ตอนที่ 146 ขุดหลุมพรางต่อ

กว่าเหวยฮ่าวจะยอมขึ้นรถม้าได้ จ่างซุนอู๋จี้ก็แทบจะหลั่งน้ำตา ตนเองหนาวสั่นจนสภาพดูไม่ได้ หากมันยังยืนอยู่ตรงนี้ต่อไป ตนคงได้หนาวจนหมดสติไปจริง ๆ

ขณะที่เหวยฮ่าวในยามนี้นั่งอยู่บนรถ กลั้นหัวเราะจนแทบแย่ ในใจคิดอย่างกระหยิ่มยิ้มย่องว่า ความแค้นนี้ชั่วคราวคงเอาคืนได้เพียงเท่านี้ ปัจจุบันจ่างซุนอู๋จี้เป็นถึงกั๋วกง ซ้ำยังเป็นขุนนางใหญ่ที่หลี่ซื่อหมินพึ่งพา การจะเอาชีวิตเขาคงไม่เป็นจริงเท่าใดนัก แต่หากเป็นการขุดหลุมแกล้งเอาคืน ย่อมทำได้อย่างสบาย

ครั้นจ่างซุนอู๋จี้เห็นรถม้าของเหวยฮ่าวแล่นจากไป ก็รีบสั่งให้จ่างซุนชงและบ่าวไพร่พาตนตรงไปยังห้องโถงรับแขกทันที

"ท่านพ่อ เจ้าทึ่มเหวยผู้นี้จงใจใช่หรือไม่ มันรู้ทั้งรู้ว่าท่านพ่อหนาวเพียงใด ไฉนจึงยังรั้งอยู่นานถึงเพียงนี้" จ่างซุนชงเอ่ยถามจ่างซุนอู๋จี้ด้วยความโมโห

จ่างซุนอู๋จี้ปรายตามองเขาแวบหนึ่ง ยามนี้ตนหนาวจนไม่อยากจะเอ่ยปาก ช่วยรีบพยุงไปห้องโถงเร็ว ๆ ได้หรือไม่ ที่ห้องโถงมีไฟอยู่ ตนต้องการผิงไฟประเดี๋ยวนี้