ตอนที่ 58 ไอ้ลูกผลาญสมบัติ

เหวยฮ่าวรับคนมากกว่าห้าร้อยคนมาทำงาน แถมยังรับมาทำงานที่โรงงานเครื่องเคลือบ ชาวเมืองฉางอานที่รู้เรื่องต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์

แน่นอนว่าไม่มีถ้อยคำดี ๆ หรอก เพราะหลายคนรู้ดีว่าโรงงานเครื่องเคลือบไม่ทำกำไร หนึ่งปีได้กำไรสักหนึ่งร้อยก้วนก็ถือว่าดีมากแล้ว แต่เหวยฮ่าวรับคนมาขนาดนี้ ในสายตาพวกเขา กำไรหนึ่งปีอาจไม่พอจ่ายค่าแรงคนพวกนี้สักเดือนด้วยซ้ำ

"ข้าว่าเจ้าเหวยฟู่หรงนะ เจ้าปล่อยให้ลูกชายทำอะไรตามใจแบบนี้ได้ยังไง? แค่เดือนเดียวก็นับร้อยก้วนแล้วนะ? บ้านเจ้ามีเงินก็ไม่ควรใช้กันแบบนี้สิ?"

"พี่จินเป่า เจ้าลองเตือนลูกชายเจ้าหน่อยเถอะ ปล่อยให้เขาทำแบบนี้ไม่ได้ ต่อไปแบบนี้ เงินจากเหลาสุราของเจ้าต้องควักมาถมให้เปล่า ๆ แน่"...

เพื่อนบ้านย่านเมืองฝั่งตะวันตก พอเห็นเหวยฟู่หรงก็พากันเข้ามาเตือน เพราะชื่อเสียงของเหวยฟู่หรงในเมืองฝั่งตะวันตกดีมาก ตอนนี้ยังแจกจ่ายช่วยเหลือผู้อพยพพวกนั้นอีก เพื่อนบ้านใกล้เคียงเห็นแล้วต่างว่าเหวยฟู่หรงเป็นคนใจบุญใหญ่

"เฮ้อ ข้าก็ไม่รู้เรื่องนี้เลย ตอนนี้ข้ากำลังจะไปดูอยู่พอดีนี่นา?" เหวยฟู่หรงได้ยินพวกนั้นพูดแบบนั้นก็ร้อนใจไม่น้อย เช้าตรู่ได้ยินคนวิจารณ์ว่าลูกชายตัวเองเป็นไอ้ลูกผลาญสมบัติ เขาฟังแล้วก็ไม่พอใจ

ลูกชายเขาเมื่อก่อนเคยผลาญสมบัติอยู่บ้าง แต่ตั้งแต่เปิดหอจวี้เสียนขึ้นมา เหวยฟู่หรงก็คิดว่าลูกชายตัวเองไม่ใช่คนผลาญสมบัติแล้ว ตรงกันข้าม ยังหาเงินเก่งเสียอีก

ฉะนั้นตอนที่เหวยฮ่าวจะเปิดโรงงานเครื่องเคลือบ เขาจึงสนับสนุน ไม่ว่าสำเร็จหรือล้มเหลว ยังไงธุรกิจที่บ้านเปิดไว้พวกนั้นสุดท้ายก็เป็นของเหวยฮ่าว ปล่อยให้เขาฝึกฝนตอนนี้ก็ดีเหมือนกัน อีกอย่างก็ไม่ได้ขาดทุนไม่ไหว แต่การรับคนงานมากมายขนาดนี้ เป็นสิ่งที่เหวยฟู่หรงคาดไม่ถึงมาก่อน

ส่วนที่จวนเหวยฉง เหวยฉง เหวยเหลียง และเว่ยย่ง สามคนนั่งชงชาดื่มกันอยู่

"เจ้าทึ่มเหวยคนนี้ คิดว่าทำโรงงานเครื่องเคลือบแล้วจะรวยจริง ๆ หรือไง? แต่เดิมข้าคิดว่าจะให้ที่ดินผืนนั้นไป ให้บ้านมันขาดทุนยับ ๆ ไปเลย ไม่คิดว่าจะได้ผลแบบนี้ด้วย" เหวยเหลียงเอ่ยกับเหวยฉงและคนอื่น ๆ อย่างภาคภูมิใจ

"อืม ข้าก็ไม่คิดเหมือนกัน ว่าเจ้าทึ่มเหวยคนนี้ทำอะไรก็เป็นไปได้จริง ๆ ฮ่า ๆ!" เหวยฉงก็ดีใจมาก ตอนนี้ใคร ๆ ก็พูดกันว่าเหวยฮ่าวเป็นไอ้ลูกผลาญสมบัติ

"อืม แต่ถึงจะผลาญสมบัติ บ้านเหวยฟู่หรงก็รับไหว หอจวี้เสียนทำเงินมาก ธุรกิจดีขนาดนั้น ถ้ารับคนมากขนาดนี้ เดือนหนึ่งประมาณหนึ่งร้อยห้าสิบก้วน เหวยฟู่หรงก็ขาดทุนไหวอยู่ดี" เว่ยย่งนั่งพูด เขาไม่ยอมรับเลยจริง ๆ

ตัวเองแค่จับเหวยฮ่าวครั้งเดียวก็ถูกปลดจากตำแหน่ง ตอนนี้ยังว่างงานอยู่ที่บ้าน เมื่อไหร่จะได้กลับคืนตำแหน่ง หรือพูดได้ว่ากลับมารับราชการต่อ ถึงจะลดขั้นลงใช้ก็ยังไม่มีข่าวเลย ตอนนี้พวกเขาได้แต่ฝากความหวังไว้กับเว่ยกุ้ยเฟย แต่ข่าวที่เว่ยกุ้ยเฟยส่งมากลับบอกว่าให้พักสักครึ่งปีก่อนค่อยว่ากัน

"หอจวี้เสียนทำเงินได้จริงก็จริง แต่ถ้าปล่อยให้เจ้าทึ่มเหวยซัดส่ายอีกสักสองสามรอบ ข้าว่าหอจวี้เสียนก็คงต้านไม่ไหว ส่วนโรงงานเครื่องเคลือบนี้ ข้าได้ยินมาว่าลงทุนไปกว่าพันก้วนเลยทีเดียว" เหวยเหลียงมองทั้งสองคนแล้วเอ่ย

"อืม คอยดูเถอะ สักวันต้องมีวันที่มันร้องไห้แน่" เหวยฉงพยักหน้าอย่างมั่นใจและพูด

ทางฝั่งเหวยฮ่าว เขาให้คนงานเก่าเริ่มพาคนใหม่ทำงานแล้ว คนใหม่หลายคนไม่เคยทำมาก่อน แต่มีคนเก่าสอน ก็จับงานได้เร็ว

"นายน้อย นายน้อย ท่านเจ้าของมาแล้ว ท่าทางไม่ค่อยพอใจ!" พ่อบ้านหวังวิ่งมาบอกเหวยฮ่าวที่กำลังยืนดูพวกช่างวาดเขียนทำงานอยู่

"ไม่พอใจ? มีเรื่องอะไรอีกแล้ว?" เหวยฮ่าวได้ยินก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จึงหันไปมองด้านหลัง เห็นเหวยฟู่หรงหน้าดำหน้าดำกำลังรีบเดินมาทางนี้

"ท่านพ่อ ใครรังแกท่านหรือ?" เหวยฮ่าวหันตัวกลับไปพูดกับเหวยฟู่หรงที่เดินเข้ามา

"ไอ้ลูกกระต่ายน้อย แค่ไม่กี่วันก็ก่อเรื่องใหญ่ขนาดนี้เลยรึ?" พอเหวยฟู่หรงมาถึงตัวเหวยฮ่าวก็ด่าเหวยฮ่าวทันที

"ไม่ใช่ แล้วมันเรื่องอะไรกัน? ข้าทำอะไรอีกเนี่ย?" เหวยฮ่าวมองเหวยฟู่หรงอย่างงุนงง ตัวเองก็ไม่ได้ลงมือต่อยตีใคร แถมไม่ได้ทำเรื่องเลวร้ายอะไรด้วย

"เจ้า... ตามข้ามา!" เหวยฟู่หรงชี้ไปที่เหวยฮ่าว เดิมทีอยากจะด่า แต่เห็นว่ามีคนยืนมุงดูอยู่รอบ ๆ จึงหันหลังเดินไป เหวยฮ่าวจนใจต้องตามไป จนถึงห้องห้องหนึ่ง เหวยฟู่หรงรอให้เหวยฮ่าวเข้ามาแล้วก็ปิดประตูลง

"ท่านพ่อ จะทำอะไรหรือ? ถ้าท่านพ่อตีข้า ข้าจะกลับไปฟ้องท่านแม่" เหวยฮ่าวมองเหวยฟู่หรงอย่างระแวดระวัง

"เจ้า... ข้าถามเจ้าหน่อย เจ้าไปจ้างคนมาทำงานเยอะขนาดนั้นทำไม เจ้าไม่รู้หรือว่าจ้างคนเยอะขนาดนี้ต้องใช้เงินเท่าไร?" เหวยฟู่หรงชี้หน้าเหวยฮ่าวแล้วด่าขึ้นมา

"ข้าไม่ใช่คนโง่สักหน่อย จะไม่รู้ได้ยังไง ใครที่ไหนจะมาทำงานให้เราเปล่า ๆ ล่ะ?" เหวยฮ่าวได้ยินก็สบายใจขึ้นมาก ตราบใดที่ไม่ตีเขาก็พอ

"เจ้า เจ้า... โรงงานเครื่องเคลือบจะเปิดได้หรือไม่ยังไม่รู้เลย เจ้าก็จ้างคนมาเยอะขนาดนี้ เจ้าอยากให้ชาวฉางอานเขาหัวเราะเยาะเราหรือไง ลูกเอ๊ย เจ้าเป็นถึงป๋อ จะปล่อยให้ใครมาทำลายชื่อเสียงได้ยังไง ชื่อเสียงเสเพลล้างผลาญน่ะ ฟังไม่ไพเราะเลย" เหวยฟู่หรงอยากด่าเหวยฮ่าว แต่อดทนไว้ได้ จึงลดเสียงลงแล้วพูดกับเหวยฮ่าว

"โอ๊ย เสเพลล้างผลาญอะไรกัน? พวกเขารู้อะไรบ้างล่ะ? ข้าเปิดเหล้าสุราพวกท่านก็ว่าขาดทุน ตอนนี้ล่ะ กำไรไปเท่าไรแล้ว? จริง ๆ เลย ถ้าข้าฟังพวกเขากันหมด ข้ายังจะได้บรรดาศักดิ์อีกไหม?" เหวยฮ่าวได้ยินก็พูดกับเหวยฟู่หรงอย่างดูแคลน เหวยฟู่หรงได้ฟังก็คิดได้ ใช่ ตอนเปิดเหล้าสุรานั่น ตัวเขาเองก็ไม่เชื่อ ทุกคนรู้ดีว่าเปิดเหล้าสุราที่เมืองฝั่งตะวันออกมีแต่ขาดทุน แต่ตอนนี้หอจวี้เสียนกลายเป็นเหล้าสุราที่ทำเงินมากที่สุดในฉางอานไปแล้ว

"ท่านพ่อ ท่านอย่าไปฟังคนนอกเขาพล่ามเลย วางใจได้ รับรองว่าทำเงินให้ท่านแน่ ท่านนั่งรอสบาย ๆ อยู่บ้านนับเงินก็พอ!" เหวยฮ่าวเข้าไปกอดไหล่เหวยฟู่หรงแล้วพูดพลางหัวเราะ

"ไอ้ลูกกระต่ายเอ๊ย พ่อจะเชื่อเจ้าสักครั้ง ยังไงบ้านเราก็ขาดทุนไหวอยู่แล้ว!" เหวยฟู่หรงได้ยินเหวยฮ่าวพูดเช่นนั้นก็หัวเราะขึ้นมา

"นั่นแหละ เอ้อ ท่านพ่อ ให้เงินหน่อย ให้ข้าสัก 1000 ก้วน!" เหวยฮ่าวพูดพลางหัวเราะ พร้อมกับยื่นมือไปตรงหน้าเหวยฟู่หรง

"เพี้ยะ!" เหวยฟู่หรงตบมือเหวยฮ่าวเต็มแรง "เจ้าจะเอาเงินมากขนาดนั้นไปทำอะไร?"

"ที่นี่ต้องใช้เงินนี่ ข้าจ้างคนงาน ยังต้องสร้างเตาเผาเครื่องเคลือบอีกสามเตา กับสร้างโรงเรือนอีก ไม่ใช้เงินได้ที่ไหน? ท่านพ่อ 1000 ก้วนอาจจะไม่พอยังเลย!" เหวยฮ่าวนับนิ้วให้เหวยฟู่หรงดูทันที

"เจ้า เจ้า เจ้า!" เหวยฟู่หรงชี้ไปที่เหวยฮ่าว ไม่รู้จะพูดอะไรดี

"ท่านพ่อ เงินจากเหล้าสุรา ท่านขนไปไว้ในคลังที่บ้านหมดแล้วนี่ ตอนนั้นตกลงกันไว้ว่าจะให้ท่านเดือนละ 600 ก้วน ที่เหลือเป็นของข้าทั้งหมด ถ้าท่านไม่ให้ ข้าก็ไปเอาเงินที่เหล้าสุราของข้าเองเลย" เหวยฮ่าวพูดกับเหวยฟู่หรงพลางยิ้ม

"เย็นนี้ข้าจะให้พ่อบ้านเอามาให้ ไอ้เด็กเปรต ถ้าคราวนี้ขาดทุนล่ะก็ ต่อไปอย่าหวังว่าจะได้เงินจากข้าอีก" เหวยฟู่หรงจนใจ ได้แต่ขู่เหวยฮ่าว

"วางใจได้ ขาดทุนไม่ได้หรอก!" เหวยฮ่าวตบหน้าอกรับประกันทันที ไม่นานเหวยฟู่หรงก็จากไป

ตอนกลับไป เพื่อนบ้านแถวนั้นก็คอยพูดปลอบเหวยฟู่หรง เหวยฟู่หรงก็ได้แต่บอกว่าจนใจ ห้ามเท่าไรก็ไม่ฟัง นิสัยเหวยฮ่าวเพื่อนบ้านทั้งหลายก็รู้ดี ต่างส่ายหน้าถอนหายใจ

หลายวันต่อมา เหวยฮ่าวเริ่มขยายโรงงานเครื่องเคลือบต่อ หลี่ลี่จื้อก็หยิบเงิน 1000 ก้วนออกมาให้ เหวยฮ่าวต้องคอยดูพวกช่างก่อเตาเผาเครื่องเคลือบไปพร้อมกับคอยดูพวกช่างวาดเขียนวาดลวดลายลงบนเครื่องเคลือบ

"เจ้าทึ่มเหวย เครื่องเคลือบมันจะเผาได้สักเมื่อไรกัน ตอนนี้ทั้งฉางอานลือกันให้แซ่ด ว่าพวกเราโง่ เครื่องเคลือบต้องขาดทุนแน่ เจ้าทำเงินได้จริงหรือเปล่าเนี่ย?" หลี่ลี่จื้อนั่งอยู่ในห้องส่วนตัว ถามเหวยฮ่าวที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย

"ถามได้ยังไง ก็ต้องได้สิ!" เหวยฮ่าวพูดจบก็กินต่อ

"แต่ทว่า เฮ้อ โรงงานเครื่องเคลือบของบ้านคนอื่นทั้งปีกำไรก็ไม่ถึงร้อยก้วนด้วยซ้ำ ตอนนี้โรงงานของเรามีคนงานตั้งหกร้อยเจ็ดร้อยคน แถมยังมีช่างวาดอีกมาก" หลี่ลี่จื้อก็ยังกังวลอยู่บ้าง เงินขาดทุนไม่เป็นไร ที่สำคัญคือชื่อเสียงไม่ดี

"ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ข้าให้เจ้า 1500 ก้วน เจ้าถอนตัวไปเลย!" เหวยฮ่าวกลอกตาใส่หลี่ลี่จื้อ

"หึ!" หลี่ลี่จื้อได้ยินก็จ้องเหวยฮ่าวเขม็ง

"ยังไงถ้าขาดทุน ข้าก็ไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่" หลี่ลี่จื้อขู่เหวยฮ่าว

ขณะเดียวกันในวังหลวง หลี่ซื่อหมินก็ได้รับฎีกาของไต้โจวจากกระทรวงการคลัง ฎีการะบุว่าเพราะกระทรวงกลาโหมต้องขนเสบียงกันหนาว อาหารม้าและอาวุธไปทางตะวันตกเฉียงเหนือล่วงหน้า ตอนนี้ยังขาดเงินอยู่อีกสองแสนกว่าก้วน ทางกระทรวงการคลังหมดหนทางจริง ๆ ขอให้หลี่ซื่อหมินช่วยคิดหาทาง

"เฮ่อ!" หลี่ซื่อหมินเห็นฎีกาเช่นนั้นก็กลุ้มใจเหลือประมาณ อีกแล้ว เรื่องเงิน ตั้งแต่ขึ้นครองราชย์มาจนถึงตอนนี้ ไม่มีสักปีที่ไม่ขาดเงิน ต้าถังตั้งแต่อู่เต๋อมาจนถึงบัดนี้ ภาษีแทบไม่เคยขึ้น แต่รายจ่ายของราชสำนักกลับเพิ่มพูนขึ้นเรื่อย ๆ เรื่องนี้ทำให้หลี่ซื่อหมินปวดหัวนัก

"ฝ่าบาท ถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว จะเสวยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ" หวังเต๋อเห็นหลี่ซื่อหมินวางฎีกาลงจึงเอ่ยขึ้น

"ลี่จื้อกลับวังหรือยัง" หลี่ซื่อหมินเอ่ยถาม

"เรื่องนี้ข้าน้อยไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ" หวังเต๋อส่ายหน้า

"ไปตำหนักลี่เจิ้งเถิด เดาว่าเด็กคนนี้กลับมาแล้วต้องไปตำหนักลี่เจิ้งแน่" หลี่ซื่อหมินครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วลุกขึ้นยืน

"ฝ่าบาท ฉีกั๋วกงขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ" ตอนนี้เองขันทีคนหนึ่งจากด้านนอกประสานมือกล่าว

"เชิญเข้ามา!" หลี่ซื่อหมินได้ยินก็แปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ยังให้เขาเข้ามา ไม่นานจ่างซุนอู๋จี้ก็เดินเข้ามา

"ฝู่จี้ มีเรื่องอะไรหรือ" หลี่ซื่อหมินนั่งลง แล้วถามจ่างซุนอู๋จี้ที่เพิ่งเข้ามา

"ทูลฝ่าบาท มีเรื่องพ่ะย่ะค่ะ เมื่อครู่ข้าน้อยได้ข่าวมา รู้สึกว่าไม่ค่อยชอบมาด จึงรีบมารายงานฝ่าบาท" จ่างซุนอู๋จี้พยักหน้าพลางประสานมือ

"มานั่งก่อน พูดไปเถิด" หลี่ซื่อหมินบอกให้เขานั่ง

"ขอบพระทัยฝ่าบาท วันนี้ข้าน้อยได้รู้ว่า มีคนรับผู้อพยพจำนวนมากมาเป็นแรงงาน ทั้งยังเอาแต่คนฉกรรจ์ ในนั้นโรงงานเครื่องเคลือบของเหวยฮ่าวรับไปถึงห้าร้อยคน เกรงว่าจะไม่เหมาะกระมังพ่ะย่ะค่ะ" จ่างซุนอู๋จี้เพิ่งนั่งลงก็เอ่ยขึ้น

"ไม่เหมาะ ไม่เหมาะตรงไหน" หลี่ซื่อหมินฟังแล้วงงเล็กน้อย นี่มันเรื่องดีไม่ใช่หรือ เหตุใดจึงไม่เหมาะ