ตอนที่ 176 เที่ยวเล่นก็เหนื่อยเหมือนกัน

หลี่หยวนนั่งอยู่ตรงนั้นด้วยความโศกเศร้า เหวยฮ่าวเองก็ไม่รู้จะปลอบอย่างไร เพราะเรื่องนี้เป็นเรื่องน่าสะเทือนใจจริงๆ หากเป็นคนอื่นที่ฆ่าหลานๆ ของเขา เขาย่อมกวาดล้างคนผู้นั้นทั้งตระกูลได้ แต่นี่คนที่ลงมือไม่ใช่ใครอื่น กลับเป็นบุตรชายคนรองของตนเอง

"เฮ้อ เจ้าว่าข้าจะยกโทษให้เขาได้ลงคอหรือ เขาฆ่าเจี้ยนเฉิง ฆ่าหยวนจี๋ ผู้เฒ่าอย่างข้ายังพอทำใจเข้าใจได้ เพราะการแย่งชิงบัลลังก์อย่างไรก็ต้องนองเลือดอยู่แล้ว แต่เหตุใดต้องลงมือกับพวกหลานชายหลานสาวของข้าด้วยเล่า หืม ไม่เว้นไว้สักคนเชียวหรือ ต่อให้เหลือไว้ให้พวกเขาสักคนสองคนเพื่อสืบสายเลือด เราก็คงไม่เสียใจถึงเพียงนี้ แต่นี่เขาไม่เหลือไว้เลย ไม่เหลือไว้แม้แต่คนเดียว!" หลี่หยวนยังคงกล่าวกับเหวยฮ่าวต่อไป

เหวยฮ่าวพยักหน้า ยอมรับว่าโหดเหี้ยมจริงๆ ไม่เหลือไว้สักคน

"เอาเถอะน่า ปู่หยวน เรื่องราวมันมาถึงขั้นนี้แล้ว ท่านจะโศกเศร้าต่อไปก็แก้ปัญหาอะไรไม่ได้ ไม่ต้องไปสนใจเขาก็สิ้นเรื่อง แต่การไม่สนใจเขาก็ไม่ได้หมายความว่าท่านจะต้องจมปลักอยู่กับความทุกข์ไปตลอดเสียหน่อย ถึงเวลาเล่นก็เล่น ถึงเวลากินก็กิน ดื่มก็ดื่ม อย่าไปคิดอะไรมากเลย เป็นฮ่องเต้มันสบายเสียที่ไหน ต้องตื่นแต่เช้าตรู่ทุกวัน มีอะไรน่าสนุกกัน ยกให้ข้าเป็น ข้ายังไม่เอาเลย" เหวยฮ่าวเอ่ยปากปลอบหลี่หยวน

"อืม เป็นฮ่องเต้มันไม่ง่ายดายจริงๆ นั่นแหละ เฮ้อ โทษข้าเอง โทษที่ตอนนั้นข้าไม่ควรไปรับปากเอ้อร์หลาง ไม่ควรสัญญาว่าหากพวกเราตีแผ่นดินมาได้จะตั้งเขาเป็นรัชทายาท เจี้ยนเฉิงเองก็ไม่เลว เขาก็ร่วมสร้างแผ่นดินมา เคยนำทัพออกศึก ปกครองราษฎรก็เป็น เจี้ยนเฉิงไม่ได้ทำผิดร้ายแรงอะไร แล้วจะให้เราไม่แต่งตั้งบุตรชายคนโตคนนี้ได้อย่างไรกันเล่า!" หลี่หยวนยังคงบ่นพึมพำทั้งน้ำตา