ตอนที่ 62 สาบาน

จ่างซุนอู๋จี้ไม่เข้าใจเอาเลย เหตุใดหลี่ซื่อหมินจึงลำเอียงเข้าข้างเหวยฮ่าวถึงเพียงนี้ ตามเหตุผลแล้ว merely ป๋อชั้นต่ำคนหนึ่ง ยังอุตส่าห์มาหารายงานด้วยตัวเอง หลี่ซื่อหมินน่าจะสั่งจับกุมก่อนแล้วค่อยสอบสวน ตราบใดที่จับได้ เรื่องที่เหลือตนก็จัดการได้หมด

แต่บัดนี้หลี่ซื่อหมินกลับไม่มีท่าทีจะจับเขาเลย ยังส่งเฉิงชู่ซื่อไปตักเตือนอีก ที่ว่าตักเตือนนั้น อันที่จริงคือปลอบโยน

"ฝ่าบาท เรื่องนี้ไม่จัดการ ขุนนางทั้งราชสำนักจะไม่พอใจพ่ะย่ะค่ะ" จ่างซุนอู๋จี้ประสานมือรายงานต่อหลี่ซื่อหมิน

"อือ เรารู้ ต้องจัดการอยู่แล้ว เหวยฮ่าวคนนี้ใจร้อนไปหน่อยจริง แต่ก็ไม่ถึงกับตีคนมั่ว ฉะนั้นเราต้องสืบให้ชัดเสียก่อน แล้วค่อยว่ากัน" หลี่ซื่อหมินพยักหน้าเห็นด้วย

จ่างซุนอู๋จี้ได้ยินก็รู้ว่าหลี่ซื่อหมินจะไม่จัดการเหวยฮ่าวง่าย ๆ จึงได้แต่ประสานมือรับคำ

"มาเถอะ มาพอดี เราสองคนเดินเล่นกันหน่อย ไม่ได้เดินกันสองต่อสองมานานแล้ว" หลี่ซื่อหมินลุกขึ้นยิ้ม แล้วเอ่ยกับจ่างซุนอู๋จี้

"พ่ะย่ะค่ะ" จ่างซุนอู๋จี้รีบประสานมือรับ แล้วตามหลี่ซื่อหมินไปยังพระราชอุทยาน

หลี่ซื่อหมินก็อยากปลอบใจจ่างซุนอู๋จี้สักหน่อย ตอนที่หลี่ลี่จื้อมารายงาน เขาก็คิดออกว่าเป็นฝีมือจ่างซุนอู๋จี้ และพอเดาเหตุผลได้ราง ๆ แต่เรื่องนี้พูดให้แตกไม่ได้ พูดแตกก็หมดสนุก

ในเมื่อจ่างซุนอู๋จี้เป็นขุนนางใหญ่ของราชสำนัก อีกทั้งยังเป็นแขนซ้ายขวาของตัวเอง

ตอนที่เฉิงชู่ซื่อไปหาเหวยฮ่าว พบว่าเหวยฮ่าวกับหลี่ลี่จื้ออยู่ในโรงงานเครื่องเคลือบ เหวยฮ่าวก็ไม่ได้เล่าให้หลี่ลี่จื้อฟังว่าตนตีนายอำเภอฉางอาน

"เหวยฮ่าว รับสั่งฝ่าบาท ห้ามตีหลิวฉวนเฉวียน เรื่องราวฝ่าบาทจะทรงสืบให้กระจ่าง เจ้าตั้งใจเผาเครื่องเคลือบของเจ้าไปก็พอ" เฉิงชู่ซื่อมาถึงหน้าเหวยฮ่าวแล้วเอ่ยกับเขา

เหวยฮ่าวได้ยินก็ตาเหลือกมองเขา ตอนนี้ฝ่าบาทก็รู้เรื่องแล้วหรือ

"เหวยฮ่าว เจ้าตีหลิวฉวนเฉวียน นายอำเภอฉางอานน่ะหรือ" หลี่ลี่จื้อได้ยินก็ตกใจมองเหวยฮ่าว

"อือ ข้าตี ก็อยากรู้ว่าใครใส่ร้ายข้า ยังฟ้องว่าข้าคิดกบฏ แต่มันไม่ยอมพูด ตอนนี้ข้ากำลังเก็บหลักฐานของมัน เก็บได้เมื่อไรข้าก็จะไปฟ้องมันคืน" เหวยฮ่าวพยักหน้า พูดกับหลี่ลี่จื้อ

ส่วนเฉิงชู่ซื่อไม่พูดกับหลี่ลี่จื้อ เขาติดตามข้างกายหลี่ซื่อหมิน ย่อมรู้เรื่องบางอย่างของหลี่ลี่จื้อดี

"เจ้า เจ้าไปตีเขาทำไม เจ้าไปทุบตีขุนนางราชสำนักได้อย่างไร" หลี่ลี่จื้อร้อนใจสุดขีด ตะโกนใส่เหวยฮ่าว

"ข้าถามมันว่าใครฟ้องข้า มันบอกข้าว่าเข้าใจผิด คิดว่าข้าโง่หรือ ข้าไม่ตีมันแล้วจะตีใคร" เหวยฮ่าวถลึงตาจ้องหลี่ลี่จื้อทีหนึ่ง แล้วหันไปมองเฉิงชู่ซื่อ "ฝ่าบาทรู้เรื่องเร็วขนาดนี้ได้อย่างไร หรือมีคนไปบอกข่าว ใครไปบอกข่าว"

"เรื่องนี้ ข้าบอกเจ้าไม่ได้ ยังไงเจ้าก็จดจำพระดำรัสฝ่าบาทไว้ก็พอ ฝ่าบาทจะทรงสืบให้กระจ่าง" เฉิงชู่ซื่อยังพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย ตอนนี้เป็นเรื่องราชการ เขาไม่อยากพูดกับเหวยฮ่าวมากนัก

"ได้ รู้แล้ว" เหวยฮ่าวพยักหน้าพูด

"ลาก่อน" เฉิงชู่ซื่อประสานมือกับเหวยฮ่าว แล้วประสานมือกับหลี่ลี่จื้อหนึ่งที ก็หันหลังเดินจากไป

"หยิ่งขนาดนี้เลยหรือ" เหวยฮ่าวเห็นเฉิงชู่ซื่อไปอย่างเด็ดขาด ก็รู้สึกแปลก ๆ

"เขาเองก็มีราชการติดตัวจริง ๆ น่ะสิ รีบเผาเครื่องเคลือบออกมาได้แล้ว" หลี่ลี่จื้อเตะเหวยฮ่าวหนึ่งที เมื่อครู่เหวยฮ่าวถลึงตาใส่ตน ตนจำได้แม่น

"เจ้าเตะข้าทำไม" เหวยฮ่าวมองหลี่ลี่จื้ออย่างไม่พอใจ แล้วถามขึ้น

"ข้าไม่พอใจ ข้าอยากทำ" หลี่ลี่จื้อเชิดหน้าใส่เหวยฮ่าว

"บ้าไปแล้ว" เหวยฮ่าวส่ายหน้า คิดไม่ออก ถึงตอนเย็น หลี่ลี่จื้อกลับไปในวังหลวง พร้อมห่ออาหารกลับไปด้วย

"เสด็จพ่อ ใครฟ้องเจ้าทึ่มเหวยหรือเพคะ" ตอนที่หลี่ซื่อหมินเสวยอาหาร หลี่ลี่จื้อนั่งอยู่ข้าง ๆ มองหลี่ซื่อหมินแล้วถามขึ้น จ่างซุนฮองเฮาได้ยินก็สงสัย ฟ้องเหวยฮ่าวหรือ ฟ้องเรื่องอะไร

"ตอนนี้ยังสอบสวนกันอยู่เลย เจ้าทึ่มเหวยนี่ก็ด้วย บุ่มบ่ามถึงเพียงนี้เชียวหรือ ยังจะไปตีหลิวฉวานฉวานอีก" หลี่ซื่อหมินพูดเรียบ ๆ

"ฟ้องเหวยฮ่าวเรื่องอะไร เรื่องทะเลาะวิวาทหรือ" จ่างซุนฮองเฮาก็ถามขึ้น

"ฟ้องว่าเขาก่อกบฏ!" หลี่ลี่จื้อพูดอยู่ข้าง ๆ หลี่ซื่อหมินมองหลี่ลี่จื้อแวบหนึ่ง เรื่องนี้เดิมทีเขาไม่อยากให้จ่างซุนฮองเฮารู้ เพราะเรื่องนี้ต้องเป็นฝีมือจ่างซุนอู๋จี้แน่นอน ถ้าให้จ่างซุนฮองเฮารู้เข้า จะให้จ่างซุนฮองเฮาทำอย่างไร จะจัดการเหวยฮ่าวหรือจัดการจ่างซุนอู๋จี้

"อะไรนะ ก่อกบฏหรือ เขาน่ะหรือ ยังไม่ได้ประกอบพิธีสวมกวนไม่ใช่หรือ" จ่างซุนฮองเฮาได้ยินก็ตกใจมาก

"คนข้างล่างเขาทำกันมั่ว ๆ คาดว่าคงเป็นพวกที่มีเรื่องบาดหมางกับเหวยฮ่าว นายอำเภอฉางอานก็หลงผิด เรื่องยังไม่ทันกระจ่างก็ไปจับเหวยฮ่าวเสียแล้ว!" หลี่ซื่อหมินรับคำมาพูด

"แต่นายอำเภอฉางอานก็ไม่มีสิทธิ์ไปจับเหวยฮ่าวนะเพคะ เรื่องนี้ไม่ควรทูลรายงานฝ่าบาทก่อน แล้วฝ่าบาทจึงออกพระราชโองการมาจับเหวยฮ่าวหรือ" จ่างซุนฮองเฮาก็งงกับเรื่องนี้

"โอ๊ย คนข้างล่างเขารู้อะไร คิดว่าตัวเองสร้างความดีความชอบใหญ่โต!" หลี่ซื่อหมินแสร้งทำเป็นรำคาญพูด หวังให้เรื่องใหญ่กลายเป็นเรื่องเล็ก เรื่องเล็กกลายเป็นไม่มี ไม่ให้ลุกลามต่อไป

ฝ่ายหลี่ลี่จื้อเห็นท่าทีเช่นนั้น ก็ตัดสินใจในใจได้ว่าเรื่องนี้เสด็จพ่อต้องรู้แน่ หรือไม่ก็เป็นฝีมือเสด็จพ่อเอง พอหลี่ซื่อหมินเสวยอาหารเสร็จ เตรียมไปตำหนักกานลู่ หลี่ลี่จื้อก็ตามออกไปทันที

"ยัยลูกสาวตัวดี ไร้เรื่องก็ไปพูดเรื่องนี้ต่อหน้าเสด็จแม่เจ้าทำไม" หลี่ซื่อหมินตบหัวหลี่ลี่จื้อแล้วว่า

"เสด็จพ่อ หรือว่าเป็นฝีมือเสด็จพ่อเองเพคะ" หลี่ลี่จื้อมองหลี่ซื่อหมินอย่างตะลึงแล้วถาม

"เหลวไหล ถ้าเสด็จพ่อจะจัดการเขา ยังต้องยุ่งยากขนาดนี้ด้วยหรือ" หลี่ซื่อหมินถลึงตาใส่หลี่ลี่จื้อแล้วพูด

"ก็จริง แล้วใครกันเพคะ" หลี่ลี่จื้อคิดดูก็เห็นด้วย ถ้าหลี่ซื่อหมินจะจัดการเหวยฮ่าว ก็ไม่จำเป็นต้องยุ่งยากขนาดนี้เลย

"ไม่ต้องถามมาก บอกเจ้าทึ่มเหวยไป ห้ามทะเลาะวิวาท เรื่องนี้ก็ไม่ต้องสืบสาวเอาความกันแล้ว!" หลี่ซื่อหมินพูดกับหลี่ลี่จื้อ

หลี่ลี่จื้อมองหลี่ซื่อหมิน ในใจยิ่งสงสัย

"เอาละ ยัยหนู เสด็จพ่อจะบอกเจ้า เจ้าอย่าไปบอกเสด็จแม่ อย่าไปบอกเหวยฮ่าว เรื่องนี้เป็นฝีมือลุงของเจ้า คาดว่าเขาคงรู้เรื่องเจ้ากับเหวยฮ่าวเข้าแล้ว บวกกับเรื่องแต่งงานระหว่างญาติใกล้ชิดนี้ก็เหวยฮ่าวเป็นคนทำให้เกิดขึ้น

ลุงเจ้าเดิมทีก็หวังให้เจ้าสมรสกับจ่างซุนชงมาตลอด ตอนนี้เรื่องนี้พังลงเพราะเขา เจ้าจะไม่แค้นเขาหรือ เรื่องนี้เจ้าก็จงทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น เสด็จพ่อก็จะทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น เจ้าต้องบอกเหวยฮ่าวด้วย ให้ทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถือเสียว่าให้ลุงเจ้าระบายอารมณ์บ้าง ส่วนเจ้าทึ่มเหวยก็ตีหลิวฉวานฉวานไปแล้ว ก็ถือว่าระบายความโกรธได้แล้ว" หลี่ซื่อหมินบอกความจริงกับหลี่ลี่จื้อ

"อะไรนะ ลุงเขาหรือ เขาทำเช่นนี้ได้อย่างไร ยังจะฟ้องว่าเหวยฮ่าวก่อกบฏ เหวยฮ่าวจะทำเรื่องเช่นนั้นได้ที่ไหน ไปพูดออกไปใครจะเชื่อ" พอหลี่ลี่จื้อได้ยินว่าเป็นฝีมือจ่างซุนอู๋จี้ ก็ตะลึงมาก ยิ่งไปกว่านั้นคือโกรธ

"เอาละ ยัยหนู เหวยฮ่าวชอบเจ้า อยากแต่งงานกับเจ้า จ่ายค่าตอบแทนไปบ้างก็ไม่เป็นไร ถึงอย่างไรเจ้าก็เป็นถึงองค์หญิง เอาละ เรื่องนี้ฟังเสด็จพ่อ อย่าให้เสด็จแม่ต้องลำบากใจ!" หลี่ซื่อหมินลูบหัวหลี่ลี่จื้อแล้วพูดพร้อมยิ้มขื่น

หลี่ลี่จื้อได้ยินหลี่ซื่อหมินพูดเช่นนั้นก็ได้แต่พยักหน้า ในใจก็รู้ว่าถ้าเสด็จแม่รู้เข้า ก็คงลำบากใจเช่นกัน

"ถ้าลุงจ้องเจ้าทึ่มเหวยไม่ปล่อยล่ะเพคะ เสด็จพ่อก็รู้จักเจ้าทึ่มเหวยดี คนอื่นไม่ไปกวนเขาก็แล้วไป แต่พอใครกวนเขา เขาก็ต้องชกต่อย เรื่องนี้ถ้าลุงยังจ้องเหวยฮ่าวไม่ปล่อย เหวยฮ่าวก็แย่แน่" หลี่ลี่จื้อมองเหวยฮ่าวอย่างกังวลแล้วพูด

"อืม ถ้าเขายังทำต่อไป เสด็จพ่อก็จะว่าเขา เอาละ ตอนนี้เสด็จพ่อว่าเขาไม่ได้ จะไปบอกว่าไม่ให้โอกาสลุงเจ้าระบายอารมณ์ก็ไม่ได้ เสด็จพ่อได้แต่ทำเป็นไม่รู้เรื่อง เข้าใจหรือไม่" หลี่ซื่อหมินพยักหน้าแล้วพูดกับหลี่ลี่จื้อ

หลี่ลี่จื้อไม่พูดต่อ ในใจรู้ว่าต้องอธิบายให้เหวยฮ่าวเข้าใจให้ชัด แต่จะพูดอย่างไรดี จะบอกว่าแท้จริงตนคือองค์หญิงฉางเล่อ ถ้าพูดไป เขาก็รู้ไม่ใช่หรือ

วันรุ่งขึ้น เหวยฮ่าวเริ่มให้คนเตรียมเผาเตาแล้ว เครื่องเคลือบข้างในทำเสร็จหมดแล้ว

พอหลี่ลี่จื้อมาถึงที่นี่ ก็เริ่มเผากันแล้ว

"สาวน้อย มาทางนี้ อิอิ คราวนี้ข้าจะเล่นงานหลิวฉวนเฉวียนให้ตายคามือ กล้าไม่บอกว่าเป็นใคร" เหวยฮ่าวพูดกับหลี่ลี่จื้ออย่างภาคภูมิใจ

"เจ้า... เจ้ายังจ้องเขาไม่เลิกอีกหรือ" หลี่ลี่จื้อมองเหวยฮ่าวอย่างตกใจเล็กน้อยแล้วถาม

"แน่นอนสิ เขาจะเล่นงานข้า ข้าจะไม่แก้แค้นคืนได้อย่างไร ดูสิ นี่คือหลักฐานที่ข้าได้มาคืนวาน ข้าส่งคนไปสืบแล้ว เป็นความจริงทั้งหมด อิอิ ฎีกาข้าก็เขียนเสร็จ ส่งไปสำนักเสนาบดีแล้ว ถึงเวลาสำนักเสนาบดีก็ต้องส่งต่อไปยังกระทรวงขุนนางกับกระทรวงอาญา ตำแหน่งขุนนางของหลิวฉวนเฉวียน ไม่ต้องเป็นแล้ว" เหวยฮ่าวยังคงพูดกับหลี่ลี่จื้ออย่างภาคภูมิใจ

"อะไรนะ" หลี่ลี่จื้อรับหลักฐานพวกนั้นมาดู ข้างในระบุถึงการทุจริตของหลิวฉวนเฉวียน นายอำเภอฉางอานคนหนึ่ง รายได้ปีละประมาณ 50 ก้วนเท่านั้น แต่ตอนนี้ทรัพย์สินที่หลิวฉวนเฉวียนหามาได้ในช่วงไม่กี่ปีนี้ เกิน 3000 ก้วน เงินจำนวนนี้มาจากไหน ข้างในเขียนไว้ชัดเจนหมด

"นี่... เฮ้อ" หลี่ลี่จื้ออ่านจบก็ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

"คนที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง คราวนี้เสียหลิวฉวนเฉวียนไป ดูสิต่อไปใครยังกล้าช่วยมันทำเรื่อง ฮึ่ม" เหวยฮ่าวยังพูดอย่างภาคภูมิใจ

"พอเถอะ อย่าเพิ่งรีบภูมิใจ มาทางนี้ ข้ารู้ว่าใครเป็นคนทำ แต่เจ้าต้องสัญญากับข้า ห้ามไปมีเรื่องกับเขา ตอนนี้เจ้ายังไม่ใช่คู่ต่อกรของเขา" หลี่ลี่จื้อดึงเหวยฮ่าวไปข้าง ๆ แล้วเตือน

"เจ้ารู้หรือ ใครกัน" เหวยฮ่าวได้ยินก็สนใจขึ้นมาทันที จ้องเขาถามทันที

"สัญญากับข้าก่อน ไม่งั้นข้าไม่บอกเจ้า" หลี่ลี่จื้อชี้ไปที่เหวยฮ่าว

"ได้ สัญญาแล้ว" เหวยฮ่าวพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจเลย

"สาบานสิ ถ้าเจ้าไปแก้แค้นเขา ขอให้ไม่มีลูกชายสืบสกุล" หลี่ลี่จื้อจ้องเหวยฮ่าว

"ไอ้หยา หลี่ฉางเล่อ เจ้าอย่าเกินไป เจ้าจะให้ตระกูลข้าขาดผู้สืบสกุลหรือ ไม่ได้!" เหวยฮ่าวมองหลี่ลี่จื้ออย่างตกตะลึง ส่วนหลี่ลี่จื้อก็จ้องกลับ ความหมายคือถ้าเจ้าไม่รับปาก ข้าก็ไม่บอก