ตอนที่ 60 ไม่ใช่ข้า

พวกเวรคุกเดินเข้ามาบอกว่าเหวยฮ่าวคิดกบฏ ปฏิกิริยาแรกของเหวยฮ่าวคือบิดาของหลี่ลี่จื้ออาจเกิดเรื่องขึ้น แต่ไม่คิดว่าหลี่ลี่จื้อจะบอกว่าไม่ใช่ เหวยฮ่าวจึงไม่เหลือสีหน้าดี ๆ ให้คนพวกนั้นอีก

"เหวยฮ่าว ตอนนี้มีคนฟ้องว่าเจ้าคิดกบฏ นายอำเภอของพวกข้าต้องสอบสวน เจ้าต้องไปกับข้าสักเที่ยว อย่าดีไม่เอาชอบชั่ว!" เวรคุกคนหัวหน้าจ้องเขม็งไปที่เหวยฮ่าวแล้วเอ่ยขึ้น

"ไสหัวไปให้ไกล ๆ อยากตายหรือไง ยังกล้ามาไถข้าอีก เจ้าไม่ไปสืบเสียหน่อยหรือว่าข้าเป็นใคร?" เหวยฮ่าวพูดกับพวกมันด้วยอารมณ์เสีย แล้วหันหลังจะเดินจากไป

ส่วนหลี่ลี่จื้อรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ปกติ เหวยฮ่าวคิดกบฏ เป็นไปได้อย่างไร? นางอยู่กับเขามาแทบทุกวัน เขาเป็นคนแบบไหน นางรู้ดีแก่ใจ

"คนมา จับตัวไว้!" เวรคุกหัวหน้าเห็นเหวยฮ่าวไม่สนใจพวกตนก็โบกมือกว้างขึ้นทันที แล้วเอ่ยขึ้น

เวรคุกที่อยู่ข้างหลังชักดาบออกมาทันที หมายจะล้อมเหวยฮ่าว ตอนนี้เหวยฮ่าวก็หยุดฝีเท้าลง ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเอาจริง จึงหยิบไม้ท่อนหนึ่งขึ้นมาจากพื้น

"หยุดก่อน!" หลี่ลี่จื้อตะโกนเสียงดัง แล้วหันไปตะโกนใส่เวรคุกหัวหน้าคนนั้น "เจ้ามันเป็นตัวอะไร เหวยฮ่าวเป็นป๋อแห่งราชสำนักนี้ ถ้าไม่มีพระราชโองการของฝ่าบาท ใครกล้าจับตัว อีกอย่าง ต่อให้เหวยฮ่าวคิดกบฏจริง มันเกี่ยวอะไรกับอำเภอฉางอาน คนที่จะมาจับก็ต้องเป็นคนจากกระทรวงอาญาหรือสำนักต้าหลี่ถึงจะถูก!"

"อย่ามาแก้ตัวให้มาก คนมา จับตัวไว้!" เวรคุกหัวหน้าคนนั้นไม่ฟังคำหลี่ลี่จื้อเลย ต้องการจะจับเหวยฮ่าวให้ได้

"พวกเจ้าแยกไปให้พ้น ถือดาบแล้วเก่งนักรึไง?" เหวยฮ่าวดึงหลี่ลี่จื้อออกไป แล้วถือไม้ชี้ไปที่พวกมัน

"เจ้าทึ่มเหวย อย่าทำอะไรบุ่มบ่าม!" หลี่ลี่จื้อตะโกนเสียงดัง

"ใครกล้ารังแกนายน้อยของเรา!" พวกบ่าวที่เหวยฮ่าวพามาเห็นว่ามีคนถือดาบเล็งเหวยฮ่าวก็หยิบไม้ขึ้นมาจากพื้น บางคนหยิบอิฐขึ้นมา ส่วนพวกผู้ลี้ภัยที่เห็นก็เข้ามาล้อมวง

"บังอาจ ใครให้ความกล้าแก่พวกเจ้า กล้ามาจับป๋อ?" ตอนนี้หลี่ลี่จื้อโกรธมาก

เหวยฮ่าวเป็นถึงป๋อ ขุนนางท้องถิ่นไม่มีอำนาจไปจัดการท่านบรรดาศักดิ์ หากเกิดเรื่องก็ต้องรายงานต่อหลี่ซื่อหมิน หลี่ซื่อหมินออกพระราชโองการแล้วจึงจับคนได้ พวกเวรคุกพวกนี้กล้าทำอะไรตามอำเภอใจถึงเพียงนี้

ส่วนเวรคุกคนอื่น ๆ ตอนนี้ก็ไม่กล้าเข้ามาแล้ว เพราะพวกมันก็รู้ว่าเหวยฮ่าวเป็นป๋อ ไม่ใช่เรื่องที่พวกมันจะจัดการได้

"ดี เจ้ากล้าขัดคำสั่งงั้นรึ?" เวรคุกหัวหน้าคนนั้นเห็นสถานการณ์เช่นนี้ก็จ้องเหวยฮ่าวตาขวางพลางพูด

"ข้าไม่ได้คิดกบฏ เจ้าใส่ความข้าด้วยข้อหาไร้มูลความจริง เจ้าคิดว่าข้าโง่รึไง? มาเลย ฆ่าเจ้าให้ตาย ข้าไม่เอาบรรดาศักดิ์ก็ได้ เจ้าดูสิว่าตอนนั้นใครจะตาย!" เหวยฮ่าวถือไม้พูดกับพวกเวรคุก

"เดี๋ยวใครกล้าลงมือก็ตีให้ตายคามือไปเลย ใครบาดเจ็บ บ้านเลี้ยงดู ใครตาย ครอบครัวที่บ้านเลี้ยงดูให้!" พ่อบ้านหวังตอนนี้ก็ตะโกนเสียงดัง เมื่อครู่เขาก็ฟังออกแล้วว่าคนพวกนั้นไม่มีสิทธิ์จับเหวยฮ่าวเลย และเหวยฮ่าวก็ไม่ได้คิดกบฏ

"พี่หวัง เรื่องนี้ท่าทางจะไม่ถูกกฎนะ! เขาเป็นป๋อ!" เวรคุกคนหนึ่งที่อยู่ข้างหลังพูดกับเวรคุกหัวหน้าคนนั้น

เวรคุกหัวหน้าคนนั้นส่งเสียงฮึดฮัดในจมูก ตอนนี้เริ่มขี่เสือแล้วลงยาก

"เอ่อ เข้าใจผิด เข้าใจผิด!" เวรคุกคนที่อยู่ข้างหลังรีบพูดขึ้น

"เข้าใจผิดอะไร? พอมาถึงก็ใส่ความข้าว่าคิดกบฏ ใครให้อำนาจพวกเจ้า อีกอย่าง เจ้าบอกว่ามีคนฟ้อง ใครฟ้อง ว่ามาสิ ข้าจะฟ้องว่าเจ้าคิดกบฏบ้างได้ไหม พวกมันจะมาลากตัวเจ้าไหม? ไม่มีหลักฐานก็กล้าจับคน ใครให้ความมั่นใจพวกเจ้า มา ขึ้นมาลองสิ!" เหวยฮ่าวถือไม้พูดกับพวกเวรคุก พวกเวรคุกก็ไม่โง่ รู้ว่าเหวยฮ่าวเป็นป๋อ ถ้าพวกมันไปปะทะป๋อ นั่นก็คือหาที่ตาย

"เข้าใจผิด เข้าใจผิด เอ่อ พวกเราไปก่อนแล้ว เข้าใจผิด!" เวรคุกคนที่อยู่ข้างหลังรีบพูดพลางดึงตัวหัวหน้าออกไป สู้กันตรงนี้จริง ๆ ต่อให้ตายก็ตายเปล่า พวกมันไม่ได้โง่

ไม่นานพวกเวรคุกก็จากไป

เหวยฮ่าวยังยืนอยู่ตรงนั้นครุ่นคิดเรื่องนี้ ใครกันแน่ที่จงใจหาเรื่องเขา ช่วงนี้เขาก็ไม่ได้ไปล่วงเกินใครสักหน่อย หรือว่าจะเป็นเว่ยฉงกับพวก คิดแล้วก็คงมีแต่พวกนั้น

"เจ้าทึ่มเหวย เรื่องนี้ข้าจะสืบให้กระจ่าง จะคืนความบริสุทธิ์ให้เจ้าแน่" หลี่ลี่จื้อยืนอยู่ตรงนั้น พูดกับเหวยฮ่าว

"เจ้าแน่ใจนะว่าไม่ใช่เรื่องของพ่อเจ้า?" เหวยฮ่าวมองหลี่ลี่จื้อแล้วถามขึ้นอีกครั้ง

"ไม่ใช่ เจ้าพูดเพ้อเจ้ออะไร พ่อข้าดีอยู่ พ่อข้าเป็นเสาหลักของราชสำนักเลยนะ!" หลี่ลี่จื้อแทบโมโหจนหัวเราะ อะไรกัน พ่อตัวเองก่อกบฏใส่ตัวเอง มันบ้าหรือไง

"ไม่ใช่พ่อเจ้าก็พอ งั้นก็คนตระกูลเหวย พวกมันเห็นข้าตั้งโรงงานเครื่องเคลือบใหญ่โตตรงนี้ก็ไม่พอใจ แถบที่ดินผืนนี้ก็พวกมันจัดให้ข้า อยากดูข้าขายหน้า ฮึ!" เหวยฮ่าวพูดแล้วจะขึ้นรถม้า หลี่ลี่จื้อรีบตะโกนตามหลัง "เจ้าจะไปไหน!"

"ไปหาเว่ยฉง นอกจากมันแล้วจะมีใคร" เหวยฮ่าวพูดโดยไม่หันกลับมา

"เอ๊ะ สืบให้ชัดก่อนสิ!" หลี่ลี่จื้อตะโกนเสียงดัง แต่เหวยฮ่าวไม่สนเลย

หลี่ลี่จื้อเห็นท่าแล้วก็ขึ้นรถม้าของตัวเองบ้าง นางอยากไปถามหลี่ซื่อหมินว่าท่านจัดเรื่องนี้เองหรือเปล่า ถ้าไม่ใช่ก็จะให้หลี่ซื่อหมินสืบ ต้องสืบให้กระจ่างให้ได้

ส่วนเหวยฮ่าวนั่งรถม้าเข้าไปในเมืองฉางอาน หาบ้านเว่ยฉงจนเจอ ถือไม้พุ่งตรงเข้าไปทุบประตู

"ใครน่ะ กล้าดีนัก!" คนข้างในได้ยินเสียงก็เปิดประตู พอเห็นเป็นเหวยฮ่าวก็ชะงักไป

"เว่ยฉงอยู่ไหน เรียกเว่ยฉงออกมา แม่ง ยังกล้าเล่นตุกติกกับข้าอีก?" เหวยฮ่าวถือไม้เดินเข้าไปพลางตะโกนลั่น

"ไม่นะ เหวยฮ่าว เจ้าทำอะไรน่ะ?" คนที่อยู่ข้างหลังตะโกนเสียงดัง พวกเขารู้จักเหวยฮ่าวดี เคยตามเว่ยฉงไปบ้านเหวยฮ่าว แล้วก็เคยถูกเหวยฮ่าวตี

"เว่ยฉง เว่ยฉง ตายอยู่ไหนแล้ว ออกมา!" เหวยฮ่าวยืนกลางลานบ้านตะโกนลั่น ตอนนี้เว่ยฉงก็เดินออกมาจากฝั่งห้องโถง เห็นเหวยฮ่าวถือไม้ก็ชะงัก

"ดีนักนะเว่ยฉง เล่นตุกติกกับข้าใช่ไหม ยังกล้าไปฟ้องว่าข้ากบฏ แล้วให้ท่านนายอำเภอฉางอานมาจับข้า!" เหวยฮ่าวถือไม้ชี้ไปที่เว่ยฉงแล้วถามขึ้น

"ไม่นะ เจ้าพูดอะไรของเจ้า?" เว่ยฉงมองเหวยฮ่าวด้วยสีหน้างุนงง

"เจ้าไปฟ้องที่สำนักงานอำเภอฉางอานว่าข้ากบฏ ใช่ไหม?" เหวยฮ่าวจ้องเว่ยฉงถามต่อ

"ข้า ข้า จะเป็นไปได้ยังไง เรื่องก่อกบฏ ข้าจะพูดได้ยังไง ข้าก็เป็นคนตระกูลเหวยเหมือนกัน เจ้ากบฏก็ลากทั้งตระกูลเหวยไปด้วย!" เว่ยฉงยืนอยู่ตรงนั้นตะโกนร่ำร้อง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขาเลยจริง ๆ

"อ๊ะ?" เหวยฮ่าวได้ยินก็ชะงัก

"เจ้าทึ่มเหวย กบฏมันโทษประหารทั้งเก้าชั่วโคตร ข้าไปฟ้องเจ้าก็เท่ากับฟ้องตัวเองไม่ใช่หรือไง?" เว่ยฉงตะโกนใส่เหวยฮ่าวต่อ

"งั้นหรือ? อ้อ ไม่ใช่เจ้า งั้นใครล่ะ?" เหวยฮ่าวฟังแล้วก็มีเหตุผล

"ข้าจะไปรู้ได้ยังไง เจ้าไปมีเรื่องกับคนข้างนอกไว้มากมาย อย่าเอาแต่จ้องข้าได้ไหม ตอนนี้ข้าไม่มีตำแหน่งแล้วก็เพราะเจ้า ข้ายังไม่ได้คิดบัญชีกับเจ้าเลย!" เว่ยฉงตะโกนใส่เหวยฮ่าว ในใจอึดอัดหนัก ตอนนี้เหวยฮ่าวเหนือกว่าเขา เขาเป็นป๋อ ส่วนตัวเองเป็นข้าราชการยังไม่ใช่ ยังจะถือไม้มาถึงบ้านอีก เรื่องนี้จะไปหาใครตัดสิน

"ไม่ใช่เจ้าแน่นะ?" เหวยฮ่าวก็เริ่มไม่แน่ใจ ฟังที่เขาพูดก็ดูจะไม่ใช่เขาจริง ๆ

"ไม่ใช่ข้า เจ้าทึ่มเหวย ข้าจะไปฟ้องหัวหน้าตระกูล เรื่องนี้เจ้าต้องอธิบายให้ข้า ไม่อย่างนั้นข้าไม่ยอม เจ้ากล่าวหาข้า!" เว่ยฉงชี้ไปที่เหวยฮ่าว ตะโกนด้วยความเจ็บใจ

"อ้อ ไม่ใช่เจ้าก็ไม่เป็นไร ไม่ตีเจ้าแล้ว เจ้าจะไปฟ้องข้ารึ? ฟ้องเหวยหยวนจ้าวงั้นหรือ ข้ากลัวเขารึ? เจ้าอยากฟ้องก็ฟ้องไป ให้เขามาหาข้าสิ ดูสิข้าจะจัดการเขาไหม เอาเถอะ พักผ่อนเถอะ ไม่มีอะไรแล้ว ข้าแค่มาไถ่ถามเท่านั้น!" เหวยฮ่าวโบกมือ เก็บไม้เรียบร้อย แล้วหันไปพูดกับเว่ยฉง

"เจ้า ๆ ๆ รังแกกันเกินไปแล้ว!" เว่ยฉงชี้ไปที่เหวยฮ่าว โกรธจนแทบกระอักเลือด

"ก็ใครใช้ให้เจ้ารังแกข้าแต่ก่อน ตอนนี้ข้ารังแกเจ้าบ้างไม่ได้รึ? หนึ่งข้าไม่ได้ตีเจ้า สองข้าไม่ได้ให้เจ้าใช้เงินชดใช้ ก็พอแล้ว! แค่นี้แหละ พักผ่อนให้สบาย อย่ามายุ่งกับข้า ถ้าเจ้ากล้ามายุ่งกับข้า ข้าไม่ปล่อยเจ้าแน่!" เหวยฮ่าวพูดพลางหมุนตัว เตรียมจะไป

"เจ้าทึ่มเหวย!" เว่ยฉงโกรธจนควันออกเจ็ดรู ตะโกนเรียกเหวยฮ่าวเสียงดัง

"อะไร จะต่อยกันรึ? มากันให้หมดเลย!" เหวยฮ่าวหมุนตัวกลับ ตะโกนใส่เว่ยฉงอย่างรำคาญ เว่ยฉงกับพวกบ่าวยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่กล้าลงมือ อย่างหนึ่งคือสู้ไม่ได้ อีกอย่างคือฐานะของเหวยฮ่าวตอนนี้

"อย่าคิดว่าข้ารังแกเจ้า เรื่องที่ข้าได้ที่ดินผืนนั้นมาเป็นรางวัล เจ้าอย่าบอกว่าไม่ใช่ฝีมือพวกเจ้า ข้ายังไม่ได้คิดบัญชีกับพวกเจ้าเลย!" เหวยฮ่าวยืนอยู่ตรงนั้น ชี้ไปที่เว่ยฉง

"ที่ดินผืนนั้นพวกข้าจะไปรู้ได้ยังไงว่ามันเป็นที่รกร้าง?" เว่ยฉงได้ยินก็รีบแก้ตัวขึ้นมาทันที

"เลิกพล่าม ต้องให้ข้าไปสืบไหม ไปถามเสนาบดีกระทรวงพิธีการ ให้ท่านอธิบายข้าหน่อยไหม?" เหวยฮ่าวยืนมองเว่ยฉง

เว่ยฉงไม่กล้าพูดต่อทันที หากเหวยฮ่าวเอาเรื่องถึงราชสำนัก ราชสำนักก็ต้องอธิบายแน่ ถึงตอนนั้นเหวยเหลียงก็จะเดือดร้อน ตอนนี้ทั้งตัวเองและเว่ยย่งต่างพักรออยู่ ไม่รู้เมื่อไรจะได้กลับเข้ารับตำแหน่งเดิม

"จะต่อยไหม ไม่ต่อยข้าไปแล้ว ข้าจะไปหานายอำเภอฉางอาน ข้าอยากถามให้รู้แล้วรู้รอด ใครฟ้องว่าข้ากบฏ เรื่องนี้ต้องสืบให้กระจ่างให้ได้!" เหวยฮ่าวพูดกับเว่ยฉง

"เจ้าไปถามเองสิ ไม่ใช่ข้า!" เว่ยฉงรีบพูดกับเหวยฮ่าว เหวยฮ่าวหมุนตัวพาบ่าวสองสามคนที่ติดตามไปด้วยจากไป จากนั้นก็มุ่งตรงไปยังที่ว่าการฉางอาน เรื่องนี้เขาต้องถามให้กระจ่างจริง ๆ ข้อหากบฏไม่ใช่ข้อหาเล็ก ๆ

ขณะเดียวกัน ทางฝั่งวังหลวง หลี่ลี่จื้อก็มาพบหลี่ซื่อหมิน เล่าเรื่องที่เวรคุกไปหาเหวยฮ่าวเมื่อครู่ให้ฟัง

"กบฏ? ใครฟ้อง?" หลี่ซื่อหมินได้ยินก็ตกใจไม่น้อย นี่มันเรื่องล้อเล่นกันที่ไหน?