ตอนที่ 59 ไม่เกี่ยวกับพ่อข้า

จ่างซุนอู๋จี้กล่าวว่าการที่เหวยฮ่าวรับแรงงานห้าร้อยคนนั้นมีปัญหา ทำให้หลี่ซื่อหมินตกใจ และยิ่งงุนงงว่าเรื่องนี้มันมีปัญหาตรงไหน

"ฝ่าบาท การกระทำของเหวยฮ่าวครั้งนี้มีปัญหาสองข้อ ข้อหนึ่งคือหาชื่อเสียงเข้าตัว อีกข้อหนึ่งคือมีภัยแอบแฝง ไม่ทราบว่าเหวยฮ่าวมีความคิดอย่างอื่นหรือไม่ เลี้ยงแรงงานไว้มากมายเช่นนี้ แถมยังอยู่ใกล้เมืองฉางอานถึงเพียงนี้ หากวันหนึ่งเหวยฮ่าวคิดอะไรขึ้นมา เช่นนั้นก็ไม่ใช่เรื่องดีสำหรับต้าถังของเราใช่หรือไม่" จ่างซุนอู๋จี้นั่งอยู่ตรงนั้น อธิบายให้หลี่ซื่อหมินฟัง

"เอ่อ...เหวยฮ่าวคงไม่คิดเช่นนั้นกระมัง" หลี่ซื่อหมินฟังแล้วยิ่งงุนงง เหวยฮ่าวเป็นคนอย่างไร เขาเคยพบมาแล้ว จะว่าคิดกบฏนั้น ตนไม่เชื่อ

"ฝ่าบาท เหวยฮ่าวไม่คิด แต่คนอื่นเล่า หากคนอื่นทำตามเหวยฮ่าวบ้าง รับคนเข้ามา อ้างว่าเพื่อโรงงาน แต่แท้จริงเพื่อซ่องสุมทหารเล่า" จ่างซุนอู๋จี้ถามย้อนหลี่ซื่อหมิน

"เรื่องนี้...สืบดูก็รู้ได้กระมัง หากโรงงานไม่มีกำลังพอจะรับคนมากมายเพียงนี้ ย่อมมีปัญหาแน่" หลี่ซื่อหมินคิดครู่หนึ่งจึงเอ่ย รู้สึกอยู่เสมอว่าเหตุผลที่จ่างซุนอู๋จี้ยกมานั้นฝืนเกินไป แต่เจตนาดีก็คือเจตนาดี

"ฝ่าบาท ปัญหาอยู่ตรงนี้ ฝ่าบาท ทั่วทั้งแผ่นดินต่างรู้ โรงงานเครื่องเคลือบไม่ได้ทำกำไรเลย โรงงานที่ดี หนึ่งปีได้สักหนึ่งร้อยก้วนก็ดีมากแล้ว แต่บัดนี้เหวยฮ่าวรับคนมากขนาดนี้ กำไรหนึ่งปีอาจไม่พอค่าแรงของคนพวกนั้นหนึ่งเดือน ฝ่าบาท เรื่องนี้ผิดปกติยิ่งนัก" จ่างซุนอู๋จี้ประสานมือกล่าวกับหลี่ซื่อหมินอีกครั้ง

หลี่ซื่อหมินฟังแล้วก็คิดได้ เช่นนี้ก็ผิดปกติอยู่จริง แต่จะว่าเหวยฮ่าวคิดกบฏนั้น ตนไม่เชื่อ

"ฝ่าบาท เรื่องนี้ทั้งเมืองฉางอานต่างพากันโจษจัน คนส่วนใหญ่ล้วนว่าเหวยฮ่าวเป็นลูกมือผลาญ แน่นอนว่าเขาก็ผลาญจริงอยู่บ้าง ถึงแม้หลายเดือนมานี้จะดีขึ้นไม่น้อย แต่โรงงานเครื่องเคลือบเพียงแห่งเดียวก็กล้ารับคนมากขนาดนี้ แถมยังเป็นผู้ลี้ภัย ฝ่าบาท หากเหวยฮ่าวยุยงผู้ลี้ภัยเหล่านั้นขึ้นมา จะทำอย่างไรดี ข้อเสนอของข้าน้อยคือปิดโรงงานของเหวยฮ่าว ให้คนงานเหล่านั้นออกจากโรงงานเครื่องเคลือบ" จ่างซุนอู๋จี้กล่าวกับหลี่ซื่อหมิน

หลี่ซื่อหมินได้ยินก็ไม่ตรัส รู้ว่าจ่างซุนอู๋จี้พูดมีเหตุผล แต่เขาเชื่อยิ่งกว่าว่าเหวยฮ่าวคราวนี้ไม่เพียงไม่มีใจกบฏ กลับเพื่อช่วยราชสำนัก ช่วยผู้ลี้ภัยเหล่านั้น

"อืม ฝู่จี้ เจ้าเพิ่งว่าโรงงานเครื่องเคลือบของเหวยฮ่าวยังทำเครื่องเคลือบออกมาไม่ได้หรือ" หลี่ซื่อหมินแกล้งทำเป็นไม่รู้ มองจ่างซุนอู๋จี้แล้วถาม

"ขอรับ ยังทำออกมาไม่ได้" จ่างซุนอู๋จี้พยักหน้ากล่าว

"เช่นนั้นก็ปิดไม่ได้ บางทีโรงงานเครื่องเคลือบของเขาอาจทำเงินได้ ทำเงินมากก็ได้ ก่อนเรื่องจะชัด เจ้ายังไม่ควรปิด รอให้เขาผลิตเครื่องเคลือบออกมาก่อนค่อยว่ากัน" หลี่ซื่อหมินกล่าวกับจ่างซุนอู๋จี้

"ฝ่าบาท เรื่องนี้ควรจัดการให้รอบคอบจึงจะดี บัดนี้เหวยฮ่าวแจกโจ๊กอยู่นอกเมืองฉางอาน โจ๊กของบ้านอื่นล้วนบางเฉียบ มีแต่โจ๊กของเขา ข้นนัก แถมยังไม่จำกัดจำนวน อยากกินก็มี ทั้งยังจ้างสตรีผู้ลี้ภัยกว่ายี่สิบคนมาต้มโจ๊กอยู่ที่ชายเมือง การกระทำนี้ก็ทำให้คนจำนวนมากไม่พอใจ อีกทั้งคราวนี้เหวยฮ่าวยังรับคนงานมากมาย ข้าน้อยกังวลว่าเหวยฮ่าวอาจมีเจตนาร้าย" จ่างซุนอู๋จี้ยังคงยืนยันคำเดิม

"โอ้ ยังมีเรื่องเช่นนี้อีกหรือ" หลี่ซื่อหมินได้ยินก็แปลกใจอยู่บ้าง กล่าวว่าเขาไม่คิดว่าเหวยฮ่าวจะแจกโจ๊กเช่นนี้ด้วย

"เป็นเช่นนั้นขอรับ" จ่างซุนอู๋จี้พยักหน้า

"เช่นนั้นเขาก็ไม่คิดถึงต้นทุนแล้วหรือ บ้านเขามีข้าวมากขนาดนั้นหรือ" หลี่ซื่อหมินถามขึ้นอีกครั้ง

"ทูลฝ่าบาท เรื่องนี้เป็นปัญหาจริง ๆ ขอรับ ช่วงหลายวันมานี้ที่บ้านของเหวยฮ่าวเก็บซื้อข้าวสารตลอด เก็บซื้อข้าวสารเป็นจำนวนมาก ได้ยินว่าซื้อเกินหนึ่งพันหาบ! อาการต่าง ๆ บ่งชี้ว่าการกระทำของเหวยฮ่าวครั้งนี้ไม่ง่ายเลย ขอฝ่าบาทโปรดพิจารณาให้รอบคอบขอรับ!" จ่างซุนอู๋จี้ยังคงยืนยันคำเดิมอย่างหนักแน่น หลี่

ซื่อหมินได้ยินก็มิได้เชื่อตาม กลับคิดว่าจะทำอย่างไรให้จ่างซุนอู๋จี้เลิกใส่ใจเรื่องพวกนี้เสีย

"อืม ฝู่จี้ เรื่องนี้เรารู้แล้ว เราจะให้คนไปตรวจสอบ และจะให้คนจับตาดูเหวยฮ่าวไว้ หากเขามีความคิดอื่นจริง เราจะจับกุมตัวเขา!" หลี่ซื่อหมินกล่าวกับจ่างซุนอู๋จี้

"ขอรับ!" จ่างซุนอู๋จี้ประสานมือกล่าว จากนั้นหลี่ซื่อหมินกับจ่างซุนอู๋จี้ก็พูดเรื่องอื่นกันอีกเล็กน้อย จ่างซุนอู๋จี้จึงลากลับ

"สองใจ? เป็นไปได้อย่างไร" หลี่ซื่อหมินยิ้มขื่นส่ายหน้า ไม่รู้ว่าจ่างซุนอู๋จี้ไปจับตาดูเด็กคนนี้ได้อย่างไร เด็กคนนี้ก็ไม่ได้ล่วงเกินจ่างซุนอู๋จี้สักหน่อย จากนั้นหลี่ซื่อหมินก็ไปยังตำหนักลี่เจิ้ง

ส่วนจ่างซุนฮองเฮากับหลี่ลี่จื้อต่างรอเขาอยู่

"หม่อมฉันขอเข้าเฝ้าเสด็จพ่อเพคะ!" หลี่ลี่จื้อเห็นหลี่ซื่อหมินเดินมาก็รีบคารวะกล่าว

"ได้เอาอาหารกลับมาด้วยหรือไม่" หลี่ซื่อหมินยิ้มถามขึ้น

"เอาอาหารกลับมาเล็กน้อยเพคะ!" หลี่ลี่จื้อยิ้มกล่าว

"อืม เช่นนั้นก็ยกมาวางเลย" หลี่ซื่อหมินกล่าวอย่างเบิกบาน จากนั้นหลี่ซื่อหมินกับจ่างซุนฮองเฮาก็นั่งเสวยกันอยู่ตรงนั้น ส่วนหลี่ลี่จื้อนั้นอุ้มซื่อจื่อไว้

"สาวน้อยเอ๊ย เราจะถามเจ้าสักเรื่อง เหวยฮ่าวรับคนไว้มากมายเช่นนี้ เผาเครื่องเคลือบจริงหรือ" หลี่ซื่อหมินเสวยเสร็จ วางตะเกียบลง มองหลี่ลี่จื้อแล้วถามขึ้น หลี่ลี่จื้องุนงงไปครู่ เหวยฮ่าวไม่เผาเครื่องเคลือบแล้วจะเผาอะไร

"เสด็จพ่อ ก็เผาเครื่องเคลือบนั่นแหละเพคะ!" หลี่ลี่จื้อกล่าวกับหลี่ซื่อหมิน

หลี่ซื่อหมินพยักหน้า จากนั้นเอ่ยขึ้น "แต่คนงานมากมายขนาดนี้ ค่าแรงสักเดือนคงไม่น้อย กำไรของโรงงานเครื่องเคลือบสู้ราคานั้นไม่ได้หรอก"

"อืม หม่อมฉันก็ถามเขาแล้ว เขาบอกว่ารับรองได้กำไร จริง ๆ แล้วหม่อมฉันก็ไม่ค่อยเชื่อ แต่เขาพูดหนักแน่นเสียเหลือเกิน หม่อมฉันก็เชื่อเขาสักครั้ง ยังไงถ้าถึงตอนนั้นไม่ได้กำไรจริง หม่อมฉันไม่ปล่อยเขาไว้แน่" หลี่ลี่จื้อยิ้มกล่าวกับหลี่ซื่อหมิน

"อืม เช่นนั้นก็ดี ในเมื่อแน่ใจแล้วก็ดี" หลี่ซื่อหมินยิ้มพยักหน้า แต่จ่างซุนฮองเฮากลับฟังออกถึงความผิดปกติ ก่อนหน้านี้หลี่ซื่อหมินไม่เชื่อว่าเหวยฮ่าวเปิดโรงงานเครื่องเคลือบจะทำกำไรได้จริง

แต่บัดนี้เปิดไปแล้ว หลี่ซื่อหมินยังถามเช่นนี้อีก อีกทั้งเงินที่ลงไปก็ไม่มากเท่าไร ขาดทุนก็ไม่เป็นไร หลี่ซื่อหมินไม่น่าจะใส่ใจเรื่องเช่นนี้เลย

"ฝ่าบาท?" จ่างซุนฮองเฮาเรียกหลี่ซื่อหมินขึ้นเสียงหนึ่ง

"ไม่เป็นไร เราก็แค่ถามดู ในเมื่อรับคนมากมายขนาดนี้ เราก็กลัวเขาขาดทุนไม่ใช่หรือ" หลี่ซื่อหมินยิ้มกล่าว และไม่ได้เล่าเรื่องที่จ่างซุนอู๋จี้มาหาตนให้ฟัง ตอนนี้เขายังไม่กระจ่างว่า จ่างซุนอู๋จี้มาหาตนเพราะห่วงราชสำนักจริง หรือมีเรื่องบาดหมางกับเหวยฮ่าวกันแน่

"โอ้ หม่อมฉันกลับคิดว่าทำเงินได้นะเพคะ เด็กอย่างเหวยฮ่าว เราก็เคยเห็นแล้ว ถึงจะดูพูดจาไม่ค่อยระวังปากระวังคำไปบ้าง แต่เรื่องการงาน หม่อมฉันคิดว่ายังเชื่อถือได้" จ่างซุนฮองเฮายิ้มกล่าว

หลี่ซื่อหมินพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไร

ส่วนจ่างซุนอู๋จี้กลับถึงบ้านตน ก็นั่งอยู่ในห้องหนังสือ บนโต๊ะเขียนหนังสือยังมีกระดาษอยู่ปึกหนึ่ง จ่างซุนอู๋จี้หยิบขึ้นมาดูอีกครั้ง ก่อนหน้านี้ดูมาหลายรอบแล้ว

"เหวยฮ่าว เจ้ากล้าไปทำลายเรื่องดี ๆ ของบ้านข้า เช่นนั้นอย่าโทษข้าที่ไม่เกรงใจเจ้า!" จ่างซุนอู๋จี้กัดฟันกล่าว และกระดาษปึกนั้นคือผลการสืบเรื่องหลี่ลี่จื้อ ในนั้นเขียนว่าหลี่ลี่จื้อทุกวันนี้ตามติดเหวยฮ่าวอยู่ด้วยกันทั้งวัน อีกทั้งเหวยฮ่าวยังไม่รู้ตัวตนที่แท้จริงของหลี่ลี่จื้อ

แต่เรื่องที่ญาติใกล้ชิดแต่งงานกันไม่ได้นี่ มันเป็นฝีมือเหวยฮ่าว เป็นความคิดของเหวยฮ่าว จ่างซุนอู๋จี้คิดว่า หลายชั่วคนแล้วที่แต่งกันได้ มาถึงรุ่นลูกชายของตัวเองกลับแต่งไม่ได้ เทียบกับอำนาจวาสนาแล้ว ญาติใกล้ชิดแต่งงานกันจะเป็นอะไรไป ยังไงจ่างซุนชงก็มีอนุได้ ยุคนี้ออกลูกตายสักสองสามคนก็เป็นเรื่องปกติ จ่างซุนอู๋จี้ไม่แคร์เลยสักนิด

"เปิดโรงงานเครื่องเคลือบ เหอะ เจ้าทึ่มเหวย ข้าไม่เพียงจะทำให้เจ้าเปิดไม่ได้ ข้าจะส่งเจ้าเข้าคุกประหารให้ได้!" จ่างซุนอู๋จี้กัดฟันพูด ตั้งแต่ท่าทีที่หลี่ลี่จื้อมีต่อจ่างซุนชงเริ่มผิดปกติ จ่างซุนอู๋จี้ก็อยากรู้ให้แน่ชัดว่า มันผิดตรงไหน

สองวันมานี้ สืบได้แน่ชัดแล้ว แต่ก็เปลืองแรงไปไม่น้อย

ส่วนเหวยฮ่าวไม่รู้เรื่องพวกนี้เลยสักนิด จิตใจเขาอยู่ที่เตาเผาเครื่องเคลือบทั้งหมด เครื่องเคลือบชุดแรกอีกประมาณสองวันก็จะเริ่มเผาแล้ว ตอนนี้มีเรื่องต้องทำมากเกินไป สองวันถัดมาเหวยฮ่าวยังคงเฝ้าอยู่ที่โรงงานเครื่องเคลือบ ภาชนะที่วาดลายเสร็จแล้ว เขาก็ให้คนขนเข้าไปวางในเตาเผาให้เรียบร้อย

"ใกล้จะเผาแล้วใช่ไหม? เจ้าไหวจริงหรือ? เครื่องเคลือบชุดนี้เปลืองเงินไปไม่น้อยเลยนะ!" หลี่ลี่จื้อยืนอยู่ข้างเหวยฮ่าว ถามเขา

"ไร้สาระ ถ้าไม่ไหวข้าโง่หรือไง? เปลืองเงินไปตั้งขนาดนั้น" เหวยฮ่าวกลอกตาใส่ พอหลี่ลี่จื้อได้ยินก็ยิ้มพลางขยิบตาให้เขา หมายความว่า โง่หรือไม่โง่ตัวเจ้าเองไม่รู้หรือไง เหวยฮ่าวไม่อยากลดตัวไปถือสา ยังคงจ้องพวกช่างวาดภาพทำงานต่อ

"เออนี่ ใบกู้ยืมของโรงงานกระดาษ ข้าจะเอามาส่งให้เจ้าเมื่อไหร่ดี?" หลี่ลี่จื้อถามเหวยฮ่าว

"เจ้าเอามาส่งเอง?" เหวยฮ่าวมองหลี่ลี่จื้ออย่างสงสัย

"ใช่สิ หรือเจ้าจะให้เสด็จพ่อของข้าเอามาส่งเองหรือไง?" หลี่ลี่จื้อถลึงตาใส่เหวยฮ่าว

"แบบนั้นก็ดีสิ ข้าจะได้ไปสู่ขอเจ้ากับท่านได้เลย!" เหวยฮ่าวยิ้มพลางพยักหน้า

"ไปตายซะ!" หลี่ลี่จื้อยกขาถีบเหวยฮ่าวทันที เหวยฮ่าวหัวเราะพลางหลบไป

ตอนนี้เอง ข้างนอกมีเวรคุกกลุ่มหนึ่งยกมาถึง ระบุชื่อขอพบเจ้าของที่นี่

"มาทำอะไร?" เหวยฮ่าวเดินเข้าไปถามหัวหน้าคนหนึ่ง

"ข้าเป็นเวรคุกจากอำเภอฉางอาน มีคนฟ้องว่าเจ้ารวบรวมทหารส่วนตัว คิดกบฏ!" เวรคุกคนหนึ่งพูดกับเหวยฮ่าวด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตร

"อะไรนะ?" พอเหวยฮ่าวพูดจบก็หันไปมองหลี่ลี่จื้อ คิดในใจว่าเสด็จพ่อของนางกบฏจริง ๆ หรือ เรื่องแดงขึ้นมาตอนนี้แล้วลากข้าเข้าไปเอี่ยวด้วย งั้นข้าก็ซวยสิ

"ไม่เกี่ยวกับเสด็จพ่อของข้า!" หลี่ลี่จื้อเห็นสายตาเหวยฮ่าวก็รู้ทันทีว่าเขาคิดอะไร จึงรีบร้องออกไป

พอเหวยฮ่าวได้ยินว่าไม่เกี่ยวก็โล่งใจ รีบหันไปถลึงใส่เวรคุกคนนั้น พลางด่า "ไอ้เวรเอ๊ย ขู่ข้าหรือไง? ไสหัวไป!"