ตอนที่ 65 คนโกหก

เหวยฮ่าวโมโหจัด เขาไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง แค่พูดปากเปล่า ถึงหลี่ซือหยวนจะหน้าตาเร้าใจแค่ไหน แต่ตอนนี้เขารับได้เพียงคนเดียว อีกทั้งหลี่ซือหยวนเขาก็ไม่สนิทด้วย เห็นหน้ากันครั้งเดียว พูดกันแค่สองประโยค

แต่หลี่ฉางเล่อต่างออกไป เขาสนิทกับนางมาก แถมนางยังสวยกว่า เขาต้องแต่งกับหลี่ฉางเล่อแน่ ๆ ที่สำคัญกว่านั้น ตอนนี้เขาได้บรรดาศักดิ์กั๋วกงของบิดาหลี่ฉางเล่อมาแล้ว ขอแค่ไปถามที่กระทรวงพิธีการก็รู้ว่าบ้านเขาอยู่ที่ไหน ตอนนี้จู่ ๆ ก็มีคนแบบนี้โผล่มาเรียกเขาไหว้พี่เขย ไม่โมโหได้ยังไง

"ดีนักไอ้หนู กล้าดี รับหมัดไป!" หลี่เต๋อเจี้ยงก็เป็นคนใจร้อนเหมือนกัน ง้างหมัดเข้าใส่ เหวยฮ่าวไม่กลัว ใช้หมัดรับ

หลี่เต๋อเจี้ยนเดิมทีไม่อยากร่วมวง น้องชายของเขาก็มีฝีมืออยู่บ้าง เก่งกว่าเฉิงชู่ซื่อเยอะ แต่ดูไปสักพักก็พบว่าน้องชายตนเองเสียเปรียบ แถมยังเจ็บไม่น้อย เพราะเหวยฮ่าวต่อยเข้าที่หน้าของเขาเต็ม ๆ หลายหมัด

"เข้ามาเลยพร้อมกัน จัดการให้หมดทีเดียว จะได้ไม่ต้องปากมาก!" เหวยฮ่าวเห็นหลี่เต๋อเจี้ยนเข้ามาสมทบก็ตะโกนลั่น

ชาวบ้านรอบ ๆ ก็ยืนล้อมดูอยู่ หลี่เต๋อเจี้ยนพอเข้ามาก็ถูกเหวยฮ่าวต่อยหมัดหนึ่ง เจ็บจนแทบสลบ ตอนนี้เขาถึงรู้ว่ากำลังของเหวยฮ่าวไม่ใช่เล่น ๆ ต่อยกันหมัดต่อหมัด แขนของเขาปวดจนแทบทนไม่ไหว

ไม่นานสองพี่น้องก็ถูกเหวยฮ่าวอัดจนล้มลงกับพื้น

"ข้าบอกพวกเจ้านะ ห้ามปากมาก บิดาข้าบอกว่าข้ารับเมียได้คนเดียว ข้ามีคนที่ชอบแล้ว ถ้าน้องสาวพวกเจ้ายินดีเป็นอนุของข้า ข้าก็ไม่รังเกียจที่จะพิจารณาดู" เหวยฮ่าวยืนอยู่ตรงนั้น พูดกับสองพี่น้องอย่างภาคภูมิ

"เจ้ารอไว้เลย!" หลี่เต๋อเจี้ยงได้ฟังก็โกรธจนตัวสั่น แพ้ก็ไม่เป็นไร ฝีมือสู้เขาไม่ได้ก็เท่านั้น แต่เหวยฮ่าวกลับพูดให้น้องสาวตนไปเป็นอนุ นั่นมันดูหมิ่นทั้งครอบครัว อดทนไม่ไหวแล้ว ต้องสั่งสอนเขาให้ได้

"รอก็รอ มีอะไรก็เข้ามา แต่อย่าทุบร้าน ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ก็นัดกันมาชกใหม่ ข้ายังกลัวพวกเจ้าหรือไง" เหวยฮ่าวยืนอยู่ตรงนั้น พูดอย่างเหลือบมอง

"นายน้อย รีบเข้าไปข้างในเถิดขอรับ ใครก็ได้ช่วยพยุงสองนายน้อยลุกขึ้นที พูดกันดี ๆ เถิด!" พ่อบ้านหวังตอนนี้ดึงตัวเหวยฮ่าวไว้ พูดอย่างร้อนใจ

"มีอะไรต้องพูดกัน ข้ายังไงก็ต้องแต่งกับฉางเล่อ น้องสาวเจ้าได้แค่เป็นอนุ ถ้าเจ้ายอมตกลง ข้าก็ไม่มีปัญหา!" เหวยฮ่าวพูดกับสองพี่น้องหลี่เต๋อเจี้ยน

"ดี ดี เจ้ารอไว้เลย!" หลี่เต๋อเจี้ยนตอนนี้ก็เริ่มเดือด ปกติหลี่เต๋อเจี้ยนเหมือนหลี่จิ้ง ไม่ค่อยโมโหง่าย ๆ แต่วันนี้คำพูดของเหวยฮ่าวทำให้คนโกรธจนเกินทน

"รอก็รอ!" เหวยฮ่าวก็ไม่ยอมแพ้ เขาต้องแต่งกับฉางเล่อ ไม่นานสองพี่น้องก็ลุกขึ้นยืน ทั้งไม่ได้เข้าไปในหอจวี้เสียนของเหวยฮ่าว กลับแหวกฝูงชนเดินจากไป ส่วนเหวยฮ่าวก็กลับเข้าไปในเหลาสุราอย่างภาคภูมิ

"มาชกกับข้า ไม่ถามสักหน่อยหรือว่าที่เมืองฝั่งตะวันตกข้าไม่มีคู่ต่อสู้" เหวยฮ่าวเข้าไปในร้าน พูดกับพ่อบ้านหวังและพวกบ่าวไพร่อย่างภาคภูมิ

"นายน้อยขอรับ ท่าน ท่านใจร้อนเกินไปแล้ว พูดให้รู้เรื่องก็ได้แท้ ๆ!" พ่อบ้านหวังพูดกับเหวยฮ่าวอย่างร้อนใจ

"พูดอะไร? ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าบิดาฉางเล่อเป็นกั๋วกงแซ่ไหน พรุ่งนี้ข้าจะไปสู่ขอถึงบ้าน พวกเขามาโวยวายกันขนาดนี้ ข้ายิ่งต้องรีบไปสู่ขอแล้ว" เหวยฮ่าวพูดกับพ่อบ้านหวังอย่างอารมณ์ดี

"หา? รู้แล้วว่าคุณหนูฉางเล่อเป็นธิดาบ้านไหน?" พ่อบ้านหวังมองเหวยฮ่าวอย่างตกใจ

"แน่นอนอยู่แล้ว ข้าจะไปกระทรวงพิธีการก่อน สืบให้รู้แน่ชัด แล้วค่อยไปที่เตาเผาเครื่องเคลือบ เอาละ ข้าไปก่อน!" เหวยฮ่าวพูดพลางโบกมือ เตรียมเข้าไปในวัง

พอเหวยฮ่าวไปถึงในวัง สองพี่น้องหลี่เต๋อเจี้ยงก็กลับถึงจวน ตอนนี้หน้าพวกเขาบวมเป่ง จึงไม่กล้าไปพบหลี่จิ้ง เพราะหลี่จิ้งเข้มงวดเรื่องอบรมสั่งสอนลูกหลานมาก

"พี่ใหญ่ เรื่องนี้ปล่อยไว้ไม่ได้เด็ดขาด ยังกล้ามารังแกถึงหัวเรา ยังกล้าให้น้องสาวเราไปเป็นอนุ ข้าจะฆ่ามันซะ!" หลี่เต๋อเจี้ยงนั่งลง สีหน้าโมโหจัด มองหลี่เต๋อเจี้ยนแล้วพูด

"อืม ต้องจัดการสักหน่อย แต่ก็ยังต้องให้มันรับน้องสาวเราให้ได้ มันบอกว่ามีคนที่ชอบอยู่แล้ว ชื่ออะไรนะ?" หลี่เต๋อเจี้ยนนั่งอยู่ตรงนั้นถามขึ้น

"เรื่องนี้ ไม่ได้ยินชัด ๆ!" หลี่เต๋อเจี้ยงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ส่ายหน้าพูด

"สืบให้ชัด แล้วไปบ้านเด็กผู้หญิงคนนั้น บอกพวกเขาว่า ห้ามตกลงเรื่องหมั้นหมายกับเหวยฮ่าว ข้าไม่เชื่อหรอกว่าไอ้เด็กเวรนี่จะไม่รับน้องสาวเรา!" หลี่เต๋อเจี้ยนกัดฟันพูด

"สูง สูงจริง ๆ!" หลี่เต๋อเจี้ยงพอได้ยินก็ชูนิ้วโป้งขึ้นทันที พูดกับหลี่เต๋อเจี้ยน

"อืม แต่ว่าไอ้หมอนี่ก็ยังบอกว่าน้องสาวเราสวย ใช้ได้ ไปสืบให้ชัด ส่วนอีกเรื่อง ติดต่อพี่น้องบ้านเฉิง พี่น้องบ้านเว่ยฉือ ไปจัดการไอ้หมอนี่ ถ้าได้จังหวะก็อัดให้หนัก อย่าอัดจนพังก็พอ ถ้าพังก็ไม่มีน้องเขยแล้ว!" หลี่เต๋อเจี้ยนสั่งกำชับหลี่เต๋อเจี้ยง

"วางใจ ข้าไปติดต่อเอง ติดต่อเสร็จแล้วก็นัดเวลา จัดการมัน!" หลี่เต๋อเจี้ยงพอได้ยินก็พูดอย่างตื่นเต้น

"โอ๊ย เจ้าไม่รู้หรอก ไอ้หมอนี่มีของในมือจริง ๆ แรงเยอะจริง ๆ!" หลี่เต๋อเจี้ยนลูบแขนที่บาดเจ็บของตัวเอง พูดขึ้น

"อืม เป็นวัตถุดิบชั้นดี แต่สมองมันง่ายเกินไป บอกจะตีก็ตีเลย!" หลี่เต๋อเจี้ยงพยักหน้าพูด ส่วนหลี่เต๋อเจี้ยนได้ยินก็มองหลี่เต๋อเจี้ยง ในใจคิดว่า เจ้าไม่เรียบง่ายหรือ? ถ้าเจ้าไม่เรียบง่าย วันนี้ก็คงไม่เกิดเรื่องชกต่อยขึ้นมา ใช้วิธีอื่นกับเหวยฮ่าวก็ได้

ฝ่ายเหวยฮ่าวพอไปถึงกระทรวงพิธีการก็ไปหาโต้วหลูควาน

"เซี่ยกั๋วกง? ใครกัน ไม่เคยได้ยินเลย?" โต้วหลูควานมองเหวยฮ่าวด้วยสีหน้าสงสัย พูดขึ้น ตัวเองไม่รู้จริง ๆ ว่ามีเซี่ยกั๋วกงอะไร

"อะไรนะ ไม่เคยได้ยิน? ไม่ใช่สิ ท่านดูนี่ เขียนไว้ตรงนี้ชัด ๆ แถมมีตราประทับด้วย ดูสิ!" เหวยฮ่าวพอได้ยินก็ร้อนใจ เจ้าเซี่ยกั๋วกงนี่ไม่มีตัวตน หลี่ลี่จื้อหลอกข้าหรือ เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ที่สำคัญคือ ไปสู่ขอถึงบ้านไม่ได้น่ะสิ

"นี่ ข้าดูหน่อย!" โต้วหลูควานพูดพลางรับใบยืมเงินมาดู พลันนึกถึงเรื่องที่หลี่ซื่อหมินกำชับตัวเองไว้เมื่อวันก่อน ก็คือเซี่ยกั๋วกงนี่เอง

"อ๋อ มี ๆ ๆ ข้านึกออกแล้ว มี!" โต้วหลูควานพยักหน้าหงึก ๆ พูดกับเหวยฮ่าวทันที

"ข้าว่าแล้ว บ้านเขาอยู่ที่ไหน ข้าจะไปคารวะถึงบ้านสักหน่อย" เหวยฮ่าวยิ้มพลางเก็บใบยืมเงินให้เรียบร้อย ถามโต้วหลูควาน

"นี่!" โต้วหลูควานตอนนี้ถึงได้รู้ว่าตอนนั้นทำไมหลี่ซื่อหมินถึงกำชับเรื่องพวกนั้นกับตัวเอง ที่แท้หลี่ซื่อหมินไปยืมเงินเหวยฮ่าว ดูท่าทางแล้วหลี่ซื่อหมินไม่คิดจะใช้คืน ตั้งใจปั้นกั๋วกงปลอมขึ้นมาสักคน จะว่าไปก็ไม่ใช่ปลอมเสียทีเดียว นอกจากเซี่ยกั๋วกงจะไม่มีระบุว่าแต่งตั้งให้ใครแล้ว ส่วนอื่น ๆ ล้วนครบถ้วนสมบูรณ์

"นี่อะไรกัน ท่านบอกข้าสิ ข้าจะไปหาเขาเอง!" เหวยฮ่าวมองโต้วหลูควานอย่างร้อนใจ ถามขึ้น

"เรื่องนี้เกรงว่าจะยากหน่อย เซี่ยกั๋วกงอยู่แถบปาซู เพิ่งไปเมื่อวันก่อนนี่เอง! ในฉางอานเขาไม่มีจวน" โต้วหลูควานนึกถึงคำที่หลี่ซื่อหมินกำชับตัวเองไว้ตอนนั้น พูดกับเหวยฮ่าวทันที

"อะไรนะ ไปปาซูแล้ว? ไม่ใช่สิ ลูกสาวเขายังอยู่เมืองหลวงเลย ท่านรู้ไหมว่าเขาอยู่ที่ไหน?" เหวยฮ่าวพอได้ยินก็ตาโต ไปปาซูแล้ว ยังต้องให้ข้าไปปาซูเองอีกหรือ เที่ยวนี้ไม่ถึงครึ่งปีก็กลับมาไม่ได้ ที่สำคัญคือ อีกฝ่ายจะตกลงหรือเปล่าก็ยังไม่รู้เลย

"เรื่องนี้ข้าเองก็ไม่รู้หรอกนะ ในเมื่อเขาอาจจะทิ้งครอบครัวไว้ในเมืองหลวงก็ได้ ส่วนจะพักอยู่ที่ใดกันแน่ ท่านคงต้องไปสอบถามจากที่อื่นเอาเอง ตรงนี้ข้าช่วยดูแลให้ไม่ได้" โต้วหลูควานเอ่ยกับเหวยฮ่าวพลางยิ้ม เหวยฮ่าวอึดอัดใจนัก อุตส่าห์จากไปแล้วจริง ๆ นี่เองที่หลี่ลี่จื้อวันนี้บอกให้ตนไปสู่ขอ สู่ขอที่ปาซู่หรือ นี่มัน...อีกไม่นานก็จะถึงฤดูใบไม้ร่วงแล้ว หากตนไปจริง ปีใหม่ก็ไม่แน่ว่าจะกลับมาทัน

"ท่านแน่ใจหรือ? คิดดูอีกทีสิ?" เหวยฮ่าวไม่ยอมง่าย ๆ กว่าจะรู้ว่าบิดาของหลี่ฉางเล่อเป็นใคร ตอนนี้กลับมาบอกเขาว่าไปปาซูเสียแล้ว

"แน่ใจสิ เรื่องแค่นี้จะหลอกกันได้หรือ?" โต้วหลูควานลูบหนวดตัวเองพลางยิ้มพยักหน้า

"ไม่ถูกสิ บุตรชายของเขาไม่ใช่หรือที่จะแต่งงาน? แต่งงานฤดูหนาวปีนี้ จะจัดที่ปาซูหรือที่เมืองหลวงกัน?" เหวยฮ่าวคิดขึ้นได้ หลี่ฉางเล่อเคยพูดเรื่องนี้ไว้

"เรื่องนี้ข้าไม่รู้เลยนะ ก็มันเรื่อง famille ของเขา เขาจะแต่งที่ไหนก็ย่อมได้ทั้งนั้น ใช่ไหมล่ะ?" โต้วหลูควานยิ้มพลางมองเหวยฮ่าวพูด

"ก็จริง เอ๊ะ ท่านว่ามีทางเป็นไปได้ไหมว่าพิธีจะจัดที่เมืองหลวง?" เหวยฮ่าวคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยถามอีกครั้ง

"เรื่องนี้ข้าไม่รู้!" โต้วหลูควานพูดต่อ เขาไม่รู้จริง ๆ แต่ในใจเขาชัดเจนแล้วว่านี่หลี่ซื่อหมินตั้งใจกลั่นแกล้งเหวยฮ่าว เขาจะพูดพล่อย ๆ ไม่ได้ เดี๋ยวถ้าเผยไต๋ออกมา ตอนนั้นหลี่ซื่อหมินก็จะมาจัดการเขา เหวยฮ่าวในยามนี้ช่างกลุ้มใจเหลือเกิน ความหวังเล็ก ๆ ที่เพิ่งก่อขึ้นก็ดับวูบลงในพริบตา

"แม่สาวคนนี้ กล้าหลอกข้าได้! เจ้าคนโกหก!" เหวยฮ่าวโมโหจนกัดฟัน พูดจบก็ลุกขึ้นยืน ลาโต้วหลูควานแล้วตรงไปทางร้านกระดาษทันที ต้องไปถามหลี่ลี่จื้อให้รู้เรื่อง

ฝ่ายหลี่ลี่จื้อนั้นเฉลียวฉลาดยิ่ง พอรู้ว่าเหวยฮ่าวเข้าวังก็รู้สึกทันทีว่าไม่ดี รีบเปลี่ยนรถม้าคันหนึ่งแล้วบึ่งมายังวังหลวงเช่นกัน

นางรู้ว่าเหวยฮ่าวต้องมาขอคำอธิบายจากนางแน่ ตอนนี้บอกเขาไปไม่ได้หรอก ต้องรอให้เขาหายโกรธก่อนถึงจะพูดกันได้ดี ๆ ส่วนโต้วหลูควานก็ตรงไปยังตำหนักกานลู่เพื่อรายงานเรื่องที่เหวยฮ่าวมาหาเขา นี่ก็เป็นสิ่งที่หลี่ซื่อหมินสั่งกำชับไว้แต่แรก

"อือ โกรธแล้วหรือ?" หลี่ซื่อหมินมองโต้วหลูควานอย่างเบิกบานพลางถาม

"ครับ ไปแล้ว แต่ตอนไปปากยังพึมพำคำว่าเจ้าคนโกหกอะไรทำนองนั้นอยู่!" โต้วหลูควานพยักหน้ารายงานต่อ หลี่ซื่อหมินได้ยินก็หัวเราะออกมาอย่างเบิกบาน ในที่สุดก็ได้จัดการเจ้าเด็กนี่เสียที จะได้ไม่ทำตัวไร้สำบัดสำนวนและเหลิงจนไม่เหลือขอบเขตทุกวี่ทุกวัน