนางที่ร้านขายกระดาษ คนที่ร้านบอกว่าคุณหนูเพิ่งออกไปเมื่อครู่ เขาจึงไปที่โรงงานกระดาษ ทางนั้นบอกว่าวันนี้คุณหนูไม่เคยมาที่นี่เลย

"หนีพระหลบวัดไม่พ้น ข้าไม่เชื่อหรอกว่าจะหานางไม่เจอ!" เหวยฮ่าวยิ่งโมโหหนักขึ้น ในใจตัดสินไปแล้วว่าหลี่ฉางเล่อเป็นคนโกหก หลอกความรู้สึกของเขา

เหวยฮ่าวจึงตรงไปที่เหลาสุรา คิดว่าตอนนี้หลี่ลี่จื้อต้องมากินข้าวที่เหลาสุราแน่ เพราะที่นี่ทำให้หลี่ลี่จื้อติดรสไปแล้ว นางชอบอาหารของหอจวี้เสียนมาก

กลับมาถึงเหลาสุรา เหวยฮ่าวก็ไปรอหลี่ลี่จื้อที่ห้องส่วนตัวห้องนั้น และกำชับพ่อบ้านหวังเป็นพิเศษว่าห้ามบอกหลี่ฉางเล่อว่าเขาอยู่ที่เหลาสุรา

แต่รอจนถึงค่ำก็ไม่เห็นเงาของหลี่ฉางเล่อเลย

หลี่ฉางเล่อรู้ดีถึงนิสัยของเหวยฮ่าว นางรู้ว่าเขาต้องมาตามหาตัวนางแน่ สองวันนี้ daherนางจึงไม่คิดจะออกจากวังเลย พักผ่อนอยู่ในวัง เรื่องข้างนอกก็เข้าที่เข้าทางเป็นแบบแผนหมดแล้ว นางไม่จำเป็นต้องออกไปทุกวัน

"อืม ลี่จื้อ เจ้ามากินข้าวที่นี่ได้อย่างไร แถมยังไม่มีอาหารจากหอจวี้เสียนอีก?" หลี่ซื่อหมินมาถึงตำหนักลี่เจิ้งก็เห็นหลี่ลี่จื้ออยู่ด้วย พอมองโต๊ะแล้วไม่มีอาหารจากเหลาสุราก็ถามขึ้น

"หึหึ ไม่กล้าไปแล้วล่ะ เจ้าทึ่มเหวยโกรธแล้ว วันนี้หม่อมฉันเอาสัญญากู้ยืมไปให้เขา ตอนนี้เขาค้นหาตัวหม่อมฉันไปทั่วเลย หม่อมฉันได้ยินว่าเขาไปถึงกระทรวงพิธีการ ก็รู้ว่าต้องเป็นเรื่องไม่ดีแน่ จึงรีบวิ่งกลับมา" หลี่ลี่จื้อยิ้มพลางพูดกับหลี่ซื่อหมิน แววตาเต็มไปด้วยความได้ใจ

"โอ้ ฮ่า ๆ ไปตามหาถึงที่แล้ว โต้วหลูควานบอกเขาว่าเซี่ยกั๋วกงไปปาซู่แล้ว ตอนที่เหวยฮ่าวจากไปในปากก็พึมพำคำว่าคนโกหกอะไรพวกนั้นไม่หยุด ข้าว่านะ ตอนนี้เขาคงตามหาตัวเจ้าอยู่จริง ๆ นั่นแหละ!" หลี่ซื่อหมินได้ยินก็ดีใจมาก พูดพลางหัวเราะ

จ่างซุนฮองเฮาได้ยินก็ได้แต่มองทั้งสองคนอย่างจนใจ

"สองสามวันนี้หม่อมฉันจะไม่ออกจากวัง รอให้เขาหายโกรธก่อนค่อยว่ากัน ไม่อย่างนั้นไม่รู้เลยว่าเขาจะพูดถึงหม่อมฉันยังไงบ้าง" หลี่ลี่จื้อพูดอย่างอารมณ์ดี

"อืม ดี!" หลี่ซื่อหมินพยักหน้า

วันรุ่งขึ้น เหวยฮ่าวส่งคนไปที่เหลาสุรา ให้พวกเขาจับตาหลี่ฉางเล่อ พอเห็นหลี่ฉางเล่อก็ให้มาหาเขาที่โรงงานเครื่องเคลือบทันที วันนี้ต้องเริ่มเผาเครื่องเคลือบพวกนั้นแล้ว เหวยฮ่าวจึงต้องคอยดูอยู่ รอมาทั้งวัน พอตกค่ำเหวยฮ่าวกลับไปที่จวนของตน คนที่ส่งออกไปรายงานว่าวันนี้ทั้งวันไม่เห็นหลี่ฉางเล่อเลย

"ไอ้คนโกหกคนนี้ ไม่ยอมมาจริง ๆ หรือ?" เหวยฮ่าวได้ยินก็ตกใจไม่น้อย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เขาเองก็ไม่รู้ว่านางพักอยู่ที่ไหน ได้แต่รอให้นางปรากฏตัว

ติดต่อกันหลายวัน เหวยฮ่าวไม่เห็นแม้แต่เงาของนาง

"ฝ่าพระบาท กรุณากินสักหน่อยเถิดเพคะ สองสามวันมานี้ฝ่าพระบาทแทบไม่ได้กินอะไรเลย" ในตำหนักของหลี่ลี่จื้อในวังหลวง นางกำนัลคนหนึ่งคีบอาหารใส่ถ้วยพลางพูดกับหลี่ลี่จื้อ

"ไม่กิน ไม่อร่อยเลยสักนิด เฮ้อ เจ้าว่าเจ้าเด็กทึ่มคนนี้ตอนนี้หายโกรธหรือยัง เราออกไปกินข้างนอกกันสักมื้อดีไหม?" หลี่ลี่จื้อส่ายหน้า มองนางกำนัลคนนั้นแล้วถามขึ้น

"ฝ่าพระบาท เรื่องแบบนี้หม่อมฉันจะไปรู้ได้อย่างไรเพคะ หรือว่า...เราออกไปกินกันข้างนอกดี?" นางกำนัลจะกล้าฟันธงได้อย่างไร พวกนางเองก็อยากออกไปกินข้างนอกเหมือนกัน แต่ก่อนพวกนางตามหลี่ลี่จื้อไปกินทุกวัน ตอนนี้ก็ย่อมหวังจะได้ไปกินที่หอจวี้เสียน อาหารที่นั่นทำให้ปากพวกนางติดรสไปหมดแล้ว

"ช่างเถอะ ไม่ไปดีกว่า เจ้าทึ่มเหวยคนนี้ตอนนี้ต้องยังโกรธอยู่แน่ ทนอีกหน่อยแล้วกัน" หลี่ลี่จื้อคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เอ่ยออกมา เหล่านางกำนัลได้แต่เชื่อฟัง ส่วนในตำหนักลี่เจิ้ง หลี่ซื่อหมินและจ่างซุนฮองเฮากินอาหารพวกนั้นอยู่ก็รู้สึกจืดชืดไม่ชวนกินเอาเสียเลย

"เด็กคนนั้นยังไม่ออกจากวังอีกหรือ?" หลี่ซื่อหมินวางตะเกียบลง แล้วหันไปถามจ่างซุนฮองเฮา

"ยังไม่ออกเลยพ่ะย่ะค่ะ ได้ยินว่าโรงงานเครื่องเคลือบของเหวยฮ่าวใกล้จะเปิดเตาแล้ว เดาว่าคุณหนูคงไม่กล้าออกไป กลัวเหวยฮ่าวจะดุเอา" จ่างซุนฮองเฮาส่ายพระเศียรพลางตรัสพร้อมรอยยิ้มเบา ๆ

"เอ๊ะ ท่านว่า หอจวี้เสียนคิดอะไรอยู่กันแน่ ทำไมถึงไม่ยอมให้ห่ออาหารพวกนั้นออกไปขาย?" หลี่ซื่อหมินกระอักกระอ่วนใจนัก หลี่ลี่จื้อออกไปไม่ได้ หลายวันมานี้ตัวเองก็ไม่ได้กินอาหารจากหอจวี้เสียนเลย

"คงจะทำไม่ทันกระมัง ตอนนี้กิจการหอจวี้เสียนดีนัก หากให้ห่อออกไปด้วย พวกเขาจะทำทันหรือ? ช่างเถอะ อดทนอีกสักสองสามวัน ข้าว่าคุณหนูคนนี้คงได้ออกไปแล้วละ" จ่างซุนฮองเฮาตรัสพร้อมรอยยิ้ม

ทางฝั่งเหวยฮ่าว เขาก็เตรียมเปิดเตารอบที่สองแล้ว เตารอบแรกยังไม่ได้เปิดดู แต่เหวยฮ่าวรู้ว่าคงไม่มีปัญหาใหญ่ ตอนนี้มีภาชนะดินดิบอยู่มาก ต้องรีบเผาให้ทัน พอถึงฤดูหนาว ทางนี้จะขึ้นรูปไม่ได้อีก ได้แต่หยุดงาน

จากนี้ไปจนเข้าฤดูหนาวก็เหลือเพียงเดือนกว่ากว่า ๆ ตรงไหนที่ต้องรีบก็ต้องรีบ พวกผู้ลี้ภัยก็ทำงานขยันขันแข็งมาก ไม่ต้องเร่งเลย เห็นงานก็ทำทันที จนเหวยฮ่าวพอใจมาก เขาจึงตัดสินใจเพิ่มค่าจ้างให้คนละหนึ่งเหรียญ ฝ่ายกรรมกรรู้เข้าก็ซาบซึ้งนัก เพราะแค่หนึ่งเหรียญก็ซื้อของได้มากมาย

"นายน้อย วันนี้ก็ยังไม่เห็นคุณหนูฉางเล่อออกมาเลย" ตอนกลางคืน พ่อบ้านหวังกลับจากเหลาสุราแล้วเอ่ยกับเหวยฮ่าว

"ฮึ นี่คงไม่ใช่ไปปาซู่เข้าอีกกระมัง?" ในใจเหวยฮ่าวยังเป็นห่วงอยู่บ้าง ผ่านมานานขนาดนี้แล้ว ไม่มีข่าวคราวสักนิด หากไปปาซู่จริง ๆ เขาจะทำอย่างไรดี

"ไม่หรอก นางคนนี้ไม่ไร้มโนธรรมถึงเพียงนั้น ต่อให้จะไปปาซู่ อย่างไรก็ต้องบอกกล่าวสักคำ!" เหวยฮ่าวนั่งอยู่ตรงนั้น ลูบหัวตัวเองพลางพูด ในใจยังเชื่อมั่นว่าหลี่ลี่จื้อยังอยู่ในฉางอาน เพียงแต่ไม่รู้ว่าซ่อนอยู่ที่ใด

เช้าวันรุ่งขึ้น เหวยฮ่าวไปยังโรงงานเครื่องเคลือบตั้งแต่เช้า วันนี้ต้องเปิดเตารอบแรกออกมา จะสำเร็จหรือไม่ก็ดูที่เตานี้ ตอนนี้คนภายนอกจำนวนมากก็รู้ว่าวันนี้เหวยฮ่าวจะเปิดเตา จึงพากันรอฟังข่าว อันที่จริงก็รอดูเขาเป็นตัวตลกนั่นแหละ เพราะสร้างโรงงานเครื่องเคลือบใหญ่โตขนาดนี้ หากสิ่งที่เผาออกมาเหมือนของในตลาด ก็ต้องขาดทุนแน่นอน

"นังคนหัวดื้อเอ๊ย ถึงตอนนี้ยังไม่มาอีกหรือ? จะเปิดเตาแล้วนะ!" เหวยฮ่าวยืนอยู่ตรงนั้น มองไปทางประตูด้วยความผิดหวังเล็ก ๆ เพราะการเปิดเตาวันนี้จะสำเร็จหรือไม่สำคัญนัก เขาอยากให้หลี่ลี่จื้อมาเป็นสักขีพยานด้วยกัน แต่นางกลับไม่มา

"ท่านเจ้าของ จะเปิดเตาเลยหรือไม่?" กรรมกรคนหนึ่งเดินมาข้างเหวยฮ่าวแล้วเอ่ยถาม

"เปิดเถอะ ระวังหน่อยนะ ข้างในร้อนมาก" เหวยฮ่าวเตือนกรรมกรคนนั้น

"ทราบแล้วท่านเจ้าของ ต้องสำเร็จแน่ ด้วยจิตใจดีงามของท่านเจ้าของขนาดนี้ สวรรค์ก็ต้องช่วยท่าน!" กรรมกรคนนั้นยิ้มพลางพูดกับเหวยฮ่าว

"ขอบใจที่อวยพร" เหวยฮ่าวยิ้มพลางพูด จากนั้นมองกรรมกรที่ยืนอยู่หน้าเตาแล้วเอ่ย "เอาละ เปิดเตา ระวังกันหน่อย!"

"ขอรับ ท่านเจ้าของ!" พอได้ยิน เหล่ากรรมกรก็เริ่มเปิดเตา เหวยฮ่าวยืนรออยู่ตรงนั้น พอขุดเปิดออก กระแสความร้อนก็พวยพุ่งออกมา พวกเหวยฮ่าวต่างถอยไปยืนด้านหลัง

"เดี๋ยวก่อน ถอยออกไปให้ห่างก่อน เปิดปากเตาให้กว้างขึ้น ปล่อยให้ไอร้อนข้างในระบายออกไป!" เหวยฮ่าวยืนอยู่ตรงนั้นพูดกับเหล่ากรรมกร พวกกรรมกรก็ถอยไปยืนไกล กว่าหนึ่งชั่วยามผ่านไป อุณหภูมิที่ปากเตาจึงค่อยลดลง กรรมกรบางคนเริ่มหยั่งเชิงเข้าไป

"ท่านเจ้าของ ท่านเจ้าของ สำเร็จแล้ว สำเร็จแล้วพ่ะย่ะค่ะ! เครื่องเคลือบข้างในสวยงามนัก!" กรรมกรคนแรกที่เข้าไปตะโกนด้วยความตื่นเต้น

"เร็ว หาวิธีหยิบออกมาสักใบ!" เหวยฮ่าวได้ยินก็ตื่นเต้นไม่น้อย รีบตะโกน ไม่นานนัก กรรมกรคนนั้นก็หอบชามลายครามออกมาวงหนึ่ง

"สวรรค์ เครื่องเคลือบสวยถึงเพียงนี้เชียวหรือ?"

"ท่านเจ้าของ สำเร็จแล้ว!"

"สวยจริง ๆ!" ...พวกกรรมกรเห็นแล้วต่างพากันชื่นชมไม่ขาด พวกเขายังไม่เคยเห็นเครื่องเคลือบแบบนี้มาก่อน ส่วนเหวยฮ่าวก็ถือชามพวกนั้นพลิกดูอย่างละเอียด

"ดี ดี ดีจริง ๆ เร็วเข้า ขนขึ้นรถ ระวังหน่อยนะ!" เหวยฮ่าวพูดกับพวกกรรมกร กรรมกรบางคนก็เริ่มเข้าไปขนเครื่องเคลือบข้างในออกมา รูปร่างสารพัดแบบมีครบ ส่วนใหญ่เป็นของใช้ในชีวิตประจำวัน

แน่นอนว่ายังมีของประดับตกแต่งอยู่ด้วย ตอนที่พวกกรรมกรหอบเครื่องเคลือบออกมา ต่างก็ดีใจกันนัก พวกเขาก็หวังให้เหวยฮ่าวประสบความสำเร็จเหมือนกัน เพราะแบบนั้นคนที่มาทำงานอยู่ที่นี่ก็จะได้ค่าจ้างไม่ใช่หรือ

ราวหนึ่งชั่วยาม เครื่องเคลือบทั้งหมดก็ถูกขนออกมาหมด เป็นเครื่องเคลือบที่งดงามทั้งสิ้น เหวยฮ่าวพาเครื่องเคลือบพวกนั้นเข้าเมืองฉางอาน เขาเช่าบ้านหลังหนึ่งข้างหอจวี้เสียนไว้ใช้เก็บเครื่องเคลือบโดยเฉพาะ ต่อไปก็จะขายที่นั่น

"เจ้าทึ่มเหวย เครื่องเคลือบสำเร็จหรือยัง?" ระหว่างทาง พวกคุณชายหลายคนเห็นเหวยฮ่าวก็หัวเราะแล้วตะโกนถามขึ้น

"สำเร็จแน่นอน ถึงเวลาก็อย่าลืมมาอุดหนุนนะ!" เหวยฮ่าวยิ้มพลางประสานมือ

"เจ้าทึ่มเหวย บ้านข้าไม่ขาดของแบบนี้หรอก!" คุณชายคนนั้นพูดพลางหัวเราะ

เหวยฮ่าวยิ้มบาง ๆ ในใจคิดว่า เครื่องเคลือบที่บ้านเจ้าน่ะ สู้ของข้าไม่ได้หรอก ไม่นานเหวยฮ่าวก็ลากเครื่องเคลือบมาถึงโกดัง ให้พวกกรรมกรขนลงอย่างระมัดระวัง พร้อมกับหยิบออกมาอย่างละหนึ่งใบ เพราะต่อไปเหวยฮ่าวต้องเอาไปตั้งไว้ที่หอจวี้เสียน หอจวี้เสียนเป็นเวทีโฆษณาที่ดีที่สุด คนที่มาทานข้าวที่นี่ล้วนมีเงินมีศักดิ์ ไม่ใช่พวกที่ขาดเงิน

ใกล้เที่ยง เหวยฮ่าววางเครื่องเคลือบพวกนั้นไว้บนชั้นหลังเคาน์เตอร์ของหอจวี้เสียน คนที่มาทานข้าวต่างหยุดยืนมองเครื่องเคลือบเหล่านั้น

"เจ้าทึ่มเหวย ให้ข้าดูแจกันนั่นหน่อยสิ!" ชายวัยกลางคนคนหนึ่งพูดกับเหวยฮ่าว

"เอ้า ดูสิ เพิ่งออกจากเตาเลย ทั้งฉางอานไม่มีร้านที่สองขายของแบบนี้หรอก!" เหวยฮ่าวยิ้มพลางยื่นแจกันให้ชายวัยกลางคน ชายคนนั้นรับมาพลิกดูรอบหนึ่ง พยักหน้าถี่ ๆ แล้วมองเหวยฮ่าวถาม "แจกันนี้ขายยังไง?"

"ขายเป็นคู่ คู่ละสองก้วน ของชิ้นใหญ่นะ ส่วนชามพวกนี้ถูกกว่า ใบละหนึ่งร้อยเหวิน!" เหวยฮ่าวยิ้มพลางพูดกับพวกเขา