ตอนที่ 151 ใครรังแกเมียข้า

บรรดาขุนนางพอเข้าสู่ท้องพระโรงก็เริ่มพูดถึงเรื่องของเหวยฮ่าว ทว่าเฉิงเหยาจินกลับบอกว่าอย่าเอาเรื่องนี้มาคุย เรื่องพรรค์นี้ไม่จำเป็นต้องเอามาถกเถียงกันที่นี่เลยแม้แต่น้อย เมื่อเฉิงเหยาจินเอ่ยเช่นนี้ ขุนนางพวกนั้นจะยอมได้อย่างไร

หากลงโทษเหวยฮ่าวไม่ได้ หน้าตาของตระกูลใหญ่เช่นพวกเขาจะเอาไปไว้ที่ไหน ที่ถูกระเบิดคือจวนของผู้ดูแลตระกูลใหญ่ในเมืองหลวง เท่ากับระเบิดหน้าตาของตระกูลใหญ่จนแหลกละเอียด แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนประหลาดใจคือ บรรดาขุนนางตระกูลเหวยกลับไม่มีใครออกปากสักคน แม้แต่เหวยถิ่งก็ไม่เอ่ยคำใด หลี่ซื่อหมินสังเกตเห็นจุดนี้เช่นกัน จึงร้องเรียกเหวยถิ่งทันที

"เหวยถิ่ง เจ้าลองว่ามา น้องชายร่วมตระกูลของเจ้าคนนี้ควรลงโทษอย่างไร แล้วเรื่องนี้ควรนำมาถกเถียงกันที่นี่หรือไม่" หลี่ซื่อหมินมองเหวยถิ่งแล้วตรัสถาม

"ทูลฝ่าบาท กระหม่อมมิอาจพูดได้ เมื่อครู่ฝ่าบาทก็ทรงตรัสแล้วว่าเหวยฮ่าวเป็นคนตระกูลเหวย เรื่องนี้พวกกระหม่อมก็ทำได้เพียงบอกว่า... ช่างเป็นคราวเคราะห์ของวงศ์ตระกูลที่มีลูกหลานเช่นนี้ หากจะลงทัณฑ์ประการใด ขอฝ่าบาททรงเป็นผู้ตัดสินพระทัย ตระกูลเหวยไม่มีหน้าจะพูดพ่ะย่ะค่ะ!" เหวยถิ่งลุกขึ้นยืนทันทีแล้วกราบทูลหลี่ซื่อหมิน

นี่เป็นความประสงค์ของเหวยหยวนจ้าวเช่นกัน เหวยหยวนจ้าวยังคงคาดหวังในตัวเหวยฮ่าว ไม่ว่าอย่างไรเหวยฮ่าวก็เป็นลูกหลานตระกูลเหวย แม้จะระเบิดประตูใหญ่บ้านตัวเองไป ทว่าแท้จริงแล้วกลับช่วยเขาไว้ได้มาก หลายวันมานี้ตัวแทนตระกูลใหญ่เหล่านั้นไม่ได้มาหาเขาเลย ทำให้เขาสงบลงไปไม่น้อย แน่นอนว่าพวกเขาไม่อาจออกหน้าช่วยเหวยฮ่าวได้อย่างเปิดเผย แต่ในยามนี้ย่อมไม่ซ้ำเติมเหวยฮ่าวเด็ดขาด