ตอนที่ 147 ห้าเรือนสี่ลาน

ทั้งจ่างซุนฮองเฮาและหลี่ซื่อหมินต่างมองเหวยฮ่าวอย่างงุนงง อะไรคือจวนจ่างซุนอู๋จี้ยากจนนักหนา จวนจ่างซุนอู๋จี้จะยากจนได้อย่างไร

"ฮ่าวเอ๋อร์ เจ้าทำเอาแม่ยายงงไปหมดแล้ว ที่เจ้าพูดถึงคือพี่ใหญ่ของข้าหรือ" จ่างซุนฮองเฮามองเหวยฮ่าวพลางเอ่ยถาม

"ใช่แล้วขอรับ ข้าต้องไปเยี่ยมเยียนพวกขุนนางมีบรรดาศักดิ์มิใช่หรือ จวนแรกที่ข้าไปก็คือจวนท่านลุง โบราณว่าบนฟ้ามีเทพสายฟ้า บนดินมีท่านลุง ข้าย่อมต้องไปหาท่านลุงเป็นคนแรก

แต่พอข้าไปถึง กลับพบว่าในห้องโถงจวนท่านลุงว่างเปล่าไม่มีอะไรเลยจริงๆ พวกเราล้วนแต่นั่งคุยกันบนพื้น ตอนเที่ยงท่านลุงเลี้ยงข้าวข้า มีกับข้าวแค่สองอย่าง ท่านแม่ยายรู้หรือไม่ว่าเป็นอะไร มีปลาที่กินค้างมาหลายวันตัวหนึ่ง กับผักดองจานหนึ่ง ท่านแม่ยาย อย่างไรท่านลุงก็เป็นถึงขุนนางชั้นผู้ใหญ่ในราชสำนัก เหตุใดจึงใช้ชีวิตยากแค้นสมถะถึงเพียงนี้ ข้านับถือท่านลุงจริงๆ ช่างเป็นคนมือสะอาดอะไรเช่นนี้... เฮ้อ ท่านแม่ยาย ท่านพ่อตา พวกท่านจะละเลยท่านลุงของข้าไม่ได้นะขอรับ!" เหวยฮ่ายืนอยู่ตรงนั้น เอ่ยด้วยท่าทางตื่นเต้นยิ่ง ทว่าน้ำเสียงกลับแฝงความจริงใจเต็มเปี่ยม

จ่างซุนฮองเฮากับหลี่ซื่อหมินได้ยินดังนั้นก็หันมองหน้ากัน นี่มันเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ชัดๆ