ตอนที่ 442 ศิษย์อาจารย์พบหน้า

หลี่ซื่อหมินได้ยินเรื่องที่เหวยฮ่าวลงโทษตนเองจากปากเหวยฟู่หรง ก็ทั้งประหลาดใจและทอดถอนใจ ในใจพึงพอใจกับการกระทำของเหวยฮ่าวยิ่งนัก

ลูกเขยผู้นี้ แม้จะขี้เกียจ ชอบชกต่อย ชอบก่อเรื่อง ทว่าหากพูดถึงเรื่องการทำงานแล้วกลับไม่มีผู้ใดเทียบติด ยิ่งเรื่องการวางตัวก็ยิ่งหาใครเปรียบไม่ได้

"เจ้าก็นะ คราวหน้ามิต้องทำเช่นนี้อีก เรื่องฝ้ายนั่นก็ทำเพื่อราชสำนัก ปีหน้าคงได้แจกจ่ายให้เพาะปลูกแล้วกระมัง ถึงเวลานั้นราษฎรก็จะมีสิ่งของกันหนาว ภายภาคหน้าก็จะไม่ต้องหนาวตายอีก

หากพูดถึงการทำงาน ยังคงต้องพึ่งพาเจ้าเซิ่นยง เจ้าดูสิ เรื่องที่เกี่ยวข้องกับความเป็นอยู่ของราษฎรเช่นนี้ ขุนนางตั้งมากมายกลับไม่เคยคิดถึง เอาแต่คิดว่าจะทำอย่างไรให้ราษฎรเชื่อฟังก็พอ ส่วนราษฎรจะอยู่หรือตาย พวกเขาหาได้ใส่ใจไม่ แต่หากไม่สนใจความเป็นความตายของราษฎร แล้วราษฎรจะยอมเชื่อฟังได้อย่างไร" หลี่ซื่อหมินนั่งอยู่ตรงนั้น มองเหวยฮ่าวพลางตรัสขึ้น

"เสด็จพ่อ ลูกเห็นด้วยกับคำตรัสของท่าน หากไม่อาจทำให้ราษฎรกินอิ่มนุ่งอุ่น แล้วผู้ใดจะยอมเชื่อฟัง โบราณว่ายุ้งฉางเต็มจึงรู้ขนบ ข้าวปลาอาหารยังกินไม่อิ่ม เสื้อผ้ายังสวมไม่อุ่น ใครจะไปคิดถึงเรื่องความสงบสุขของใต้หล้ากัน" เหวยฮ่าวพยักหน้า กล่าวกับหลี่ซื่อหมิน