ตอนที่ 61 คิดบัญชี

หลี่ซื่อหมินได้ยินหลี่ลี่จื้อเล่าสถานการณ์แล้วก็ตกใจไม่น้อย กล่าวหาว่าเหวยฮ่าวกบฏ เรื่องนี้เป็นเรื่องเล่นกันหรือ

"เสด็จพ่อ เรื่องนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ นายอำเภอฉางอานไปตรวจสอบป๋อองคนหนึ่งได้อย่างไร แถมยังใช้ข้อหากบฏ นายอำเภอฉางอานไม่น่าจะไม่รู้ว่าเหวยฮ่าวเพิ่งได้เลื่อนเป็นป๋อ ทำแบบนี้ไม่ใช่ทำตามอำเภอใจหรอกหรือ" หลี่ลี่จื้อพูดกับหลี่ซื่อหมินอย่างร้อนใจ

"อืม ใช่ ทำตามอำเภอใจจริง ๆ แต่เสด็จพ่อก็ต้องถามให้ชัดเจนไม่ใช่หรือ เจ้าไปบอกเหวยฮ่าวว่าข้าเชื่อใจเขา ให้เขาสบายใจก็พอ" หลี่ซื่อหมินครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ง่าย นายอำเภอฉางอานไปตรวจสอบเหวยฮ่าวโดยไม่มีเหตุผลเพื่ออะไร

"เสด็จพ่อ ยังไงเรื่องนี้พระองค์ก็ต้องคืนความบริสุทธิ์ให้เหวยฮ่าว คนแบบเขาจะกบฏได้อย่างไร ใครกันที่เป็นคนคิดแผนเลว ๆ นี้ออกมา กลั่นแกล้งคนกันถึงเพียงนี้ พูดยังไงก็ฟังไม่ขึ้น" หลี่ลี่จื้อยังคงพูดแก้ต่างให้เหวยฮ่าวอยู่ตรงนั้น

"อืม ดี เสด็จพ่อจะตรวจสอบให้ชัดเจน เอ้อ แล้วเครื่องเคลือบพวกนั้นของเหวยฮ่าว เผาหรือยัง" หลี่ซื่อหมินหัวเราะเบา ๆ แล้วถามต่อ

"อีกสองวันก็เผาได้แล้ว ตอนนี้เขายุ่งอยู่ ยังต้องสร้างเครื่องเคลือบชุดใหม่ พวกคนที่เพิ่งรับมาฝึกงานก็ต้องฝึกด้วย เหวยฮ่าวจึงต้องจัดแจงให้ดี ยังมีญาติของพวกเขาที่ตอนนี้เริ่มสร้างบ้านกันแล้ว บางครั้งเขาก็ต้องออกเงินซื้อเครื่องมืออะไรให้บ้าง" หลี่ลี่จื้อพูดกับหลี่ซื่อหมิน หลี่ซื่อหมินได้ฟังก็พยักหน้า

"ดี เสด็จพ่อรู้แล้ว รีบไปบอกเหวยฮ่าวเถอะ" หลี่ซื่อหมินพยักหน้าพูด

ทางด้านที่ว่าการอำเภอฉางอาน จ่างซุนอู๋จี้นั่งอยู่ในรถม้าคันหนึ่ง จอดอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง คอยจ้องมองประตูใหญ่ของที่ว่าการอำเภอฉางอาน เขารออยู่ตลอด

รอให้เหวยฮ่าวมาถึง ฟ้องว่าเหวยฮ่าวไม่ใช่เป้าหมาย เป้าหมายคือให้เหวยฮ่าวมาลงมือตีคนต่างหาก เขาคำนวณไว้แล้ว เหวยฮ่าวต้องมาอย่างแน่นอน

ไม่นานนัก เขาก็เห็นรถม้าคันหนึ่งแล่นมาจากที่ไกล ข้างหลังรถม้ายังมีคนรับใช้ตามมาหลายคน รถม้าที่มานั้นคือรถของเหวยฮ่าว จ่างซุนอู๋จี้เห็นเหวยฮ่าวลงจากรถม้า ก็ยิ้มเย็น ๆ ครั้นเหวยฮ่าวลงจากรถม้าแล้วก็เดินตรงเข้าไปในที่ว่าการ

"นายอำเภอฉางอานล่ะ เรียกมันออกมา!" เหวยฮ่าวก้าวเข้าไปแล้วก็ตะโกนเสียงดัง

"ใครกล้าส่งเสียงเอะอะในท้องว่าการ!" ตอนนี้เวรคุกคนหนึ่งออกมา ตะโกนใส่เหวยฮ่าว

"พูดมาก าข้าคือเหวยฮ่าว ป๋อแห่งไคหยาง เรียกนายอำเภอของพวกเจ้าออกมา!" เหวยฮ่าวยืนอยู่ตรงนั้น พูดใส่เวรคุกคนนั้น พอเวรคุกได้ยินก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วหันหลังวิ่งกลับไปข้างใน

ไม่นานนัก ชายวัยกลางคนร่างอ้วน สวมชุดข้าราชการ ก็วิ่งออกมาจากข้างใน

"คารวะป๋อไคหยาง ข้าน้อยนายอำเภอฉางอานหลิวฉวนฉวน ไม่ทราบว่าป๋อไคหยางมีคำสั่งอันใดหรือ" นายอำเภอฉางอานหลิวฉวนฉวนประสานมือยิ้มถามเหวยฮ่าว

"ไม่ใช่มีคนฟ้องว่าข้ากบฏหรอกหรือ ใครฟ้อง วันนี้เจ้าต้องอธิบายให้ข้าชัดเจน" เหวยฮ่าวยืนอยู่ตรงนั้น มองเขาถาม

"เอ่อ ป๋อไคหยาง เรื่องนี้ข้าน้อยไม่สะดวกจะเปิดเผย ขอท่านได้โปรดหลีกเลี่ยงเสีย" นายอำเภอฉางอานยิ้มพูดกับเหวยฮ่าว

"ไม่สะดวกเปิดเผย ไม่สะดวกเปิดเผยแล้วเจ้าก็ส่งคนมาจับข้า เจ้ามีสิทธิ์อะไรส่งคนมาจับข้า พูดหรือไม่พูด ไม่พูดข้าจะต่อยเจ้า ถึงตอนนั้นต้องเจ็บตัวก็ลำบาก ข้าต่อยเจ้า อย่างมากก็แค่ถูกฝ่าบาทตำหนิหน่อย" เหวยฮ่าวจ้องหลิวฉวนฉวนกัดฟันพูด

"เอ่อ ป๋อไคหยาง เรื่องนี้ เข้าใจผิด เข้าใจผิด!" หลิวฉวนฉวนได้ยินเหวยฮ่าวพูดเช่นนั้น ก็รู้ชื่อเสียงของเหวยฮ่าวดี หากถูกเหวยฮ่าวต่อยจริง คงต้องเจ็บหนักไม่เบา

"เข้าใจผิดหรือ" เหวยฮ่าวได้ยินก็หันไปรับไม้ท่อนหนึ่งจากมือคนรับใช้ข้างหลัง แล้วเดินมาทางหลิวฉวนฉวน

"เหวยฮ่าว เจ้า เจ้าอยากทำอะไร" ตอนนี้หลิวฉวนฉวนก็เริ่มหวั่นกลัวขึ้นมาแล้ว เขากล้าตีข้าจริง ๆ หรือ

"พูดมา ใครเป็นคนสั่ง!" เหวยฮ่าวถือไม้ท่อนนั้นมาถึงข้างหลิวฉวนฉวนอีกครั้งแล้ว ตอนนี้หลิวฉวนฉวนจ้องไม้ในมือเขาพลางกลืนน้ำลายเอื้อก ในใจคิดว่าเหวยฮ่าวต้องไม่กล้าตีแน่ อย่างไรข้าก็เป็นขุนนางคนหนึ่ง แถมยังเป็นนายอำเภอฉางอาน เขาเป็นถึงป๋อ แต่ต่อให้อย่างไรก็คงไม่กล้าลงมือกระมัง

"ไม่พูดใช่ไหม" เหวยฮ่าวว่าแล้วก็ชูไม้ขึ้น

"เหวยฮ่าว เจ้าบังอาจ ที่นี่คือที่ว่าการอำเภอฉางอาน เจ้ายังกล้าตีข้าอีกหรือ"

"ผัวะ!" หลิวฉวนฉวนรวบรวมความกล้าพูดจบได้แค่นั้น เหวยฮ่าวก็ตบเข้าที่หน้าหนึ่งฉาด

"เหวยฮ่าว ข้าจะสู้กับเจ้าให้ตายกันไปข้าง!" หลิวฉวนฉวนโดนตบถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็แผดเสียงร้องลั่น

"เจ้าจะสู้กับข้า เจ้าเอาอะไรมาสู้กับข้า" เหวยฮ่าวเตะเข้าที่ท้องของเขาเต็มแรง ส่งเขาไปกระเด็น

"นี่ ป๋อไคหยาง ท่านตีคนที่นี่ไม่ได้นะ!" เวรคุกหลายคนเห็นดังนั้นก็พากันไปยืนขวางหน้าหลิวฉวนฉวน เวรคุกคนหนึ่งที่อายุมากกว่าพูดกับเหวยฮ่าว ส่วนหลิวฉวนฉวนตอนนี้ยังนอนอยู่กับพื้น

"ใครเป็นคนสั่งเจ้า เจ้าถึงกล้าส่งคนไปจับป๋อ? ใครคอยหนุนหลังเจ้า พูดมา!" เหวยฮ่าวเอาไม้ชี้ไปที่หลิวฉวนฉวนที่นอนครางอยู่กับพื้น

"หึ ข้าจะเข้าวังไปฟ้องฝ่าบาท เจ้าตีขุนนางด้วยกันเอง ช่าง ช่างไม่เห็นหัวกฎหมายบ้านเมืองเอาเสียเลย!" หลิวฉวนฉวนนอนอยู่ตรงนั้น ชี้ไปที่เหวยฮ่าวพลางตะโกน

"ไม่พูดสินะ ไม่พูดวันนี้ข้าฆ่าเจ้าให้ตายคามือเลยดีไหม เชื่อไหม อย่างมากข้าก็ไม่เอาตำแหน่งป๋อนี่แล้ว!" เหวยฮ่าวหิ้วไม้ก้าวเข้าไปหาหลิวฉวนฉวน แต่พวกเวรคุกไม่กล้าปล่อยให้เหวยฮ่าวผ่านไป

"ท่านป๋อเหวย ใจเย็น ๆ ใจเย็น ๆ ตีจนตายไม่ได้นะ ไม่คุ้มกันเลยใช่ไหม"

"ท่านป๋อเหวย สงบสติก่อน ท่านนายอำเภอหลิวนั้นเป็นขุนนางในราชสำนัก การตีขุนนางในราชสำนัก ถ้าฝ่าบาททรงทราบ ต้องลงโทษแน่"....

พวกเวรคุกพากันปลอบเหวยฮ่าว ตอนนี้เองที่ด้านนอก คนรับใช้ท่าทางคนหนึ่งรีบไปถึงข้างรถม้า กระซิบอะไรบางอย่างเข้าไปข้างใน จากนั้นรถม้าก็เคลื่อนออกไป มุ่งสู่วังหลวง

"หลิวฉวนฉวน เจ้าไม่พูดจริง ๆ หรือ" เหวยฮ่าวยืนอยู่ตรงนั้นมองหลิวฉวนฉวนพลางถาม

"เหวยฮ่าว วันนี้เรื่องนี้เป็นความเข้าใจผิด อาจมีคนอื่นเข้าใจผิดไปเอง!" หลิวฉวนฉวนนอนอยู่กับพื้น ไม่ยอมลุกขึ้นเลย ท่าทางอาจดูน่าเกลียดไปบ้าง แต่เขารู้ว่า ถ้าลุกขึ้นมาเมื่อไรก็อาจโดนตีอีก ตอนนี้ได้แต่หวังว่าใครสักคนข้างนอกนั้นจะมาช่วยตน

"ได้ เจ้ากล้าดี เจ้ารอไว้ ข้าจะทำให้เจ้าพูดให้ได้!" เหวยฮ่าวเอาไม้ชี้ไปที่หลิวฉวนฉวนพลางพูด

"ข้าบอกว่าเป็นความเข้าใจผิด!" หลิวฉวนฉวนยังตะโกนเสียงดัง

"อีกเดี๋ยวข้าจะไปเขียนฎีกา เขียนว่าเจ้าลักลอบจับป๋อของราชสำนัก!" เหวยฮ่าวพูดกับหลิวฉวนฉวน

"ข้าไม่ได้จับ ข้าไม่รู้ตั้งแต่แรกว่าเจ้าเป็นป๋อ!" หลิวฉวนฉวนตะโกนลั่น

"ไร้สาระ การที่ข้าได้บรรดาศักดิ์ ทั้งต้าถังรู้กันหมด แม้แต่ถิ่นทุรกันดารก็ยังมีหนังสือแจ้งส่งไปถึง ข้ายังอยู่ในฉางอาน เจ้าจะไม่รู้ได้อย่างไร" เหวยฮ่าวจ้องหลิวฉวนฉวนด่าส่งไป

"อีกอย่าง พวกพี่น้องเวรคุกทั้งหลายในที่นี้ ฟังให้ดี ข้าอยากได้หลักฐานการฉ้อราษฎร์บังหลวงของเขา ผู้ใดมี มาหาข้าได้ ข้าจะให้เงินตามคุณค่าของข้อมูล อย่างน้อยห้าสิบก้วน มากกว่านั้นไม่จำกัด! เอามาให้ข้าเลย ขอเพียงสืบแล้วเป็นความจริง หรือมีหลักฐานแน่นหนา ข้าก็จ่ายเงินให้ทันที!" เหวยฮ่าวยืนอยู่ตรงนั้น พูดกับเวรคุกทั้งห้อง

"เหวยฮ่าว เจ้า เจ้า!" ตอนนี้หลิวฉวนฉวนเริ่มร้อนใจขึ้นมาบ้างแล้ว เหวยฮ่าวเล่นไม้นี้ไม่ใช่จะเอาชีวิตข้าหรือไร มีหรือไม่มีทุจริต มีหรือมีเรื่องผิดกฎหมายอื่นใด พวกเวรคุกย่อมรู้ แต่พวกเขาก็ทำงานใต้บังคับบัญชาของข้า

"เจ้าไม่พูด เดี๋ยวก็มีคนพูด ข้าไม่เชื่อหรอกว่าตำแหน่งที่ได้ประโยชน์อ้วนขนาดนี้จะไม่มีใครจ้อง ดูสิว่าคนที่หนุนหลังเจ้าจะปกป้องเจ้าได้ไหม จำไว้ให้ดี มีหลักฐานก็มาหาข้า ข้าจะจัดการให้มันหลุดจากตำแหน่งให้!" เหวยฮ่าวพูดกับหลิวฉวนฉวนจบ ก็หันไปพูดกับพวกเวรคุก

พวกเวรคุกยามนี้ไม่กล้าพูดอะไร ส่วนเหวยฮ่าวหันหลังเดินจากไป เรื่องนี้เขาต้องสืบให้ชัด ว่าทำไมถึงถูกใส่ร้ายแบบนี้

จ่างซุนอู๋จี้มาถึงวังหลวงแล้วก็ขอเข้าเฝ้าหลี่ซื่อหมินทันที

"ฝ่าบาท กระหม่อมมีเรื่องด่วนจะกราบทูลพ่ะย่ะค่ะ!" จ่างซุนอู๋จี้ประนมมือตรงหน้าหลี่ซื่อหมิน

"อืม นั่งลงก่อนแล้วว่ากัน เรื่องด่วนอะไร?" หลี่ซื่อหมินให้จ่างซุนอู๋จี้นั่งลงพูด

"ฝ่าบาท เมื่อครู่กระหม่อมได้รับข่าวขอความช่วยเหลือจากหลิวฉวนฉวน นายอำเภอฉางอาน ว่าป๋อไคหยางเหวยฮ่าวกำลังลงมือทุบตีเขา กระหม่อมไม่กล้าละเลย จึงรีบมาถวายรายงานที่วังหลวงก่อนพ่ะย่ะค่ะ" จ่างซุนอู๋จี้ประนมมือกล่าว

"อะไรนะ เหวยฮ่าวทุบตีหลิวฉวนฉวน?" หลี่ซื่อหมินได้ยินก็มองจ่างซุนอู๋จี้อย่างตกใจ ทำร้ายขุนนางในราชสำนัก?

"พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท คนอย่างเหวยฮ่าวต้องจัดการอย่างจริงจัง หมอนี่มันไร้กฎหมายฟ้าดิน!" จ่างซุนอู๋จี้พยักหน้า แล้วเอ่ยเสนอความเห็น

"อืม เรื่องมันเป็นมาอย่างไร เล่ามาให้ฟังหน่อย!" หลี่ซื่อหมินแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องของเหวยฮ่าว แล้วถามจ่างซุนอู๋จี้ ตอนนี้เขาต้องการฟังว่าคนอื่นจะพูดเรื่องนี้อย่างไร

"เรื่องนี้ กระหม่อมไม่ทราบ ตามหลักแล้วสองคนนั้นไม่น่าจะมีเรื่องบาดหมางอะไรกัน" จ่างซุนอู๋จี้ก็แสร้งทำเป็นไม่รู้ ส่วนรายละเอียดนั้น จ่างซุนอู๋จี้ไม่อยากให้หลี่ซื่อหมินรู้ ขอแค่ให้หลี่ซื่อหมินจัดการเหวยฮ่าวก็พอ เพราะเหวยฮ่าวทำร้ายขุนนางราชสำนัก ผลกระทบเลวร้ายมาก

"งั้นก็สืบให้ชัดก่อนค่อยว่ากัน!" หลี่ซื่อหมินเอ่ย

"ฝ่าบาท หากตอนนี้ไม่ลงโทษเหวยฮ่าวอย่างหนัก ก็เป็นการบั่นทอนบารมีของราชสำนักอย่างมหาศาล กระหม่อมเชื่อว่าขุนนางฝ่ายบุ๋นฝ่ายบู๊รู้เข้า ต้องยื่นฎีกาถอดถอนเหวยฮ่าวแน่นอน" จ่างซุนอู๋จี้พูดกับหลี่ซื่อหมินอย่างร้อนใจ

"คนอย่างเหวยฮ่าว สมองตรงนี้ไม่ปกติ ต้องเป็นเพราะหลิวฉวนฉวนไปล่วงเกินเหวยฮ่าวเข้าที่ไหนสักแห่งแน่ แต่เหวยฮ่าวก็มีคุณูปการต่อราชสำนัก ยังต้องสืบเรื่องของเหวยฮ่าวให้ชัด เอ้อ เฉิงชู่ซื่อ!" หลี่ซื่อหมินพูดแล้วก็เรียกขึ้น

"กระหม่อมอยู่ที่นี่!" เฉิงชู่ซื่อก้าวออกมาทันที

"เจ้ารู้จักเหวยฮ่าว เจ้าไปหาเหวยฮ่าว บอกเขา ห้ามตีหลิวฉวนฉวนอีก มีเรื่องอะไรเราจะสืบเอง ห้ามใจร้อน ให้เขาตั้งใจเผาเครื่องเคลือบให้ดีก็พอ!" หลี่ซื่อหมินพูดกับเฉิงชู่ซื่อ

"พ่ะย่ะค่ะ!" เฉิงชู่ซื่อประนมมือทันที แล้วหันหลังออกไป

"ฝ่าบาท?" จ่างซุนอู๋จี้ได้ฟังวิธีจัดการเช่นนี้ก็ไม่พอใจ ไม่อาจรู้ว่าหลี่ซื่อหมินหมายความว่าอย่างไร? เหวยฮ่าวก่อเรื่องขนาดนี้แล้วยังไม่จัดการ?