ตอนที่ 114 ไปติดคุกเสียเถอะ

หลี่ซื่อหมินได้ยินคำพูดของเหวยฮ่าวแล้วก็ไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง เจ้าเด็กคนนี้ขวัญกล้าเทียมฟ้าเกินไปแล้ว ถึงกับกล้าหมายตาต้นไม้ในพระราชอุทยาน มิหนำซ้ำยังพูดต่อหน้าตน ทั้งยังยุยงให้ลูกสาวตนมาขุดอีก นี่มันชักจะเกินไปแล้วจริงๆ

"เจ้าทึ่มเหวย เรายังยืนหัวโด่อยู่นี่นะ" หลี่ซื่อหมินจ้องเขม็งไปยังเหวยฮ่าวพลางเอ่ยขึ้น

"เอ๋ เป็นอะไรไปเล่า ขุดไปนิดหน่อยไม่เห็นเป็นไรเลย สวนท่านมีตั้งเยอะแยะ อีกอย่าง จวนข้าตกแต่งออกมาดี ท่านเองก็พลอยได้หน้าไม่ใช่หรือ ถึงเวลาคนมาเยี่ยมที่จวนข้า พอเห็นเข้า อัยยา นี่มันต้นไม้จากพระราชอุทยานนี่นา ก็จะคิดว่าพ่อตาคนนี้ใช้ได้ รู้จักให้ของขวัญ จริงหรือไม่เล่า" เหวยฮ่าวได้ยินดังนั้นก็ยิ้มพลางกล่าวกับหลี่ซื่อหมิน

หลี่ซื่อหมินจ้องตาเขียวใส่ เหตุใดเรื่องราวทั้งหลายพอออกจากปากเจ้าหมอนี่ ถึงได้กลายเป็นเรื่องสมเหตุสมผลไปเสียหมด?

"เสด็จพ่อ วางพระทัยเถิดเพคะ ลูกไม่ขุดหรอก" หลี่ลี่จื้อยิ้มพลางเอ่ยกับหลี่ซื่อหมิน