ตอนที่ 122 ไปสืบมาให้ข้า

เมื่อเหวยถิ่งพูดจบ คนเหล่านั้นก็มองมาที่เขา ก่อนหน้านี้พวกเขาเองก็เคยคิดเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน ลำพังการยื่นฎีกาถอดถอนของตระกูลเหวยเพียงตระกูลเดียว ย่อมไม่มีทางโค่นขุนนางลงมาได้มากมายถึงเพียงนี้ จะต้องมีขั้วอำนาจอื่นเข้ามาแทรกแซงเป็นแน่

"ทุกท่าน เรื่องนี้พวกท่านบุกมาเอาความกับตระกูลเหวยของข้า ก็ถือว่าหาเรื่องผิดคนแล้ว อย่าเพิ่งพูดถึงว่าพวกข้าจะมีกำลังพอจะจัดการขุนนางมากขนาดนี้หรือไม่ เอาแค่เรื่องที่พวกท่านส่งเหวยฮ่าวเข้าคุกไป เรื่องนี้อย่างไรเสียก็ต้องให้คำตอบแก่ตระกูลเหวยของข้า ขุนนางพวกนั้นเทียบความสำคัญกับเหวยฮ่าวไม่ได้ด้วยซ้ำ" เหวยถิ่งหันไปมองผู้ดูแลเหล่านั้นแล้วเอ่ยถามต่อ

"เหวยฮ่าวมิได้รับราชการ บรรดาศักดิ์โหวของเขา พวกเราก็ไม่คิดจะแตะต้องอยู่แล้ว!" หวังเชินมองเหวยถิ่งพลางเอ่ยเรียบๆ

"แต่ข้อหาที่พวกท่านยื่นฎีกาถอดถอนคือเขาสมคบคิดกับพวกเติร์ก นี่มันโทษประหารชีวิตชัดๆ หากฝ่าบาททรงไต่สวนเรื่องนี้ขึ้นมา เหวยฮ่าวจะไม่เดือดร้อนหรอกหรือ การที่พวกท่านทำเช่นนี้ ย่อมเท่ากับบีบตระกูลเหวยของพวกเราให้จนตรอกแท้ๆ" เหวยถิ่งจ้องมองพวกเขาด้วยสีหน้าเคร่งขรึมยิ่ง

"ไม่หรอก เรื่องนี้พวกเราควบคุมได้" หวังเชินส่ายหน้าแล้วเอ่ยต่อ