ตอนที่ 213 แผนคนมิสู้ลิขิตฟ้า

เหวยฟู่หรงเพิ่งคุยกับฉีเอ้อร์หลางเสร็จ หญิงวัยกลางคนอีกคนก็วิ่งกระหืดกระหอบมาจากที่ไกลๆ ตะโกนบอกเหวยฟู่หรงว่ามีคนคิดร้ายกับเหวยฮ่าว เหวยฟู่หรงจึงจ้องมองนางตาไม่กะพริบ

"ท่านผู้มีพระคุณ มีคนคิดจะฆ่าเหวยเจี๋ยเย่ พวกมันมาเช่าบ้านข้าอยู่ มีตั้งยี่สิบสามสิบคน บางคนยังพกคันธนูกับหน้าไม้ด้วย ท่านผู้มีพระคุณ ต้องเตือนให้เหวยเจี๋ยเย่ระวังตัวนะ!" หญิงวัยกลางคนผู้นั้นเอ่ยกับเหวยฟู่หรงทั้งที่ยังหอบเหนื่อย

"ดีๆ พี่สะใภ้หวัง เรื่องนี้ผู้เฒ่าอย่างข้าจะจำไว้ในใจ พวกเจ้ากลับไปก่อน อย่าเอิกเกริก ระวังตัวด้วย ข้าจะไปตามคน พวกเจ้าต้องจำไว้ให้ดีว่าต้องระวังตัว คนในบ้านก็ต้องหาทางพาออกไปให้หมด จำไว้ให้มั่นนะ!" เหวยฟู่หรงเอ่ยด้วยความซาบซึ้งใจยิ่ง ทว่าในใจก็ร้อนรนเหลือเกิน

"ท่านผู้มีพระคุณ! ท่านผู้มีพระคุณ!" เวลานี้ มีเด็กคนหนึ่งวิ่งมาจากที่ไกลๆ เป็นขอทานน้อย หรือจะว่าไปก็ไม่ใช่ขอทานเสียทีเดียว เป็นเพียงเด็กกำพร้า เหวยฟู่หรงได้จัดหาบ้านสองหลังให้พวกเด็กกำพร้าในเมืองฝั่งตะวันตกอยู่ ทั้งยังส่งข้าวสารไปให้ทุกเดือน แน่นอนว่าอาหารการกินนั้นเด็กๆ ต้องหุงหากันเอง ให้เด็กโตเป็นคนทำ ทั้งยังมีเสื้อผ้าส่งไปให้อยู่บ้าง

นอกจากนี้ก็มีเพื่อนบ้านละแวกนั้นคอยแบ่งปันให้ เด็กพวกนั้นจึงพออยู่ได้ ไม่ต้องอดอยากหรือทนหนาว เพียงบ้านสองหลังนั้นก็มีเด็กกำพร้าทั้งโตและเล็กอาศัยอยู่อย่างน้อยเจ็ดแปดสิบคนแล้ว!