ตอนที่ 234 คิดจะแข่งผลาญสมบัติกับข้าหรือ

นางหวังรู้สึกลำบากใจยิ่งนัก เรื่องเช่นนี้นางไม่กล้ารับปาก ไม่กล้าปล่อยให้พวกหลานชายไปสร้างความเดือดร้อนให้ลูกชายตนเอง ลูกชายของนางเพิ่งกอบกู้หน้าตาให้นางอย่างใหญ่หลวง วันตรุษจีนต้นปี นางเข้าวังหลวงไปถวายพระพรปีใหม่แด่ฝ่าบาทและฮองเฮา พอเข้าไปในตำหนักข้าง นางยังได้นั่งเคียงข้างจ่างซุนฮองเฮา

จ่างซุนฮองเฮาตรัสว่า เพราะนางเป็นถึงดองกัน ย่อมต้องให้ความสำคัญเป็นธรรมดา อีกทั้งเว่ยกุ้ยเฟยในวังหลวงก็นับนางเป็นพี่สะใภ้น้องสะใภ้ บรรดาฮูหยินกั๋วกงต่างพากันประจบประแจงเอาใจนาง เรื่องราวเหล่านี้ได้มาอย่างไร นางหวังย่อมกระจ่างใจที่สุด หากไม่มีลูกชายตน เรื่องพวกนี้แม้แต่ในฝันนางยังไม่กล้าคิดเลย

"ท่านพ่อ เรื่องที่ท่านพูด ข้ารู้เจ้าค่ะ แต่รอไปอีกสักสองสามปีได้หรือไม่ ตอนนี้ฮ่าวเอ๋อร์ยังไม่ผ่านพิธีสวมกวน ในมือไม่มีอำนาจอะไร จะไปฝากฝังใครได้ อีกอย่าง สองสามปีนี้ก็ให้พวกหลานๆ อ่านตำราให้มากขึ้นด้วย เมื่อก่อนฮ่าวเอ๋อร์บ้านข้าไม่ค่อยแตะตำรา ตอนนี้กลับอ่านตำราทุกวัน บอกว่าไม่เรียนหนังสือไม่ได้ ท่านพ่อ มิใช่ว่าลูกไม่ช่วยนะเจ้าคะ แต่จนปัญญาจะช่วยจริงๆ!" นางหวังกล่าวกับหวังฝูเกินอย่างลำบากใจ ทว่าในใจยังคงปฏิเสธ

"ฮึ่ม!" หวังฝูเกินโกรธจัด เขาคิดไม่ถึงว่าตนพูดถึงขนาดนี้แล้ว นางยังคงปฏิเสธ

"ท่านพ่อ ท่านก็เห็นใจความลำบากของลูกบ้างเถิด ท่านบอกว่าไม่มีเงิน ลูกกับจินเป่าก็ปรึกษากัน ก่อนสิ้นปีก็ส่งคนนำเงินมาให้สองร้อยก้วนแล้ว แต่เรื่องฝากฝังคน พวกเราจะไปฝากอย่างไรได้? แล้วข้าก็ไม่เข้าใจเลย เหตุใดก่อนนี้ที่บ้านมีที่ดินตั้งหกเจ็ดร้อยหมู่ ตอนนี้ถึงเหลืออยู่แค่นี้?" นางหวังจ้องมองหวังฝูเกินแล้วเอ่ยถามขึ้น