ตอนที่ 129 สายตาไม่เลว

หลี่ลี่จื้อตั้งใจฟังคำพูดของเหวยฮ่าวอย่างยิ่ง นางอยากนำสิ่งที่เขาพูดกลับไปทูลหลี่ซื่อหมิน เพื่อพิสูจน์ว่าเหวยฮ่าว เจ้าทึ่มเหวยที่นางหมายตาไว้ผู้นี้เป็นคนมีความสามารถ และหวังจะให้ได้รับความสำคัญจากเสด็จพ่อ

"อืม ได้ ข้าจำไว้แล้ว เช่นนั้นฝ่ายราชวงศ์ของเราจะไม่สอดมือเข้าไปยุ่งกับการค้าเครื่องเคลือบภายในดินแดน แต่ว่า ฝั่งทุ่งหญ้าจะได้หรือไม่" หลี่ลี่จื้อเอ่ยถามเหวยฮ่าวต่อ

"ทุ่งหญ้าคงไม่ได้กระมัง ท่านพ่อตาต้องมีแผนการอยู่แล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีกองคาราวานที่ราชสำนักดูแลอยู่!" เหวยฮ่าวได้ยินก็ส่ายหน้าพูด ในใจปักใจเชื่อว่าหลี่ซื่อหมินต้องเตรียมการไว้แล้วแน่

"ราชสำนักดูแลหรือ เหมือนจะไม่มีนะ!" หลี่ลี่จื้อครุ่นคิดครู่หนึ่ง พบว่าตนไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนจริงๆ จึงมองเหวยฮ่าวแล้วเอ่ยขึ้น

"เป็นไปไม่ได้ ต้องมีแน่ ไม่อย่างนั้นต้าถังของเราจะรวบรวมข่าวกรองแถบทุ่งหญ้าได้อย่างไร พ่อค้าชาวหูพวกนั้นคือช่องทางที่ดีที่สุด พ่อค้าชาวหูสามารถสัญจรในทุ่งหญ้าได้อย่างอิสระ ไปมาหาสู่แคว้นต่างๆ ย่อมนำข้อมูลวงในกลับมาได้ เรื่องสำคัญต่อต้าถังเราขนาดนี้ ท่านพ่อตาจะไม่เตรียมการไว้ได้อย่างไร เจ้าดูแคลนท่านพ่อตาเกินไปแล้ว" เหวยฮ่าวจ้องหน้าหลี่ลี่จื้อพลางพูด หลี่ลี่จื้อยังคงครุ่นคิดต่อ ดูเหมือนนางจะไม่เคยได้ยินเรื่องนี้จริงๆ