ตอนที่ 337 ไม่ได้เจ็บตรงไข่ใช่ไหม

ยามนี้หลี่ซื่อหมินกำลังโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ ทรงกริ้วพวกขุนนางเหล่านั้น เพราะทรงเห็นว่าสิ่งที่เหวยฮ่าวพูดนั้นถูกต้อง ตอนนี้จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงบ้างแล้ว หากเป็นเมื่อก่อน หลี่ซื่อหมินคงไม่รู้สึกว่าช่างฝีมือมีความสำคัญถึงเพียงนี้

แต่ทว่าบัดนี้ พระองค์ทรงทราบดีว่า หากใช้งานช่างฝีมือให้ถูกทาง ย่อมสามารถนำผลประโยชน์มหาศาลมาสู่ราชสำนัก โรงช่างเหล่านั้นที่เหวยฮ่าวเปิดขึ้นในเวลานี้ มีโรงช่างไหนบ้างที่ไม่ทำเงินมหาศาล? อีกทั้งวิทยาการในมือของเหวยฮ่าว มีใครบ้างไม่อิจฉา? แค่หยิบยกออกมาสักอย่าง ก็ล้วนเป็นกำไรก้อนโตทั้งสิ้น

ดังนั้น หลี่ซื่อหมินจึงตระหนักถึงความสำคัญของช่างฝีมือแล้วในยามนี้ แต่พวกขุนนางเหล่านั้นยังคงไม่รู้เรื่องรู้ราว นอกจากนี้ เรื่องที่แคว้นวาส่งคนมาเรียนรู้วิทยาการในครานี้ พระองค์ไม่มีทางยอมให้เกิดขึ้นเด็ดขาด หากถูกพวกมันเรียนรู้จนนำกลับไปได้จริง จะเป็นเรื่องดีได้อย่างไร

"พวกเจ้าไปที่ห้องอุ่นก่อน เราจะไปเอาตำราสักสองสามเล่ม!" หลี่ซื่อหมินเอามือไพล่หลังเดินมุ่งหน้าไปยังตำหนักกานลู่ พลางเอ่ยกับคนไม่กี่คนที่ตามหลังมา

"พ่ะย่ะค่ะ!" ขุนนางเหล่านั้นถูกขันทีพาตัวไปยังห้องอุ่นทันที ส่วนหลี่ซื่อหมินกลับไปยังห้องทรงอักษรห้องเดิม