ตอนที่ 64 พลิกหน้ามาไม่ยอมรับ

เหวยฮ่าวได้ยินคำของหลี่ลี่จื้อก็ตกใจไม่น้อย ตั้งแต่โรงงานกระดาษ ตอนนี้เงินถูกส่งไปอย่างน้อยก็เก้าหมื่นก้วนแล้ว หลี่ลี่จื้อยังบอกว่าเงินไม่พออีก

"เรื่องนี้ ก็บอกเจ้าไปแล้วไม่ใช่หรือ ไม่ใช่พ่อข้าที่เงินไม่พอ แต่ราชสำนักต่างหากที่เงินไม่พอ พ่อข้าก็ทำราชการให้ราชสำนัก" หลี่ลี่จื้อมองเหวยฮ่าวแล้วอธิบาย

"ไม่ได้การ ต้องถามให้ชัด พ่อของเจ้าเป็นใครกันแน่ ทำไมต้องใช้เงินมากขนาดนี้ อย่าบอกนะว่าพ่อเจ้าคิดจะกบฏจริง ๆ" เหวยฮ่าวมองหลี่ลี่จื้ออย่างสงสัย

"ไปตายซะ ข้าบอกเจ้าไปแล้วไม่ใช่หรือ พ่อข้าเป็นกั๋วกง จะทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง!" หลี่ลี่จื้อโมโหจนเตะเหวยฮ่าวไปหนึ่งที เหวยฮ่าวยังไม่เชื่อ จ้องหลี่ลี่จื้อไม่วางตา

"แล้วเจ้าจะให้ข้าทำยังไงถึงจะเชื่อ" หลี่ลี่จื้อมองเหวยฮ่าวแล้วถาม

"ไม่ไหว ข้าต้องเจอพ่อของเจ้า" เหวยฮ่าวพูดอย่างหนักแน่นมาก

"หึ ไม่ได้ เจ้าคิดว่าไม่รู้หรอกนะว่าเจ้าคิดอะไรอยู่ เจ้ามันก็แค่ไอ้ลวนลาม!" หลี่ลี่จื้อส่ายหน้าปฏิเสธทันที

"เอ๊ะ ไม่ใช่สิ เรามาเหตุผลกันหน่อย บ้านเจ้ายืมเงินข้า ตอนนี้ข้าเห็นหน้าเจ้าบ้านของเจ้ายังไม่ได้เลย มันเกินไปหน่อยไหม" เหวยฮ่าวจ้องหลี่ลี่จื้อแล้วซัก

"ข้าบอกเจ้าได้แค่นี้ พ่อข้าไม่เพียงไม่ได้กบฏ ตรงกันข้าม พ่อข้าเป็นขุนนางที่มีความชอบต่อต้าถัง ตอนนี้ยังกำลังคิดหาทางหาเงินให้ต้าถังอยู่ เจ้าไม่รู้หรือ ตอนนี้มีผู้อพยพมากมายขนาดนี้ อีกทั้งคนจากสำนักโหราศาสตร์ยังบอกว่า ปีนี้ทางตะวันตกเฉียงเหนืออาจมีพายุหิมะใหญ่ ถ้าพายุหิมะใหญ่ลงมาเมื่อไร ทางฝั่งเราก็ส่งเสบียงไปไม่ได้ ต้องส่งเสบียงล่วงหน้าไปก่อน แต่กระทรวงการคลังไม่มีเงิน ทางราชสำนักร้อนใจกันจะแย่ ได้แต่พึ่งพ่อข้า" หลี่ลี่จื้อมองเหวยฮ่าวแล้วพูดอย่างใจเย็น เหวยฮ่าวก็ได้แต่มองหลี่ลี่จื้อ

"เอาเถอะ ถือว่าข้าเชื่อเจ้าสักครั้ง เออ ข้าก็ไม่เข้าใจ คนที่หาเงินเก่งอย่างข้า ฝ่าบาทไม่ยอมพบ แต่กลับไปสั่งให้พ่อเจ้า พ่อเจ้ามีความสามารถหาเงินที่ไหนกัน จริง ๆ เลย ฝ่าบาทไม่พบข้า นั่นมันก็คือความสูญเสียของฝ่าบาท" เหวยฮ่าวดูถูกหลี่ซื่อหมินอยู่ตรงนั้น หลี่ลี่จื้อได้ยินแล้วอยากจะต่อยเขา อะไรกัน ไม่พบเจ้า พบมาหลายรอบแล้ว เจ้าเองที่ดูไม่ออก จะโทษใครได้

"อ้อ ใบกู้ยืมของเจ้า ข้าจะให้ภายในสองสามวันนี้" หลี่ลี่จื้อคิดได้จึงบอกเหวยฮ่าว

"เรื่องนั้นไม่สำคัญ ยังไงเจ้าก็เอาเงินไปแล้ว ถึงเวลาข้าก็ใช้เงินพวกนั้นเป็นสินสอดแต่งงานกับเจ้า" เหวยฮ่าวโบกมือพูดอย่างไม่ใส่ใจ

"ไอ้ทึ่ม!" หลี่ลี่จื้อเตะเหวยฮ่าวอีกที ในใจยังดีใจ เงินกว่าสี่หมื่นก้วนไม่ใช่เงินน้อย ๆ เลย

ตอนกลางคืน หลี่ลี่จื้อกลับเข้าวังหลวง พร้อมทั้งเอาอาหารจากหอจวี้เสียนมาฝากหลี่ซื่อหมินกับคนอื่น ๆ ตอนนี้หลี่ซื่อหมินกับจ่างซุนฮองเฮากำลังคิดถึงอาหารของหอจวี้เสียนอยู่พอดี

"อืม อาหารของหอจวี้เสียนยังอร่อยเหมือนเดิม" หลี่ซื่อหมินพยักหน้ายกย่อง ทุกครั้งที่ได้กินอาหารจากหอจวี้เสียน กินข้าวได้มากขึ้นเสมอ

"อือ ว่าแต่ โรงงานเครื่องเคลือบจะสำเร็จเมื่อไรกันแน่" จ่างซุนฮองเฮามองหลี่ลี่จื้อแล้วซัก ตอนนี้นางก็รู้แล้วว่าราชสำนักไม่มีเงิน

"เสด็จแม่ ข้าถามเหวยฮ่าวแล้ว เขาบอกว่าต้องห้าวันถึงหกวัน" หลี่ลี่จื้อตอบ

"อือ ตอนนี้ราชสำนักเงินไม่พอ เห็นเหวยฮ่าวจ้างคนไว้มากขนาดนี้ ถ้าทุกวันมีเงินเข้าสักหลายร้อยก้วนก็ไม่เลว" จ่างซุนฮองเฮาพูดอย่างมีความหวัง ช่วงนี้หลี่ซื่อหมินกลุ้มใจมาก จ่างซุนฮองเฮามองเห็นเต็มตา ใจร้อนแทน

"ฝากความหวังกับเรื่องนี้เนี่ยนะ ยังจะมีเงินเข้าวันละหลายร้อยก้วนอีก ปีหนึ่งได้สักหลายร้อยก้วนก็ดีแล้ว อีกอย่าง เงินหลายร้อยก้วนมันมีประโยชน์อะไรกับราชสำนัก" หลี่ซื่อหมินได้ยินก็ยิ้มขื่นพูด

"ฝ่าบาท ท้องพระคลังฝ่ายในยังมีเงินอยู่สี่หมื่นกว่าก้วน ท่านเบิกไปให้กระทรวงการคลังเถิด ส่วนที่เหลือก็ให้พวกเขาหาทางเอง สักพักเมื่อฝั่งนี้เก็บเงินได้มากขึ้นก็ค่อยเอาไปเพิ่มอีก เรื่องรายจ่ายของท้องพระคลังฝ่ายในหม่อมฉันรู้ดี ตอนนี้เฉลี่ยแล้ววันละประมาณห้าร้อยก้วน ยังมีเหลือเก็บอยู่" จ่างซุนฮองเฮามองหลี่ซื่อหมินพูด

"อือ เงินก้อนนี้ที่จริงก็เป็นของเจ้าทึ่มเหวยนั่นแหละ เอ้อ ยัยหนู พรุ่งนี้เช้าไปที่ตำหนักกานลู่ก่อนนะ เสด็จพ่อเขียนใบกู้ไว้เรียบร้อยแล้ว เรื่องกั๋วกงก็จัดการเสร็จหมดแล้ว เจ้าเอาไปให้เจ้าทึ่มเหวยซะ ปีนี้ต้องพึ่งเจ้าทึ่มเหวยจริง ๆ ไม่อย่างนั้นงานแต่งของเกามิงก็ลำบาก" หลี่ซื่อหมินนึกขึ้นได้ พยักหน้า สั่งกำชับหลี่ลี่จื้อ

"ได้เพคะ หม่อมฉันรู้แล้ว แต่ว่าเสด็จพ่อ จะใช้ชื่อกั๋วกงปลอมเขียนใบกู้จริง ๆ หรือเพคะ เผื่อเหวยฮ่าวไปสืบขึ้นมาจะทำอย่างไร" หลี่ลี่จื้อยังมองหลี่ซื่อหมินอย่างกังวล

"เจ้าไม่ต้องห่วง เสด็จพ่อจัดการเรียบร้อยแล้ว เขาสืบไม่ออกหรอก อีกอย่างเสด็จพ่อสั่งกระทรวงพิธีการไว้แล้ว พวกเขารู้ว่าจะพูดกับเหวยฮ่าวอย่างไร" หลี่ซื่อหมินพูดอย่างมั่นใจ หลี่ลี่จื้อได้ยินก็หัวเราะ

"ดูสองพ่อลูกเจ้านี่สิ ไม่แปลกที่เหวยฮ่าวเรียกเจ้าว่าคนโกหก" จ่างซุนฮองเฮาหัวเราะพลางชี้ไปที่หลี่ลี่จื้อ

"ไม่จริงนะเพคะ ก็บอกเรื่องตัวตนจริง ๆ ของหม่อมฉันกับเขาไม่ได้นี่" หลี่ลี่จื้อพูดกับจ่างซุนฮองเฮาอย่างเขิน ๆ

"ทำไมบอกไม่ได้ล่ะ" หลี่ซื่อหมินก็ถามพลางหัวเราะ

"หม่อมฉันกลัวว่าถ้าบอกไปแล้ว เขาจะไม่กล้าทำการค้ากับหม่อมฉัน ราชวงศ์ตอนนี้เงินขาดขนาดนี้ ฝ่าบาท โรงงานเครื่องเคลือบนั้นทำออกมา หม่อมฉันคิดว่าน่าจะทำเงินได้มาก เจ้าทึ่มเหวยมั่นใจเรื่องนี้มาก หม่อมฉันก็เชื่อเขา เมื่อโรงงานเครื่องเคลือบได้เงิน หม่อมฉันจะเอามาถวายฝ่าบาท" หลี่ลี่จื้อพูดกับหลี่ซื่อหมินพลางยิ้ม

"อือ ก็ลูกสาวเรานี่แหละดี" หลี่ซื่อหมินพยักหน้าพลางยิ้ม ในใจไม่ได้ใส่ใจอะไร

วันรุ่งขึ้น หลี่ลี่จื้อไปหาหลี่ซื่อหมิน รับใบกู้มาจากหลี่ซื่อหมิน แล้วตรงไปที่โรงงานเครื่องเคลือบ เหวยฮ่าวยังคุมอยู่ที่นั่น พอถึงเที่ยง เหวยฮ่าวพาหลี่ลี่จื้อไปกินข้าวที่หอจวี้เสียน หลังอาหาร ก่อนจะกลับ หลี่ลี่จื้อล้วงกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากซองแขนเสื้อ ยื่นให้เหวยฮ่าว

"อ้อ นี่ใบกู้ที่พ่อข้าเขียนให้เจ้า ดูสิ ใบกู้สี่หมื่นห้าพันก้วน ต่อไปยังมีอีก" หลี่ลี่จื้อพูดพลางยื่นใบกู้ให้เหวยฮ่าว

"เซี่ยกั๋วกง? เซี่ยกั๋วกงเป็นใครกัน" เหวยฮ่าวดูลายเซ็นกับตราประทับ ไม่รู้จักเซี่ยกั๋วกงเลย

"พ่อข้าไง" หลี่ลี่จื้อแกล้งทำหน้าบึ้งมองเหวยฮ่าว

"เซี่ยกั๋วกง ข้าต้องไปสืบดูสักหน่อย พรุ่งนี้อยู่บ้านรอเลย ข้าจะไปสู่ขอที่บ้านเจ้า" เหวยฮ่าวพูดพลางเก็บใบกู้ให้เรียบร้อย รู้แค่บรรดาศักดิ์ก็พอแล้ว ต้องสืบได้แน่

"ได้สิ เก่งจริงก็ไปเลย" หลี่ลี่จื้อพูดพลางหัวเราะ เซี่ยกั๋วกงองค์นี้ยังไม่ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ด้วยซ้ำ ถ้าเหวยฮ่าวหาเจอ ก็ถือว่าเก่งจริง

"โอ้โฮ เจ้าตกลงแล้วหรือ" เหวยฮ่าวได้ยินก็ดีใจมาก มองหลี่ลี่จื้อ

"ตกลงสิ ไปหาพ่อข้าเลย หาเจอแล้วก็ไปสู่ขอ" หลี่ลี่จื้อยังล้อมองเหวยฮ่าวหยอก ๆ ส่วนเหวยฮ่าวก็มองหลี่ลี่จื้ออย่างสงสัยอยู่บ้าง เรื่องนี้ค่อนข้างผิดปกติเอาเสียเลย ไม่ชอบมาพากลเอาเสียเลย

"เอาล่ะ เก็บใบกู้ให้ดี ทำหายก็ไม่มีนะ ตอนนั้นข้าไม่รับผิดชอบด้วย" หลี่ลี่จื้อเตือนเหวยฮ่าว เหวยฮ่าวได้ยินก็เก็บให้เรียบร้อย แล้วยังมองหลี่ลี่จื้อถามว่า "พ่อเจ้ามีชื่อว่าอะไร"

"เซี่ยกั๋วกง ไปถามที่กระทรวงพิธีการเอง" หลี่ลี่จื้อพูดกับเหวยฮ่าวพลางหัวเราะ เหวยฮ่าวพยักหน้า ในใจยังสงสัยอยู่บ้าง หลี่ลี่จื้อมาพูดจ่าง่าย ๆ ดี ๆ แบบนี้ได้อย่างไร

"ไปแล้วนะ บ่ายข้าไม่มาแล้ว" หลี่ลี่จื้อพูดแล้วก็ลงไปก่อน ส่วนเหวยฮ่าวยังคงจ้องใบกู้นั้นอยู่

"เซี่ยกั๋วกง ไม่ได้การ ข้าต้องไปถามให้รู้เรื่อง!" เหวยฮ่าวพูดพลางลุกขึ้นยืนเช่นกัน แต่พอลงจากบันไดไปก็เห็นสองพี่น้องหลี่เต๋อเจี้ยนกับหลี่เต๋อเจี้ยงกำลังสอบถามพ่อบ้านหวังอยู่ที่เคาน์เตอร์ด้านหน้า เหวยฮ่าวหมุนตัวจะขึ้นบันไดกลับทันที

"เหวยฮ่าว หยุด!" หลี่เต๋อเจี้ยงเห็นเหวยฮ่าวในทันที รีบตะโกนให้หยุด

"เหอ ๆ สองพี่น้องมาทำอะไรที่นี่ ยังไม่กินข้าวกันใช่ไหม มา ๆ เชิญห้องส่วนตัวเลย ข้าเลี้ยงเอง!" เหวยฮ่าวจนใจ หมุนตัวยิ้มแล้วพูดกับสองพี่น้องหลี่เต๋อเจี้ยน สองพี่น้องหลี่เต๋อเจี้ยนก็เดินมาถึงตัวเหวยฮ่าวอย่างรวดเร็ว

"น้องเขย ช่วงนี้ไปอยู่ไหนมา? หาตัวเจ้าไม่เจอเลย" หลี่เต๋อเจี้ยนมองเหวยฮ่าวแล้วถามขึ้น

"เฮ้ ๆ ๆ ข้าวจะกินมั่วก็ได้ แต่คำพูดห้ามพูดมั่ว ข้าไปเป็นน้องเขยของพวกเจ้าเมื่อไรกัน?" เหวยฮ่าวรีบห้ามไม่ให้พูดต่อ

"อะไรกัน อยากพลิกหน้าไม่รับผิดชอบรึ ก่อนหน้านี้ใครบอกว่าจะไปสู่ขอที่บ้านข้า?" หลี่เต๋อเจี้ยงพูดพลางถลกแขนเสื้อขึ้น หมายจะข่มเหวยฮ่าว

"อยากต่อยกันรึ ไป ข้างนอกเลย!" เหวยฮ่าวเห็นท่าทางแบบนี้ก็กะว่าถ้าไม่ต่อยกันสักยกคงจบไม่ได้ พวกนี้เรียกเขาว่าน้องเขยทุกวัน ส่วนตัวเองก็ยังต้องไปสู่ขอที่บ้านหลี่ฉางเล่อ ถ้าเรื่องแพร่ออกไปตอนนั้นจะสู่ขอได้ยังไง หลี่จิ้งเป็นกั๋วกง บิดาของหลี่ฉางเล่อก็เป็นกั๋วกงเหมือนกัน เทียบกันแล้วตัวเองยังชอบหลี่ฉางเล่อมากกว่า

"โฮะ ไปเลย ไอ้หนู กินเสร็จเช็ดปากแล้วก็ไม่รับผิดชอบ เอาเลย!" หลี่เต๋อเจี้ยงพูดพลางจะลากเหวยฮ่าวออกไปข้างนอก เหวยฮ่าวไม่กลัวสักนิด เรื่องชกต่อยเขากลัวใครที่ไหน?

"ไป ข้าไม่เคยไปบ้านเจ้าเลยสักครั้ง บิดาข้าก็ไม่เคยไป เจ้าเรียกข้าว่าน้องเขยหมายความว่าอะไร? เจ้าทำลายชื่อเสียงข้า วันนี้ข้าต้องสั่งสอนสองพี่น้องให้ได้!" เหวยฮ่าวก็ลากหลี่เต๋อเจี้ยงจะออกไปข้างนอกเช่นกัน

"โอ๊ย นายน้อย ต่อยกันไม่ได้ มีอะไรค่อย ๆ พูดกัน" พ่อบ้านหวังเห็นท่าไม่ดีก็ร้อนใจ รีบห้ามปราม เพราะอีกฝ่ายเป็นบุตรของกั๋วกง ส่วนนายน้อยของตัวเองเป็นแค่ป๋อ ต่างกันหลายขั้น แตะต้องไม่ได้

"มา ๆ ๆ ทุกคนมาดูหน่อย ไอ้หนูนี่ แต่ก่อนบอกจะไปสู่ขอที่บ้านข้า ตอนนี้พลิกหน้าไม่รับผิดชอบแล้ว ทุกคนมาดูสิ!" หลี่เต๋อเจี้ยงพอออกมาข้างนอกก็โห่ร้องขึ้น

"พล่อยสิ ข้าพูดก็จริง แต่ข้าก็ไม่ได้ไป บิดาข้าก็ไม่ได้ไป น้องสาวเจ้าแม้หน้าตาจะดี แต่พวกเจ้าก็ห้ามรังแกคนอื่น พูดมากไปก็ไร้ประโยชน์ ถ้าแน่จริงก็มาชกกันสักยก!" เหวยฮ่าวตะโกนใส่หลี่เต๋อเจี้ยง โมโหจริง ๆ ตัวเองไม่ได้ทำอะไรเลยสักอย่าง กลายเป็นน้องเขยของคนอื่นไปได้