ตอนที่ 63 ต่างตอบโต้กัน

เหวยฮ่าวไม่ยอมสาบานด้วยคำสาบานแบบนั้น ส่วนหลี่ลี่จื้อก็ไม่ยอมบอกสักที

"ยัยหนู เจ้าคิดดีแล้วหรือ ถึงตอนนั้นถ้าเราสองคนได้แต่งงานกันจริง ๆ แล้วเจ้าไม่มีลูกชายขึ้นมา ก็ยุ่งตายเลยนะ เจ้ามาบังคับให้ข้าสาบานแบบนี้!" เหวยฮ่าวเหลือตามองหลี่ลี่จื้อพลางพูด

หลี่ลี่จื้อได้ยินหน้าพลันแดงขึ้นมา จากนั้นก็เอ่ยว่า "งั้นเปลี่ยนอย่างอื่นสิ อืม... ถ้าเจ้าหาเรื่องเขา แล้วต่อไปไม่ว่าจะทำการค้าอะไรก็ขาดทุนหมด!"

"ให้ตายสิ ต้องโหดขนาดนี้เลยหรือ ข้ากับเจ้ามีแค้นกันหรือไง?" เหวยฮ่าวได้ยินก็จ้องหลี่ลี่จื้อถามขึ้น

"ตอนนี้เจ้ายังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา ครั้งนี้ก็มีเหตุผลของมัน รายละเอียดข้าไม่บอกเจ้า แต่ต่อไปเจ้าจะรู้เอง อีกอย่าง เจ้าต้องรับปากข้า ไม่อย่างนั้นถ้าเจ้าตกอันตรายขึ้นมา ข้าก็ช่วยเจ้าไม่ได้" หลี่ลี่จื้อพูดกับเหวยฮ่าวอย่างร้อนใจ

"ได้ ข้าสาบาน ถ้าคราวนี้ไปหาเรื่องเขา ข้าทำการค้าขาดทุน!" เหวยฮ่าวพยักหน้าเอ่ย

"ดี ตั้งใจฟังให้ดี จำคำข้าไว้ให้แม่น ครั้งนี้เขามาหาเรื่องเจ้า เจ้าห้ามไปตอบโต้ ถ้าคราวหน้าเขายังมาหาเรื่องเจ้าอีก ตอนนั้นค่อยว่ากัน ยังไงข้าก็จะหนุนเจ้าเอง!" หลี่ลี่จื้อยังกำชับเหวยฮ่าวไม่หยุด เหวยฮ่าวได้ยินก็พยักหน้าอย่างจนใจ สีหน้าบอกชัด รีบพูดมาสิ

"จ้าวเหวยกง จ่างซุนอู๋จี้!" หลี่ลี่จื้อมองเหวยฮ่าวพลางเอ่ยเสียงเบา

"อะไรนะ?" เหวยฮ่าวมองหลี่ลี่จื้ออย่างไม่เชื่อ เป็นไปได้อย่างไร ข้ากับเขาไม่ได้มีแค้นต่อกัน เหตุใดเขาต้องกลั่นแกล้งข้า "เป็นไปไม่ได้ เจ้ามั่วแล้ว หาใครสักคนมาโกหกข้า ข้ากับเขาก็ไม่รู้จักกัน ข้าก็ไม่ได้ทำเรื่องชั่วร้ายอะไรจริง ๆ เขาจะมาจัดการข้าทำไม?"

หลี่ลี่จื้อได้ยินก็กลอกตามองบน ในใจคิดว่า เจ้าทำให้ลุงของตัวเองโกรธหนักหนาเอาการ จะว่าไปเรื่องนี้ก็เริ่มมาจากข้า ข้าย่อมต้องปกป้องเหวยฮ่าวให้ดีแน่นอน

"เป็นเขาจริง ๆ เหตุผลนั้น ตอนนี้ข้ายังบอกเจ้าไม่ได้ ข้าบอกเจ้าได้แต่ว่า ห้ามไปตอบโต้เขา ตอนนี้เจ้ายังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา เขาเป็น... อืม เป็นแขนซ้ายแขนขวาของฝ่าบาท เป็นขุนนางใหญ่แห่งราชสำนัก ส่วนเจ้า ตอนนี้ก็แค่ป๋อตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง" หลี่ลี่จื้อยังคงพูดกับเหวยฮ่าว

เหวยฮ่าวก็นั่งคิดอยู่ตรงนั้น คิดว่าตัวเองไปล่วงเกินจ่างซุนอู๋จี้ที่ตรงไหน แต่คิดเท่าไรก็คิดไม่ออก เขากับเขาไม่ได้มีทางมาเกี่ยวข้องกันเลยสักนิด

"เจ้าแน่ใจนะว่าไม่ได้หลอกข้า?" เหวยฮ่าวมองหลี่ลี่จื้อถามอย่างจริงจัง

"ข้าเคยหลอกเจ้าเมื่อไร?" หลี่ลี่จื้อพูดกับเหวยฮ่าวอย่างร้อนใจ เหวยฮ่าวได้ยินก็ส่งสายตาให้ ความหมายคือ เจ้าหลอกข้ายังน้อยอีกหรือ?

"ครั้งก่อนนั่นมันอุบัติเหตุ เรื่องแบบนี้ข้ากล้าหลอกเจ้าหรือ?" หลี่ลี่จื้อเตะเหวยฮ่าวด้วยความโมโหพลางตะโกน

"เอาเถอะ ถือว่าข้าเชื่อเจ้าสักครั้ง จ่างซุนอู๋จี้ จ่างซุนอู๋จี้ ก็ได้ ข้าจำเขาได้แล้ว กล้ามาจัดการข้าอีก ข้าก็ไม่ใช่คนที่ยอมให้ใครเคี้ยวเล่นง่าย ๆ!" เหวยฮ่าวกัดฟันพูด

"ครั้งนี้เจ้าห้ามไปตอบโต้เขา ได้ยินไหม?" หลี่ลี่จื้อเตือนเหวยฮ่าวอีกครั้ง นางกังวลก็แต่เรื่องนี้

"รู้แล้ว เรื่องที่รับปากเจ้าไว้ ข้าทำได้ก็ทำให้ได้" เหวยฮ่าวพยักหน้า ในใจยังไม่ค่อยเชื่อคำที่หลี่ลี่จื้อพูดนัก เขากลัวว่าหลี่ลี่จื้อจงใจพูดแบบนี้เพื่อจัดหาคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งมาให้ตน จะได้ขู่ตนไม่ให้กล้าลงมือ

เรื่องนี้ตัวเขาเองยังต้องไปสืบให้ชัด ต้องรู้ให้ได้ว่าเป็นใคร ถึงตอนนั้นสืบออกมาได้ ไม่ว่าเป็นใคร ถึงเวลาต้องลงมือก็ต้องลงมือ

"ทำได้ก็ดีแล้ว!" หลี่ลี่จื้อได้ยินเหวยฮ่าวพูดเช่นนี้ก็ค่อยวางใจขึ้นมาก

ส่วนในยามนี้ ทางฝั่งสำนักซั่งชู ขุนนางจงซูเช่อเหรินส่งฎีกาขึ้นมาฉบับหนึ่ง มอบให้เฮ่อรั่วเซี่ยวอี้ ผู้ช่วยฝ่ายซ้ายแห่งสำนักจงชู

"นี่ลายมือใคร ใครเขียน?" เฮ่อรั่วเซี่ยวอี้เห็นลายมือนี้ก็โมโหจนทนไม่ไหว ขุนนางราชสำนักที่ไหนกันเขียนหนังสือได้แบบนี้ มองแทบไม่เป็นตัวอักษรเลย

"ท่านผู้ช่วยฝ่ายซ้าย ฎีกาฉบับแรกที่เหวยฮ่าว ป๋อคนใหม่เขียนขึ้น กล่าวโทษนายอำเภอฉางอานเรื่องทุจริต ตัวหนังสือเขียนได้น่าเกลียดจริง ๆ แต่ว่าเรื่องนี้ต้องนำขึ้นทูลฝ่าบาทจึงจะถูก!" ขุนนางจงซูเช่อเหรินผู้นั้นมองหน้าเฮ่อรั่วเซี่ยวอี้กล่าว

"ยังมีเรื่องแบบนี้อีกหรือ เมื่อวานนี้ไม่ใช่หรือที่ได้ยินว่าเหวยฮ่าวซัดหลิวฉวนฉวานจนน่วม? เป็นอย่างไร วันนี้ยังจะลงมือให้ถึงตายอีกหรือ ข้ามีฎีกาอีกฉบับหนึ่ง หลิวฉวนฉวานเป็นคนเขียน ฟ้องว่าเหวยฮ่าวทำร้ายขุนนางราชสำนัก ช่างไม่เกรงกลัวกฎหมายเอาเสียเลย นอกจากนี้ยังมีฎีกาของขุนนางตรวจการอีกหลายคน ล้วนถวายฎีกากล่าวโทษเหวยฮ่าว!" เฮ่อรั่วเซี่ยวอี้พูดพลางหยิบฎีกาออกมา วางไว้ข้าง ๆ ส่วนตนเองก็มองฎีกาที่เหวยฮ่าวเขียน ตัวหนังสือแม้จะน่าเกลียดไปหน่อย แต่ก็เขียนไว้ละเอียดทีเดียว

"อืม ละเอียดถึงเพียงนี้ ดูท่าเหวยฮ่าวคงไปสืบสวนมาแล้ว หลิวฉวนฉวานทำอะไรของมัน นายอำเภอคนหนึ่งไปยุ่งกับป๋อคนหนึ่งทำไม?" เฮ่อรั่วเซี่ยวอี้ฝืนยิ้มส่ายหน้า

"ท่านผู้ช่วยฝ่ายซ้าย เรื่องนี้ความเห็นของขุนนางจงซูเช่อเหรินของเราคือ ต้องให้กระทรวงขุนนางกับสำนักต้าหลี่ไปสอบสวนจึงจะถูก อย่างไรเสียก็ฟ้องไว้ละเอียดถึงเพียงนี้ คงเป็นความจริงแน่นอน!" ขุนนางจงซูเช่อเหรินผู้นั้นกล่าวกับเฮ่อรั่วเซี่ยวอี้

"อืม เดี๋ยวนำขึ้นทูลให้ฝ่าบาททอดพระเนตร" เฮ่อรั่วเซี่ยวอี้พยักหน้า รู้ว่าหลิวฉวนฉวานกำลังจะมีเรื่อง ทุจริตคือสิ่งที่หลี่ซื่อหมินเกลียดที่สุด

ตอนนี้ราชสำนักไม่มีเงินอยู่แล้ว ได้ยินว่าฝั่งกระทรวงการคลังยังขาดอีกเกือบสองแสนก้วน บัดนี้มาเจอเรื่องทุจริตเข้าหลี่ซื่อหมินจะปล่อยผ่านได้หรือ

ไม่นานนัก ฎีกาก็มาถึงโต๊ะของหลี่ซื่อหมิน หลี่ซื่อหมินเห็นว่าฎีกาข้างหน้าล้วนกล่าวโทษเหวยฮ่าว ก็กวาดตาดูผ่าน ๆ แล้ววางไว้ข้าง ๆ ในใจมีข้อสรุปอยู่แล้ว เรื่องของเหวยฮ่าวต้องกดไว้ก่อน จากนั้นก็เปิดไปถึงฎีกาฉบับสุดท้าย

"ใครเขียน ช่างหวัดเลอะเทอะถึงเพียงนี้ ไม่สิ ยังพูดว่าหวัดเลอะเทอะไม่ได้ด้วยซ้ำ ยังสู้เด็กหัดอ่านเขียนก็ไม่ได้!" หลี่ซื่อหมินเห็นตัวหนังสือในฎีกาเป็นเช่นนี้ก็เริ่มเดือดดาลพลางกล่าว จากนั้นก็ไล่ดูต่อ พบว่าเหวยฮ่าวเป็นคนเขียน ถวายฎีกากล่าวโทษนายอำเภอฉางอานหลิวฉวนฉวาน

"นี่มันแก้แค้นกันไปมาแล้วหรือ?" หลี่ซื่อหมินยิ้มออกทีหนึ่ง แล้วอ่านต่อ แต่ยิ่งอ่าน รอยยิ้มก็จางหายไป หวังเต๋อที่อยู่ข้าง ๆ เห็นดังนั้นก็ประหม่าไปด้วย

"กำเริบเสิบสาน กล้าขูดรีดเลือดเนื้อราษฎรเช่นนี้ เราจะถลกหนังมันเสีย!" หลี่ซื่อหมินอ่านจบก็กระแทกฎีการะบายลงอย่างแรง กล่าวด้วยความพิโรธ หวังเต๋อไม่กล้าเอ่ยคำใด

"เหลือทน เหลือทนจริง ๆ เราเห็นแก่ให้ราษฎรใต้หล้าได้อยู่ดีกินดี ตั้งแต่รัชศกอู่เต๋อจวบจนบัดนี้ไม่เคยเพิ่มภาษี ยังยกเว้นภาษีให้เท่าที่จะทำได้ มันกลับดีนัก ยังจะขูดรีดราษฎรอีกชั้นหนึ่ง!" หลี่ซื่อหมินยามนี้พิโรธอย่างยิ่ง

ช่วงนี้เรื่องเงินก็ทำให้วุ่นวายหัวอยู่แล้ว บัดนี้ยังมาเจอขุนนางแบบนี้อีก จากนั้นหลี่ซื่อหมินก็หยิบพู่กันชาดขึ้นมา เริ่มเขียนตอบบนฎีกา เขียนเสร็จก็เรียกขุนนางสำนักจงชูมา สั่งให้คัดลอกส่งไปยังกระทรวงขุนนางและสำนักต้าหลี่ในทันที สอบสวนเรื่องราวในฎีกาอย่างละเอียดถี่ถ้วน ต้องสืบให้กระจ่าง

ตอนบ่าย ขุนนางจากกระทรวงขุนนางและสำนักต้าหลี่ก็ไปถึงบ้านนายอำเภอฉางอาน เริ่มสอบสวนเขา ส่วนใหญ่เพื่อตรวจสอบเรื่องที่เหวยฮ่าวเขียนไว้ในฎีกา แต่พอตรวจสอบกลับพบว่าส่วนมากเป็นความจริง คืนวันนั้น หลิวฉวนฉวานก็ถูกพาตัวไปยังสำนักต้าหลี่

"อะไรนะ หลิวฉวนฉวานถูกจับแล้วหรือ?" ตอนที่จ่างซุนอู๋จี้ได้ข่าวนี้ก็เป็นเวลากลางคืนแล้ว

"ใช่แล้ว ท่านพ่อ พวกเขาพูดกันว่าหลิวฉวนฉวานไปล่วงเกินเจ้าทึ่มเหวย เจ้าทึ่มเหวยจึงฟ้องเขา!" จ่างซุนชงยิ้มพลางกล่าว เขายังไม่รู้ถึงการสมรู้ร่วมคิดระหว่างบิดาของตนกับหลิวฉวนฉวาน

"อืม ฝีมือดี ฝีมือดีจริง ๆ!" จ่างซุนอู๋จี้หรี่ตาลง น้ำเสียงเย็นเยียบขณะกล่าว ส่วนจ่างซุนชงก็มองเขาอย่างไม่เข้าใจ

"ไม่มีอะไร ข่าวนี้เป็นความจริงหรือ?" จ่างซุนอู๋จี้เห็นจ่างซุนชงมองตนก็เอ่ยถามขึ้น

"จริง รู้กันหมดแล้ว วันนี้ที่หอจวี้เสียน ทุกคนก็พูดถึงเรื่องนี้กัน" จ่างซุนชงพยักหน้ากล่าว

"ดี เจ้าลงไปได้" จ่างซุนอู๋จี้ไม่พูดมาก เพียงโบกมือใส่จ่างซุนชงเป็นเชิงให้ออกไป จ่างซุนชงรีบค้อมมือแล้วออกไป

พอจ่างซุนอู๋จี้รอให้ประตูปิดลง ก็หลับตาเอนกายพิงเตียงนุ่มพลางคิดถึงเรื่องนี้ วันนี้มีขุนนางตรวจการจำนวนไม่น้อยยื่นฎีกาฟ้องเหวยฮ่าว แต่เหวยฮ่าวไม่เป็นอะไรเลย ตรงกันข้าม เหวยฮ่าวฟ้องหลิวฉวนฉวานกลับคำเดียว หลิวฉวนฉวานก็ถูกจับ นี่หลี่ซื่อหมินไม่ได้เข้าข้างเหวยฮ่าวอย่างชัดเจนหรอกหรือ

จ่างซุนอู๋จี้กำลังคิดว่า ขั้นต่อไปถ้าจะจัดการเขา ก็ใช้วิธีแบบนี้ไม่ได้แล้ว เจ้าทึ่มเหวยคนนี้มีหลี่ซื่อหมินหนุนหลัง วิธีธรรมดาสู้เขาไม่ได้เลย

"เหอ ๆ ข้ายังจัดการเจ้าไม่ได้หรือ ถูกจับแล้วสิ!" พอเหวยฮ่าวรู้ข่าวนี้ก็ดีใจมาก แต่กระนั้นเหวยฮ่าวก็ยังอยากยืนยันให้แน่ใจว่าเป็นใครกันแน่ เป็นจ่างซุนอู๋จี้จริงหรือไม่

วันรุ่งขึ้น พอเหวยฮ่าวตื่นและเพิ่งมาถึงโรงงานเครื่องเคลือบ ก็พบว่าหลี่ลี่จื้อมาแล้ว แถมยังยิ้มมองเขาอยู่

"ทำอะไรน่ะ?" เหวยฮ่าวมองหลี่ลี่จื้ออย่างไม่เข้าใจ

"เก่งนี่ เจ้าทำให้หลิวฉวนฉวานตกที่นั่งจริง ๆ หรือ?" หลี่ลี่จื้อยิ้มพลางเอามือไพล่หลัง เดินวนรอบเหวยฮ่าวไปมา

"แน่อยู่แล้ว เขามีปัญหาเอง ข้าจะเล่นงานเขาก็แม่นทุกที!" ตอนนี้เหวยฮ่าวก็พูดอย่างมีท่าทีภูมิใจอยู่บ้าง

"อย่าเพิ่งได้ใจ ระวังจะถูกแก้แค้น จริง ๆ เลย จำคำข้าไว้หรือเปล่า?" หลี่ลี่จื้อจ้องเหวยฮ่าวถาม เหวยฮ่าวพยักหน้าอย่างจนใจ จากนั้นหลี่ลี่จื้อก็มองพวกช่างที่ทำงานอยู่ทางนี้ ส่วนใหญ่เป็นการขึ้นรูป ตอนนี้มีช่างทำงานอยู่เป็นจำนวนมาก ฉะนั้นความเร็วจึงเร็วมาก ส่วนโรงงานที่เหวยฮ่าวสร้างใหม่ยังสร้างไม่เสร็จ ยังต้องใช้เวลาอีก

"ดูสิ คึกคักกันขนาดนี้ โรงงานของเราต้องทำเงินก้อนใหญ่แน่" เหวยฮ่าวพูดอย่างดีใจมาก ตอนนี้ก็รอแค่เปิดเตาครั้งแรก

"เมื่อไรจะได้เปิดเตา?" หลี่ลี่จื้อถามขึ้นทันที

"อีกห้าหกวัน" เหวยฮ่าวตอบ

"นานขนาดนั้นเลยหรือ?" หลี่ลี่จื้อพูดอย่างผิดหวังหน่อย ๆ เหวยฮ่าวได้ยินก็หันไปมองหลี่ลี่จื้อ เห็นสีหน้าผิดหวังของนางจึงถามขึ้น "เป็นอะไรไป?"

"อ๊ะ ไม่มีอะไร แค่ตอนนี้ต้องการเงิน" หลี่ลี่จื้อส่ายหน้ากล่าว

"เจ้า... บ้านเจ้าเป็นหลุมที่ไม่มีก้นหรือไง?" พอเหวยฮ่าวได้ยินก็ตะโกนใส่หลี่ลี่จื้ออย่างหงุดหงิด เงินก็หาได้มากขนาดนี้แล้ว ยังบอกว่าต้องการเงินอีก