ตอนที่ 112 ข้ามีความสามารถมากนะ

หลี่ซื่อหมินโมโหจนแทบทนไม่ไหว ไม่อยากจะเจอหน้าเจ้าเด็กนี่เลยจริงๆ ในใจก็รู้ดีว่าการไปมีโทสะกับเขามันไม่คุ้มกัน แต่ก็อดโมโหไม่ได้อยู่ดี

"อืม รู้แล้ว เจ้าไปบอกฮองเฮาเถิดว่ารอให้พบเสร็จก่อน เราจะให้เขาไปหา" หลี่ซื่อหมินตรัสกับหวังเต๋อ หวังเต๋อได้ยินดังนั้นก็ประสานมือคำนับทันทีแล้วถอยออกไป

"แม่ยายข้าจะพบข้าหรือ ไอหยา แม่นางคนนี้ เหตุใดถึงไม่บอกข้าล่วงหน้าเล่า ข้าไม่ได้พกของขวัญอะไรติดไม้ติดมือมาเลยสักชิ้น!" เหวยฮ่าวได้ยินก็ร้อนใจขึ้นมา นั่นพบแม่ยายเชียวนะ แม่ยายสำคัญกว่าพ่อตาเสียอีก หากเป็นครอบครัวทั่วไป ขอเพียงเอาชนะใจแม่ยายได้ ปัญหาที่เหลือก็ไม่ใช่ปัญหาแล้ว

"เจ้าทึ่มบ้า ใครให้เจ้าเรียกเพ่นพ่านกัน" หลี่ลี่จื้อเองก็เขินอายจนทนไม่ไหว

'เจ้าทึ่มบ้านี่ จะไปพบฮองเฮายังคิดจะเอาของขวัญไปให้ ทีมาพบเรากลับไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้สักคำ' หลี่ซื่อหมินคิดในใจอย่างไม่สบอารมณ์ยิ่งนัก โดยไม่ได้ตระหนักเลยว่าปากตนเองยังมิได้ตอบตกลงยกบุตรสาวให้เหวยฮ่าวเสียหน่อย