ตอนที่ 117 จะชดเชยให้ข้าอย่างไร

เหวยฮ่าวเพียงแค่ลังเลไปวูบเดียว ท้ายทอยก็โดนฟาดเข้าหนึ่งฝ่ามือ แม้จะไม่แรงนัก แต่ก็ทำเอาเหวยฮ่าวได้แต่มองเหวยฟู่หรงอย่างเซ็งจัด

"ท่านพ่อ ข้าชักสงสัยแล้วว่าที่ข้าซื่อบื้อแบบนี้เป็นเพราะโดนท่านตีนี่แหละ ตอนเด็กๆ ข้าต้องฉลาดมากแน่" เหวยฮ่าวมองเหวยฟู่หรงอย่างหงุดหงิดพลางเอ่ยขึ้น

"อย่ามาปากดีกับข้า พ่อกำชับเจ้าแล้วไม่ใช่หรือว่าอยู่ในวังอย่าพูดจาซี้ซั้ว นั่นฮ่องเต้นะ หากไปยั่วโทสะเข้า พระองค์สั่งตัดหัวเจ้าได้เลย" เหวยฟู่หรงโมโหมาก ด้วยกลัวว่าเหวยฮ่าวจะไปพูดอะไรผิดหูเข้า

"ข้าไม่ได้พูดซี้ซั้วเสียหน่อย ท่านนั่นแหละ ทางกระทรวงพิธีการส่งคนมาแจ้งชัดๆ ว่าให้ไปช่วงสายของวันนี้ แต่เช้าตรู่ท่านก็ปลุกข้าตื่น ให้ข้าไปนั่งรออยู่ในวังตั้งนานสองนาน หากไม่ต้องรอนานขนาดนั้น ข้ากลับมาถึงบ้านตั้งนานแล้ว" เหวยฮ่าวตะโกนใส่เหวยฟู่หรง ตนยังไม่ทันได้คิดบัญชีกับอีกฝ่ายเลย ท่านพ่อกลับมาชิงด่าตนก่อนเสียได้

"อย่างนั้นรึ ช่วงสายรึ ข้าจำผิดไปรึนี่" เหวยฟู่หรงได้ยินดังนั้นก็เริ่มครุ่นคิด