ตอนที่ 57 เกี่ยวอะไรกับข้า

คำที่เหวยฮ่าวพูด หลี่ลี่จื้อไม่เชื่อเลยสักนิด ยังไงตอนนี้ขุนนางมากมายขนาดนั้นก็ยังหาทางออกไม่ได้ เขาเหวยฮ่าวจะมีวิธีอะไรได้? แต่นางยังอยากฟังว่าเหวยฮ่าวจะพูดอย่างไร นางอยากโต้กลับเขา ถ้าไม่โต้เขาสักหน่อย เขาคงยังคุยโวต่อไป

"แค่คนไม่กี่หมื่นก็จัดไม่ได้แล้วหรือ? โรงงานของเรา ถ้าต้องการก็จัดแรงงานหนุ่มได้ห้าร้อยคน ต้องฉวยโอกาสก่อนฤดูหนาวจะมาถึง ขึ้นรูปให้มากหน่อย แบบนี้ก็ต้องใช้คนงานจำนวนมาก ห้าร้อยคนพอกัน ห้าร้อยคนก็คือห้าร้อยครอบครัว อย่างน้อยก็หลายพันคนหายไปแล้ว!" เหวยฮ่าวหัวเราะเบา ๆ พลางพูด หลี่ลี่จื้อได้ฟังก็คิดว่า มีเหตุผลจริง

"แล้วยังมีคนอีกมากมายขนาดนั้นล่ะ?" หลี่ลี่จื้อยังถามเหวยฮ่าวต่อ

"ฝั่งโรงงานกระดาษก็ต้องการคนจำนวนมากเหมือนกัน ฤดูหนาวใกล้จะถึงแล้ว เราจ้างคนเพิ่มขุดหลุมได้ ให้พวกผู้อพยพนั้นไปตัดพุ่มไม้ ไม่ต้องพูดมาก อย่างน้อยก็ต้องใช้ห้าร้อยคน! แบบนี้อย่างน้อยเราก็ลดผู้อพยพให้ราชสำนักได้ห้าพันคน เงินที่คนงานพวกนั้นหามาได้ พอเลี้ยงดูทั้งครอบครัวพวกเขาแล้ว ยังมีเงินซื้อของกันหนาวอีก!

อย่างน้อยก็ไม่ตายเพราะหนาวไม่ใช่หรือ? อีกอย่าง โรงงานของเราให้ที่พักได้ ให้พวกเขาอยู่ชั่วคราว ยังจะมีคนตายอีกหรือ? จริง ๆ เลย ข้าคนเดียวก็แก้ปัญหาไปหนึ่งในสิบของผู้อพยพแล้ว!" เหวยฮ่าวพูดกับหลี่ลี่จื้ออย่างภาคภูมิใจ

"แต่ยังมีผู้อพยพอีกมากมาย เจ้าแก้ได้แค่นี้จะมีประโยชน์อะไร?" หลี่ลี่จื้อรู้สึกว่าเหวยฮ่าวพูดถูก แต่นางก็ยังหวังว่าจะช่วยผู้อพยพได้มากกว่านี้

"ถ้าจะว่ากันก็มีวิธี ฉางอานทั้งเมือง ข้าว่าคงมีโรงงานไม่น้อย โรงงานพวกนั้นจริง ๆ แล้วจ้างคนทำงานได้ หรือจะพูดว่า ราชสำนักก็จ้างคนงานพวกนั้นทำงานได้ เช่น ขุดคลอง ซ่อมถนน แต่ตอนนี้เจ้ากลับบอกว่าราชสำนักไม่มีเงิน เฮ้อ!" เหวยฮ่าวพูดพลางถอนหายใจ

"รู้แล้วยังจะมาคุยโวอยู่ที่นี่อีกหรือ?" หลี่ลี่จื้อสวนกลับใส่เหวยฮ่าว ส่วนเหวยฮ่าวก็มองหลี่ลี่จื้ออย่างแปลกใจ

"อะไร?" หลี่ลี่จื้อมองเหวยฮ่าวพลางถามอย่างไม่พอใจ

"เจ้าสวนข้าทำไม? ข้าก็ไม่ได้ไปล่วงเกินเจ้า ผู้อพยพพวกนั้นก็ไม่ใช่ข้าทำขึ้นมา ข้ายังแก้ปัญหาได้มากขนาดนี้ ดีกว่าขุนนางฝ่ายบุ๋นฝ่ายบู๊ในราชสำนักพวกนั้นตั้งเยอะ เจ้าจะสวนก็ไปสวนพวกนั้นสิ!" เหวยฮ่าวมองหลี่ลี่จื้อพลางพูด

"ข้า ขอโทษ!" หลี่ลี่จื้อได้ยินเหวยฮ่าวพูดเช่นนั้นก็อยากแก้ตัวสักหน่อย เรื่องนี้จริง ๆ แล้วไม่ค่อยเกี่ยวกับเหวยฮ่าว นางร้อนใจก็ไม่ควรไปลงกับเขา

"เจ้าเป็นอะไรไป? นี่มันเรื่องของราชสำนัก เจ้าร้อนใจอะไร ฝ่าบาทยังไม่ร้อนใจเลย พระองค์ยังไม่ยอมพบข้าเลย! พบข้าไม่ใช่มีวิธีแล้วหรือ?" เหวยฮ่าวมองหลี่ลี่จื้อพลางซัก

"แล้วเจ้ามีวิธีอะไรหรือ?" หลี่ลี่จื้อก้มหน้าถาม นางพูดไม่ได้ว่าเสด็จพ่อของนางเองก็ปวดหัวจนแทบแย่เพราะผู้อพยพพวกนั้น

"โอ๊ย แบ่งที่ดินผืนหนึ่ง ให้พวกผู้อพยพไปตัดไม้เอง สร้างกระท่อมง่าย ๆ เอง อยู่ไปก่อน ยังไงราชสำนักก็ไม่ขาดแคลนเสบียงสักเท่าไร อีกอย่างมีชาวบ้านมากมายแจกโจ๊ก ถ้าไม่ได้จริง ๆ ก็เริ่มปล่อยให้ชาวบ้านพวกนั้นไปพักตามวัดแถว ๆ เมืองฉางอานเป็นรุ่น ๆ ราชสำนักจัดสรรเสบียงส่งให้วัดพวกนั้น ก็จบแล้ว มีที่กำบังลมหนาวก็ไม่มีใครตายเพราะหนาว ถ้ามีงานให้ทำ ให้ชาวบ้านพวกนั้นมีเงินติดมือบ้าง ก็ซื้อเสื้อผ้ากันหนาวได้ไม่ใช่หรือ? ปล่อยให้พวกเจ้าทำจนยุ่งยากขนาดนี้!" เหวยฮ่าวพูดกับหลี่ลี่จื้ออย่างเหยียด ๆ

หลี่ลี่จื้อได้ฟังก็คิดว่ามีเหตุผลจริง ๆ อดตาพร่างเป็นประกายมองเหวยฮ่าวไม่ได้

"อะไร? เจ้าเป็นปีศาจหรือเปล่า เปลี่ยนสีหน้าเร็วเกินไปแล้ว" เหวยฮ่าวแสร้งทำหน้าหวาดกลัว มองหลี่ลี่จื้อพลางซัก

"ถ้าข้าเป็นปีศาจจริง ข้าจะกินเจ้าคนแรกเลย!" หลี่ลี่จื้อก็แสร้งทำหน้าดุ ๆ แต่ในสายตาเหวยฮ่าวแล้วน่ารักมาก

"แต่ว่า เมืองฉางอานหนาวมากนะ ถ้าไม่มีของกันหนาวพอ ต่อให้มีบ้านก็ยากที่จะผ่านไปได้!" หลี่ลี่จื้อมองเหวยฮ่าวพลางพูดต่อ หวังว่าเหวยฮ่าวจะแก้ปัญหานี้ได้ด้วย

"ตัดฟืนไง เมืองฉางอานมีภูเขาล้อมรอบตั้งมากมาย มีพุ่มไม้เต็มไปหมด ปล่อยให้พวกเขาตัดไปสิ ถึงเวลาก็จุดไฟในบ้านไม่จบเรื่องหรือ ไยต้องมีพิธีรีตองมากมายด้วย? ราชสำนักไม่ยอมช่วยชาวบ้าน เจ้าก็ให้พวกเขาช่วยตัวเองสิ!" เหวยฮ่าวหันไปพูดกับหลี่ลี่จื้อ

"อ้อ!" หลี่ลี่จื้อพยักหน้า

"อีกอย่าง แต่ละจวนก็อาจขาดคนงาน ให้พวกเขาออกไปนอกเมืองจ้างคนมาทำงานสิ ให้ราชสำนักกับท่านผู้ว่าฉางอานช่วยกันประกาศให้มากหน่อย ก็แค่กระจายงานให้พวกนั้นได้ทำเยอะ ๆ พอพวกเขามีเงิน ก็จะซื้อของกันหนาวได้แล้ว จริง ๆ เลย!" เหวยฮ่าวพูดกับหลี่ลี่จื้อต่อ

หลี่ลี่จื้อได้ฟังก็พยักหน้าถี่ ๆ แล้วมองเหวยฮ่าวถามว่า "ยังมีอีกไหม?"

"ไม่มีแล้ว คิดได้แค่นี้ ข้าก็ไม่ได้ไปครุ่นคิดเรื่องนี้อย่างละเอียดสักหน่อย" เหวยฮ่าวส่ายหน้าพูด พลางจ้องพวกช่างวาดภาพทำงานต่อ

"เจ้าทึ่มเหวย ข้ามีธุระต้องไปก่อนนะ เจ้าก็ทำงานไปก่อน!" หลี่ลี่จื้อพูดจบก็จะไป

"เจ้าไปทำอะไร เพิ่งจะมาเอง!" เหวยฮ่าวมองหลี่ลี่จื้ออย่างไม่เข้าใจ แต่ตอนนี้หลี่ลี่จื้อไม่มีเวลาใส่ใจเหวยฮ่าว นางต้องรีบเอาความคิดของเหวยฮ่าวไปทูลฝ่าบาท

ขณะนั้นในวัง หลี่ซื่อหมินก็กำลังหารือเรื่องนี้กับขุนนางทั้งหลายในห้องหนังสือตำหนักกานลู่ ยังหาทางออกไม่ได้อยู่ดี สาเหตุหลักคือกระทรวงการคลังไม่มีเงิน ข้าวยังมีอยู่ และต่อให้ไม่มีข้าวของกระทรวงการคลัง บรรดาคหบดีในเมืองฉางอานก็จะออกไปแจกโจ๊ก ตอนนี้นอกเมืองฉางอานมีจุดแจกโจ๊กมากถึงร้อยจุด

"ฝ่าบาท ประเด็นสำคัญอยู่ที่เครื่องกันหนาว ตอนนี้ขุนนางทั้งหลายจนปัญญาจริง ๆ เครื่องกันหนาวที่กระทรวงการคลังเตรียมไว้ยังไม่พอสำหรับทหารชายแดน จะให้เอาของพวกนั้นไปแจกชาวบ้านก็ไม่ได้ ถึงตอนนั้นทหารชายแดนก็จะไม่มีเครื่องกันหนาว!" เสนาบดีฝ่ายซ้ายฝางเสวียนหลิงนั่งอยู่ตรงนั้น มองหลี่ซื่อหมินแล้วพูดขึ้น ขุนนางคนอื่นก็พยักหน้าเห็นด้วย เครื่องกันหนาวไม่เคยพอเลย

"เรื่องนี้ยังต้องรีบคิดหาทางให้ได้ ไม่อย่างนั้นผ่านฤดูหนาวไปไม่ได้แน่!" หลี่ซื่อหมินมองขุนนางเหล่านั้นพูด

"ได้แต่ระดมจากที่ต่าง ๆ มาบ้าง แต่อย่างนั้นแต่ละที่ก็จะขาดแคลนเช่นกัน!" ฝางเสวียนหลิงครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น

ด้านนอก หลี่ลี่จื้อก็มาถึงตำหนักกานลู่ หวังเต๋อเห็นหลี่ลี่จื้อมาก็รีบยิ้มเข้าไปถาม "มีเรื่องสำคัญหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ ตอนนี้ฝ่าบาทกำลังปรึกษาเรื่องใหญ่กับขุนนางอื่น หากมีเรื่องสำคัญ ข้าน้อยจะไปกราบทูลให้"

"ไม่มี ข้ารอสักครู่ก็พอ!" หลี่ลี่จื้อพูดอย่างรู้กาลเทศะ ตอนนี้เป็นเวลาที่หลี่ซื่อหมินทรงว่าราชการ หลี่ลี่จื้อไม่กล้าไปรบกวน

"งั้นฝ่าพระบาท เชิญประทับก่อน พอฝ่าบาทจัดการธุระเสร็จ ข้าน้อยจะไปกราบทูลให้" หวังเต๋อยิ้มพูดกับหลี่ลี่จื้อ หลี่ลี่จื้อยิ้มพยักหน้า

พอฝางเสวียนหลิงและคนอื่น ๆ ออกมา ก็ใกล้เที่ยงแล้ว ในที่สุดเรื่องก็มีทางแก้ แต่จะสำเร็จหรือไม่ยังไม่รู้ เพราะของที่แต่ละที่ก็ไม่พอเช่นกัน

"แม่หนู เอ๊ะ ทำไมไม่เอาอาหารมา?" หลี่ซื่อหมินเห็นหลี่ลี่จื้อเข้ามาก็พบว่านางมือเปล่า จึงถามขึ้น

"เสด็จพ่อ ลูกกลับมาเร็ว รออยู่ข้างนอกเกือบหนึ่งชั่วยามแล้ว" หลี่ลี่จื้อยิ้มเดินเข้าไปข้างหลังหลี่ซื่อหมิน นวดไหล่ให้

"อ้อ มีธุระสินะ ว่ามาสิ!" หลี่ซื่อหมินยิ้มถาม

"เสด็จพ่อ ทางฝั่งเจ้าทึ่มเหวยมีวิธีแก้ปัญหาผู้อพยพ เขาเล่าให้ลูกฟัง ลูกรู้สึกว่าทำได้ จึงมากราบทูลเสด็จพ่อ เสด็จพ่อลองชั่งน้ำหนักดู ว่าพอจะทำได้ไหม?" หลี่ลี่จื้อยิ้มเล่า

"เจ้าทึ่มเหวยมีวิธี เขาจะมีวิธีอะไรได้ หรือจะให้พวกผู้อพยพไปต่อยกัน?" หลี่ซื่อหมินฟังแล้วก็หัวเราะเยาะ

"เสด็จพ่อ จริง ๆ นะ เสด็จพ่อฟังลูกก่อน" หลี่ลี่จื้อร้อนใจเล็กน้อยพูดกับหลี่ซื่อหมิน หลี่ซื่อหมินพยักหน้า จากนั้นหลี่ลี่จื้อก็เริ่มเล่า เมื่อฟังคำอธิบายของหลี่ลี่จื้อ หลี่ซื่อหมินก็เริ่มให้ความสำคัญ

พอหลี่ลี่จื้อเล่าจบ หลี่ซื่อหมินก็เอ่ยถามว่า "เจ้าหนู โรงงานกระดาษรับแรงงานได้ถึงห้าร้อยคนเลยรึ"

หลี่ลี่จื้อได้ยินก็พยักหน้าหนักแน่น "ได้เพคะ ถึงพันคนก็ยังได้ แต่ถ้าต้องพาครอบครัวมาด้วยก็หนักหน่อย แรงงานพันคน วันละห้าเหวิน เดือนหนึ่งก็หนึ่งร้อยห้าสิบเหวิน แรงงานพันคนเดือนหนึ่งก็หนึ่งร้อยห้าสิบก้วน แต่พอถึงหน้าหนาวก็ทำงานไม่ได้แล้ว เท่ากับเลี้ยงแรงงานพวกนั้นเปล่า ๆ"

หลี่ซื่อหมินก็นึกขึ้นได้ แรงงานพันคนอย่างน้อยก็ลดผู้อพยพได้ห้าพันคน เช่นนั้นแรงกดดันของราชสำนักก็เบาลงมาก

"มีบ้านมากพอหรือ" หลี่ซื่อหมินถามต่อ

"ไม่พอเพคะ ยังต้องให้พวกผู้อพยพสร้างเองด้วย" หลี่ลี่จื้อส่ายหน้า

"ก็เป็นวิธีหนึ่ง เจ้าทึ่มเหวยพูดไม่ผิด ให้ปลาไม่สู้ให้เบ็ด ต้องให้พวกผู้อพยพช่วยตัวเองด้วย ไม้รอบ ๆ ฉางอานมีมาก ให้พวกเขาไปตัดได้" หลี่ซื่อหมินคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ย

"อีกเรื่อง โรงงานเครื่องเคลือบทางฝั่งเจ้าทึ่มเหวยก็รับแรงงานได้อีกห้าร้อยคน ถ้าโรงงานบ้านอื่นรับแรงงานไว้บ้าง ลูกเชื่อว่าปัญหาผู้อพยพแก้ได้เพคะ" หลี่ลี่จื้อเอ่ยกับหลี่ซื่อหมิน

"อืม เช่นนั้นพวกเจ้าก็เริ่มลงมือก่อน ทางเสด็จพ่อเองก็ต้องเตรียมการบ้าง ของกันหนาวไม่เคยพอสักที" หลี่ซื่อหมินพยักหน้า หลี่ลี่จื้อได้ยินว่าเขารับรองความคิดนี้ก็ดีใจ อย่างน้อยเหวยฮ่าวก็คิดแผนให้ราชสำนัก

วันรุ่งขึ้น เหวยฮ่าวเริ่มรับสมัครแรงงานหนุ่มสาวห้าร้อยคนให้โรงงานเครื่องเคลือบ โดยกำหนดว่าหนึ่งครอบครัวรับได้เพียงคนเดียว ถ้ามีหลายคนก็รับเพียงคนเดียว

วันที่สาม "ขอบคุณท่านเจ้าของ ขอบคุณ!" พอแรงงานพวกนั้นมาถึงโรงงานเครื่องเคลือบ มีคนบอกพวกเขาว่าเหวยฮ่าวคือเจ้าของ พวกเขาก็รีบมาขอบคุณเหวยฮ่าวทันที

วันที่สี่ "จะขอบคุณอะไรกัน เห็นผืนดินตรงนั้นไหม พวกเจ้าไปสร้างเพิงง่าย ๆ ตรงนั้นได้ ไม้ต้องไปตัดเอง สำรองสร้างแบบง่าย ๆ ไว้ก่อน ไม่งั้นหน้าหนาวผ่านไปลำบากแน่" เหวยฮ่าวยิ้มโบกมือพูดกับพวกผู้อพยพ ตอนนี้ในเมืองฉางอาน ผู้คนจำนวนมากกำลังพูดถึงเรื่องที่เหวยฮ่าวรับผู้อพยพพวกนั้นเข้าทำงาน