ตอนที่ 118 เจ้าเป็นขาประจำ

หลี่ลี่จื้อได้ยินสิ่งที่เหวยฮ่าวพูดก็รู้สึกไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง สาเหตุหลักคือรู้สึกผิดต่อเหวยฮ่าว นางรู้ดีว่าโรงงานทั้งสองแห่งนี้ทำเงินได้มหาศาลเพียงใด ทว่ายามนี้กลับถูกราชวงศ์ยึดไปเสียแล้ว

"ไม่เป็นไรหรอก จริงๆ นะ เงินพวกนี้พวกเราเก็บรักษาไว้ไม่ได้จริงๆ เจ้าลองคิดดูสิ กำไรปีละหลายแสนก้วน พวกเราจะไปรั้งไว้ได้อย่างไร ตอนนี้มีพ่อเจ้าคอยตามใจเจ้าอยู่ แต่ฮ่องเต้องค์ต่อไปเล่า ยังจะตามใจเจ้าเช่นนี้อยู่อีกหรือ" เหวยฮ่าวมองหลี่ลี่จื้อแล้วเอ่ยถามขึ้นมา

"พี่ชายข้าก็รักข้า พี่ชายยังแอบมาขอเงินข้าใช้อยู่เลย!" หลี่ลี่จื้อสวนกลับทันควัน เหวยฮ่าวอดกลอกตาไม่ได้ นางไม่เข้าใจความหมายของเขาเลยหรืออย่างไรกัน

"โอย ไม่มีก็ช่างเถอะ บ้านเราใช่ว่าจะไม่มีเงิน ไม่ต้องไปกังวลเรื่องนี้หรอก" เหวยฮ่าวหัวเราะพลางเอ่ยปลอบหลี่ลี่จื้อ

"มันไม่ใช่เรื่องเงินเสียหน่อย เสด็จพ่อทำเช่นนี้ไม่ถูกต้อง มีสิทธิ์อะไรกัน หากไม่มีเจ้า จะมีโรงงานสองแห่งนี้ได้อย่างไร โรงงานพวกนี้ล้วนเป็นเจ้าที่คิดทำขึ้นมาทั้งนั้น ข้าไม่ได้ทำอะไรเลย แค่ออกเงินไปนิดหน่อย อีกอย่างเจ้าก็ไม่ได้ขาดแคลนเงินแค่นั้นด้วย