ตอนที่ 152 มาแล้ว

เหวยฮ่าวบอกว่าไม่เห็นด้วยกับการพระราชทานสมรส หลี่ลี่จื้อก็หาได้ใส่ใจ ในสายตานาง ขอเพียงเหวยฮ่าวสามารถสะสางเรื่องนี้ให้เรียบร้อยได้ จะมีสตรีเพิ่มมาอีกสักคนก็ไม่เห็นเป็นไร ชายหนุ่มยุคนี้ขอแค่พอมีฐานะอยู่บ้าง ใครบ้างไม่มีสามภรรยาสี่อนุ แม้แต่เสด็จพ่อของนางเองยังมีสตรีน้อยใหญ่ตั้งมากมาย

"แม่หนู เจ้าไม่ต้องคิดมากขนาดนั้นหรอกน่า ไปบอกพ่อตาข้า ให้ช่วยถ่วงเวลาให้สักหกเจ็ดวันก็พอ เรื่องอื่นไม่ต้องให้ท่านต้องเปลืองสมอง คอยดูเถอะว่าข้าจะจัดการพวกตระกูลใหญ่ยังไง บังอาจมาขวางไม่ให้ข้าแต่งงาน ฝันไปเถอะ!

ข้าเคยกลัวพวกมันเสียที่ไหนล่ะ เออ มีอีกเรื่องหนึ่ง พ่อเจ้าบอกว่าต้นเดือนหน้าจะให้ข้าเข้าวังไปเข้าเวร เรื่องนี้เจ้ามีวิธีช่วยไหม" เหวยฮ่าวพูดพลางเอ่ยถามหลี่ลี่จื้อ

"ไม่มี เสด็จแม่ของข้ายังจนปัญญา เจ้าก็ไปเถอะ ถึงอย่างไรก็ไม่มีอะไรต้องทำอยู่แล้ว หากเจ้าอยู่ในวัง ข้าอยากเจอเจ้าก็สะดวกดีไม่ใช่หรือ" หลี่ลี่จื้อส่ายหน้ากล่าว นางเองก็หวังจะดัดนิสัยขี้เกียจของเหวยฮ่าวอยู่เหมือนกัน

"เฮ้อ คิดถึงเรื่องนี้แล้วข้าก็ปวดหัว เจ้าว่าข้าก็ไม่ใช่ขุนพลฝ่ายบู๊ จะให้ข้าเข้าวังไปเข้าเวรทำซากอะไรกัน" เหวยฮ่าวพูดอย่างกลัดกลุ้ม หลี่ลี่จื้อเห็นท่าทางของเขาก็หัวเราะออกมา