ตอนที่ 53 พ่อของเจ้ามีปัญหาที่สมอง

หลี่ลี่จื้อบอกว่าจะช่วยจ่างซุนฮองเฮาจัดการเรื่องต่าง ๆ ภายนอก

"ยัยโง่ ถึงตอนนั้นพี่ใหญ่ของเจ้าแต่งงานแล้ว เรื่องพวกนั้นก็ยกให้พระชายารัชทายาทจัดการได้ จะปล่อยให้เรื่องนี้มาทำให้เรื่องใหญ่ของเจ้าเสียไปไม่ได้ ชงเอ๋อร์เป็นพี่ชายลูกพี่ลูกน้องของเจ้า เจ้ากับเขาก็สนิทกันดี อีกอย่างชงเอ๋อร์ก็บอกกับเสด็จพ่อแล้วว่าเขาจะดูแลเจ้าอย่างดีแน่นอน!" หลี่ซื่อหมินยิ้มพลางพูดกับหลี่ลี่จื้อ

"ใช่แล้ว ลี่จื้อ บ้านของลุงเจ้าก็คุ้นเคยดี" จ่างซุนอู๋จี้ก็ยิ้มพลางพูดในตอนนี้ ทว่าภายในใจกลับเริ่มสงสัยขึ้นมา ลี่จื้อหมายความว่าไม่ตกลงหรือ

"ลี่จื้อ หรือว่า ที่นี่ปล่อยให้ฝ่าบาทกับท่านพ่อคุยกัน พวกเราออกไปเดินเล่นดีกว่า ไม่ได้เที่ยวพระราชอุทยานเสียนานแล้ว" จ่างซุนชงยิ้มพลางพูดกับหลี่ลี่จื้อ เขาก็ชอบหลี่ลี่จื้อเหมือนกัน นี่ก็องค์หญิงใหญ่นะ ฐานะวางอยู่ตรงนั้น แถมยังงดงามขนาดนั้น ผู้ชายคนไหนจะไม่ใจสั่น

"ไม่ไป ข้าเพิ่งไปมาตอนเช้า ไม่สนุกเลย ช่วงนี้ยุ่งจนหัวหมุน อยากพักสักวัน ที่ไหนก็ไม่อยากไป" หลี่ลี่จื้อปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

จ่างซุนชงชะงักไปทันที จ่างซุนอู๋จี้ก็ชะงักเช่นกัน จากนั้นก็ยิ้มพลางพูดกับหลี่ลี่จื้อ "เหนื่อยก็พักผ่อน ไว้ค่อยไปคราวหน้าก็ได้"

หลี่ซื่อหมินก็รู้สึกแปลกใจอยู่เหมือนกัน ธิดาคนนี้ของเขาเป็นคนรู้จักเหตุผล นาน ๆ ครั้งจะขัดใจเขา ตอนนี้มองดูแล้ว ราวกับไม่พอใจอะไรอยู่

"เสด็จพ่อ ลูกเหนื่อยไปหน่อย อยากกลับวังแล้ว" ใจของหลี่ลี่จื้อวุ่นวาย ไม่คิดจะอยู่ที่นี่ต่อ

"อืม เอาอย่างนั้นก็ได้ เจ้าก็กลับไปก่อนเถอะ!" หลี่ซื่อหมินเองก็ไม่ใคร่จะบังคับธิดา อย่างไรนี่ก็เป็นธิดาที่เขารักที่สุด

หลี่ลี่จื้อค้อมตัวถวายความเคารพต่อพวกเขาในทันที แล้วออกจากตำหนักกานลู่ไป ส่วนจ่างซุนอู๋จี้กับจ่างซุนชงก็รู้สึกกระอักกระอ่วน เดิมทีพวกเขาคิดว่าเรื่องนี้จะไม่มีคลื่นลมใด ๆ ไม่นึกเลยว่าหลี่ลี่จื้อจะดูเหมือนไม่ยอม พวกเขาอยู่คุยกับหลี่ซื่อหมินอีกสักครู่ที่ตำหนักกานลู่ สองพ่อลูกจึงกลับไป ตลอดทางไม่พูดจากันเลย พอถึงจวน จ่างซุนอู๋จี้ก็ตรงไปที่ห้องหนังสือของตน จ่างซุนชงก็ตามไป

"มันเรื่องอะไรกันแน่? เจ้าไปทำให้ลี่จื้อขุ่นเคืองหรือเปล่า?" จ่างซุนอู๋จี้เพิ่งนั่งลงก็ถามจ่างซุนชงที่ยืนอยู่ตรงนั้นขึ้นมา

"ไม่มีนะ ข้าไม่เห็นหน้านางมาเกือบเดือนแล้ว จะไปทำให้นางขุ่นเคืองได้อย่างไร?" จ่างซุนชงก็สงสัยเหมือนกัน เขาไม่รู้จริง ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น

"อืม ทำไมลี่จื้อถึงไม่ยอมนะ เมื่อก่อนเจ้ากับนางเข้ากันดีไม่ใช่หรือ ตอนเด็ก ๆ นางวิ่งวนอยู่รอบตัวเจ้าแท้ ๆ ตอนนี้ทำไมเย็นชากับเจ้าเช่นนี้?" จ่างซุนอู๋จี้มองจ่างซุนชงแล้วถามต่อ

"เรื่องนี้ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน" จ่างซุนชงส่ายหน้าพูด ในใจก็เริ่มร้อนรนอยู่บ้าง

"เฮ้อ เอาอย่างนี้แล้วกัน ข้าจะให้แม่ของเจ้าเข้าไปสืบในวัง ถามฝ่าฮองเฮาดู เผลอ ๆ ท่านจะรู้" จ่างซุนอู๋จี้ถอนหายใจพลางพูด ตอนนี้พวกเขายังไม่เข้าใจสถานการณ์เลย ส่วนที่ตำหนักลี่เจิ้ง หลี่ซื่อหมินก็กำลังเล่าเรื่องเมื่อครู่ให้จ่างซุนฮองเฮาฟัง

"เด็กคนนี้เป็นอะไรไป?" หลี่ซื่อหมินพูดจบก็ยังถามจ่างซุนฮองเฮาด้วยความโมโห

"มีคนในใจแล้วไงล่ะ ท่านนี่นะ บอกแล้วว่าอย่าจัดคู่มั่ว ๆ!" จ่างซุนฮองเฮาก็ถอนหายใจ "เหวยฮ่าว?" หลี่ซื่อหมินมองจ่างซุนฮองเฮาแล้วถาม

"อืม เด็กคนนี้ชอบเหวยฮ่าว อย่าดูแต่นางพูดไม่ดีถึงเหวยฮ่าวทุกวัน ที่จริงนางกำลังปกป้องเขาอยู่ เรื่องกับชงเอ๋อร์ หม่อมฉันเห็นว่าปล่อยไปเถอะ เด็กคนนี้ข้างนอกอ่อนโยนข้างในแข็ง ถ้าฝ่าบาทบังคับให้นางแต่งกับชงเอ๋อร์ ไม่รู้ว่าข้างหน้าจะมีเรื่องวุ่นวายอีกเท่าไร จะให้นางจดจำฝ่าบาทไปชั่วชีวิตก็คงไม่ได้กระมัง?" จ่างซุนฮองเฮามองหลี่ซื่อหมินพลางพูด หลี่ซื่อหมินก็นั่งอยู่ตรงนั้นครุ่นคิดเรื่องนี้

"เรื่องทางฝั่งพี่ใหญ่ หม่อมฉันจะไปพูดเอง ไม่ให้ฝ่าบาทลำบากใจ ถ้าไม่ได้จริง ๆ ให้อวี้จางแต่งออกไปก็ได้ อวี้จางก็สนิทกับชงเอ๋อร์ สมัยเด็กก็เล่นด้วยกันอยู่" จ่างซุนฮองเฮาพูดกับหลี่ซื่อหมินต่อ องค์หญิงอวี้จางนั้นมารดาเป็นพระสนมปิน ตอนคลอดองค์หญิงอวี้จางคลอดยากจนสิ้นพระชนม์ ต่อมาองค์หญิงอวี้จางจึงได้รับการเลี้ยงดูด้วยมือจ่างซุนฮองเฮาเอง เหมือนลูกสาวแท้ ๆ ของนาง หลี่ซื่อหมินก็โปรดองค์หญิงอวี้จางมากเช่นกัน แต่ก็ไม่เป็นที่โปรดปรานเท่าหลี่ลี่จื้อ

"อืม ยัยเด็กคนนั้นชอบเหวยฮ่าว? ชอบไอ้ทึ่มนั่น? ไอ้ทึ่มนั่นมีอะไรดี แม้แต่อักษรยังเขียนไม่ดี ยัยเด็กคนนี้ ไม่ได้ ถ้าเป็นคนอื่น เราคงไม่คัดค้าน แต่ไปชอบไอ้ทึ่มเหวยนั่น ไม่ใช่คู่ที่เหมาะสม หยาบคาย ไม่มีทางทำการใหญ่ได้" หลี่ซื่อหมินนั่งส่ายหน้าพูด

"ฝ่าบาท เรื่องนี้หม่อมฉันไม่กล้าตามด้วย ตรงกันข้าม หม่อมฉันกลับมองเหวยฮ่าวในแง่ดีมาก ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่ที่เขาช่วยเหลือลี่จื้ออย่างนี้ ก็แสดงว่าในใจเขามีลี่จื้อ ลี่จื้อได้แต่งกับคนที่นางชอบและคนที่ชอบนาง จะไม่มีความสุขหรือ? อีกอย่าง ตอนนี้เขากำลังทำเตาเผาเครื่องเคลือบ ฝ่าบาทว่า การทำเตาเผาเครื่องเคลือบจะหาเงินได้ไหม หม่อมฉันว่ารวยใหญ่เลยละ!" จ่างซุนฮองเฮาถามหลี่ซื่อหมินขึ้น

"รวยใหญ่ไม่ได้หรอก เรื่องเตาเผาเครื่องเคลือบ เรารู้ อย่างดีปีหนึ่งได้สักหนึ่งร้อยก้วนก็เก่งแล้ว!" หลี่ซื่อหมินส่ายหน้าโบกมือพูด

"ถ้าหม่อมฉันบอกว่าเขาหาได้พันก้วน หรือ حتیหลายพันก้วนล่ะ?" จ่างซุนฮองเฮายิ้มถาม

"เป็นไปไม่ได้!" หลี่ซื่อหมินพูดอย่างหนักแน่น

"งั้นก็ลองดูเป็นอย่างไร? ถ้าเหวยฮ่าวมีความสามารถอย่างนี้จริง ฝ่าบาทว่าถือเป็นคนมีความสามารถไหม?" จ่างซุนฮองเฮายิ้มมองหลี่ซื่อหมินแล้วถาม "จะดูก็ดู แต่ถึงอย่างนั้นก็เป็นทางเล็ก ๆ เทียบกับชงเอ๋อร์พวกนั้น ความสามารถแค่นี้จะนับอะไร?" หลี่ซื่อหมินพยักหน้า แล้วก็ยังพูดอย่างดูแคลน

"ฝ่าบาท ท่านเป็นเจ้าแผ่นดินทั้งแผ่นดิน เจ้าแผ่นดินก็เท่ากับเป็นผู้ดูแลบ้านทั้งหลัง ดูแลบ้านกลัวที่สุดคือไม่มีเงิน ถ้าเหวยฮ่าวมีความสามารถหาเงินได้ ก็แบ่งเบาความกังวลให้ฝ่าบาทได้มาก พูดถึงครั้งนี้ ถ้าไม่ใช่เหวยฮ่าวที่ทำกระดาษออกมา

ฝ่าบาทว่า เรื่องแต่งงานของเกามิงจะทำอย่างไร? อีกอย่าง ช่วงนี้ฝ่าบาทเบิกเงินจากท้องพระคลังฝ่ายในไปแล้วหนึ่งหมื่นห้าพันก้วน ส่งให้กระทรวงการคลังใช้จ่ายเร่งด่วน ถ้าท้องพระคลังฝ่ายในไม่มีเงิน ฝ่าบาทจะทำอย่างไร? ต้าถังเพิ่งตั้งขึ้นไม่นาน

ฝ่าบาทก็เพิ่งขึ้นครองราชย์ไม่นาน ตอนนี้กลัวที่สุดคือจิตใจราษฎรไม่มั่นคง หากเกิดภัยธรรมชาติ ถ้าไม่มีเงินไปช่วยเหลือราษฎรเหล่านั้น ถึงตอนนั้นจิตใจราษฎรปั่นป่วน บวกกับตระกูลใหญ่เหล่านั้นกำลังขยับตัวอยู่ ฝ่าบาท นี่คือสถานการณ์อันตราย!" จ่างซุนฮองเฮานั่งอยู่ตรงนั้น สีหน้าหนักอึ้งมองหลี่ซื่อหมินพูด

หลี่ซื่อหมินก็นั่งอยู่ตรงนั้นครุ่นคิด นี่ก็เป็นเรื่องที่นึกกังวลเช่นกัน

"เขาหาเงินได้เท่าไรกัน เงินแค่นี้ สำหรับราชสำนักแล้วนับอะไร?" หลี่ซื่อหมินยังพูดอย่างไม่พอใจ ในใจก็ยังดูถูกเหวยฮ่าวคนนี้

"เขาบอกว่าหาได้หลายแสนก้วน ตอนนี้ไม่ใช่เราไม่เชื่อเขา แต่เขาไม่เชื่อเรา เขาอยากถวายให้ฝ่าบาท แต่เพราะเรื่องลี่จื้อ พวกเรายังเปิดเผยตัวไม่ได้ เรื่องนี้จึงกลายเป็นความขัดแย้ง แก้ไม่ได้ แต่หม่อมฉันเชื่อ ถึงเวลาที่เขารู้ฐานะของฝ่าบาท หม่อมฉันเชื่อว่าเขาจะหาเงินให้ฝ่าบาทแน่นอน

เงินแก้ปัญหาได้หลายอย่าง ดูแลบ้าน ไม่มีเงินจะดูแลบ้านอย่างไร ออกรบก็ต้องใช้เงิน ช่วยภัยพิบัติก็ต้องใช้เงิน ขบวนเครื่องสูงเหล่านั้นก็ต้องใช้เงิน เอ่อ แค่ฝ่ายในวังหลัง หม่อมฉันยังรู้สึกปวดหัว ฝ่าบาทเป็นเจ้าแผ่นดินทั้งแผ่นดิน จะไม่ปวดหัวเรื่องเงินได้อย่างไร?" จ่างซุนฮองเฮาถอนใจพูดกับหลี่ซื่อหมิน

"งั้นก็คอยดู ดูว่าเครื่องเคลือบของเหวยฮ่าวทำออกมาเป็นอย่างไร อ้อ ลี่จื้อก็ทำกับเขาด้วยหรือ?" หลี่ซื่อหมินพูดแล้วก็ถามขึ้น

"อือ แต่แรกหลี่ลี่จื้อไม่ยอมหรอก หม่อมฉันเองที่ให้เข้าร่วมด้วย เพราะยังไงก็ลงทุนไปแค่ห้าร้อยก้วน ไม่มาก เหวยฮ่าวช่วยเราหาเงินได้มากขนาดนี้ ต่อให้เงินก้อนนี้ขาดทุนก็ไม่เป็นไร" จ่างซุนฮองเฮาประทับนั่งอยู่ตรงนั้น ตรัสพร้อมรอยยิ้ม

"อือ งั้นก็คอยดูกันไป" หลี่ซื่อหมินพยักพระพักตร์ตรัส

ส่วนเหวยฮ่าวก็ไม่ได้ไปทางโรงสุรา เมื่อวานหลี่ลี่จื้อบอกไว้ว่าวันนี้จะไม่ออกจากวัง เหวยฮ่าวจึงไม่ไป อยู่บ้านให้ช่างฝีมือพวกนั้นทำเครื่องมือสำหรับปั้นเครื่องเคลือบพวกนั้น เหวยฮ่าวต้องทำให้ได้ดี แล้วก็ผสมสีพวกนั้น สีบางอย่างหายาก เหวยฮ่าวต้องผสมเองด้วย ส่วนทางเตาเผาเครื่องเคลือบนั้นเหวยฟู่หรงคอยจับตาดูอยู่

วันที่สอง เหวยฮ่าวให้คนลากเครื่องมือพวกนั้นไปที่โรงงานเตาเผาเครื่องเคลือบ คอยชี้แนะการติดตั้ง ใกล้เที่ยงเหวยฮ่าวจึงไปถึงหอจวี้เสียน

"นายน้อย คุณหนูฉางเล่อมาแล้ว อยู่ข้างบนน่ะ ดูท่าไม่ค่อยพอใจ" พ่อบ้านหวังเห็นเหวยฮ่าวมาก็รายงานทันที

"ไม่พอใจ เพราะอะไร?" เหวยฮ่าวมองพ่อบ้านหวังอย่างไม่เข้าใจแล้วถามขึ้น

"เรื่องนี้ข้าน้อยก็ไม่รู้" พ่อบ้านหวังส่ายหน้า เหวยฮ่าวก็ขึ้นไปข้างบนตรง ๆ ไปถึงห้องส่วนตัวที่หลี่ลี่จื้อนั่งอยู่

"เป็นอะไรไปนี่?" เหวยฮ่าวเห็นกับข้าวบนโต๊ะไม่ถูกแตะต้องสักอย่างก็ถามขึ้น

"หึ ไปไหนมา? อ้าว ทำไมมอมแมมอย่างนี้ ไม่รู้จักเปลี่ยนเสื้อผ้าบ้างหรือ?" หลี่ลี่จื้อพูดพลางเห็นโคลนติดอยู่บนตัวเหวยฮ่าวก็ถามขึ้น

"ไปโรงงานเตาเผาเครื่องเคลือบมา เจ้าเป็นอะไรไป?" เหวยฮ่าวนั่งลง หยิบตะเกียบขึ้นมาก็เริ่มกิน

"หึ พ่อข้าจะยกข้าให้ลูกพี่ลูกน้อง!" หลี่ลี่จื้อเอ่ยขึ้น

"ลูกพี่ลูกน้อง?" เหวยฮ่าวมองหลี่ลี่จื้ออย่างตกใจ

"อือ!" หลี่ลี่จื้อพยักหน้ามองเหวยฮ่าว

"พ่อเจ้าสมองมีปัญหาหรือเปล่า? แต่งงานกับญาติใกล้ชิด มันออกมาเป็นเด็กพิการได้นะ?" เหวยฮ่าวมองหลี่ลี่จื้อแล้วพูด

"อะไรคือแต่งงานกับญาติใกล้ชิด อะไรคือเด็กพิการ?" หลี่ลี่จื้อมองเหวยฮ่าวอย่างไม่เข้าใจ นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยิน

"ก็คือเจ้ากับญาติของเจ้าแต่งงานกัน ญาติที่มีสายเลือดเดียวกันภายในสามชั่วอายุคน มีโอกาสออกมาเป็นเด็กปัญญาอ่อน แขนขาไม่ครบ หรือไม่ก็ไม่ออกมาตั้งแต่ยังอยู่ในท้อง ปัญหาเกิดตั้งแต่ยังอยู่ในท้องแม่ พ่อเจ้ามีปัญหาหรือเปล่า ถึงได้ผลักเจ้าเข้ากองไฟ?" เหวยฮ่าวอธิบายให้หลี่ลี่จื้อฟังอย่างง่าย ๆ

"พูดเพ้อเจ้อ มีอย่างที่ไหนจะเกิดเรื่องแบบนั้น เรื่องแต่งกันในหมู่ญาติให้สนิทกันยิ่งขึ้นนั้น มีให้เห็นอยู่เต็มไปหมด!" หลี่ลี่จื้อไม่เชื่อคำที่เหวยฮ่าวพูด เรื่องแบบนี้มันมีอยู่ทั่วไป

"งั้นเจ้าก็ไม่ลองไปสืบดูสิ ลองไปสอบถามดู ว่ามีเด็กสักกี่คนที่เลี้ยงไม่รอด!" เหวยฮ่าวกลอกตามองหลี่ลี่จื้อแล้วพูด