ตอนที่ 54 แต่งงานระหว่างญาติใกล้ชิด

หลี่ลี่จื้อได้ยินคำพูดของเหวยฮ่าวก็แทบไม่อยากเชื่อ นางจึงยังจ้องเหวยฮ่าวไม่วางตา "ที่เจ้าพูดมาเป็นความจริงทั้งหมดหรือ"

"เรื่องแบบนี้ ข้ายังจะโกหกเจ้าอีกหรือ เออนี่ เจ้าจะต้องแต่งงานกับลูกพี่ลูกน้องของเจ้าไม่ได้เด็ดขาด! เฮ้อ เจ้าบอกมาสิว่าบ้านเจ้าอยู่ที่ไหน ข้าจะให้พ่อข้าไปเชิญแม่สื่อมาให้!" เหวยฮ่าวพูดกับหลี่ลี่จื้ออย่างร้อนใจ

"ไม่ได้ เจ้าไปก็ไม่ได้ แต่ว่าลูกพี่ลูกน้องคนนั้นของข้ามันน่ารังเกียจจริง ๆ เขาคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเขาไปเที่ยวเรือสำราญ แถมในเรือนของเขายังมีสาวใช้ห้องนอนอยู่หลายคน ที่จริงก็คืออนุนั่นแหละ อายุมากกว่าข้าเจ็ดแปดปี ยังคิดจะมาขอแต่งงานกับข้าอีก!" หลี่ลี่จื้อนั่งลง พูดกับเหวยฮ่าวอย่างโกรธ ๆ

"นี่มันคนชั่วชัด ๆ เลวยิ่งกว่าข้าอีกหรือ" เหวยฮ่าวได้ยินก็มองหลี่ลี่จื้ออย่างตกใจ

"หืม?" หลี่ลี่จื้อจ้องเหวยฮ่าว

"มองข้าทำไม" เหวยฮ่าวไม่เข้าใจ จึงถามหลี่ลี่จื้อกลับ

"เจ้าไปทำเรื่องน่าอายอะไรมาหรือเปล่า" หลี่ลี่จื้อมองเหวยฮ่าวอย่างไม่พอใจ

"ข้าทำอะไรหรือ ข้าก็แค่เมื่อก่อนไม่รู้ คิดว่าการรับอนุก็คือการแต่งงาน ก็เลยไปสอบถามทั่ว ๆ ว่าบ้านของสาว ๆ พวกนั้นอยู่ที่ไหน บอกว่าจะรับพวกนางกลับบ้าน ข้าจะไปรู้ได้ยังไงว่ามีได้แค่คนเดียว" เหวยฮ่าวพูดกับหลี่ลี่จื้อ

"เรื่องแค่นี้เจ้าก็ไม่รู้หรือ" หลี่ลี่จื้อได้ยินก็มองเหวยฮ่าวด้วยสีหน้าสงสัย

"ไม่รู้จริง ๆ ไม่มีใครเคยบอกข้าเรื่องนี้เลย เออนี่ ลูกพี่ลูกน้องของเจ้าเป็นใคร อยากให้ข้าไปอัดเขาสักชุดให้เจ้าหายแค้นไหม ข้าจะปิดหน้าไปเอง แต่บ้านลูกพี่ลูกน้องเจ้าก็คงมีอำนาจไม่น้อย ถ้าไม่ปิดหน้าข้าคงหาเรื่องไม่ไหว" เหวยฮ่าวพูดกับหลี่ลี่จื้อพลางยิ้ม

"เก่งจริงนะ มีดีแค่ใจกล้าแค่นี้เองหรือ" หลี่ลี่จื้อมองเหวยฮ่าวอย่างดูแคลน

"ถ้าเจ้าเก่งพอจะคุ้มครองข้าได้ ข้าก็ไปอัดเขาตอนนี้เลย จริง ๆ นะ พ่อของเจ้าฐานะสูงขนาดนั้น บ้านลูกพี่ลูกน้องของเจ้าก็คงไม่ต่างกันมากนัก ข้าจะกล้าไปหาเรื่องตรง ๆ ได้ยังไง" เหวยฮ่าวเถียงกลับทันที

"ยังไม่ต้อง ดูไปก่อน ขอแค่เขาไม่มาตอแย่ข้าก็พอ หึ โตขนาดนี้แล้วยังไม่ยอมแต่งงาน คิดจะมาเอาเปรียบข้า ช่างเป็นความทะเยอทะยานแบบหมาป่าเสียจริง" หลี่ลี่จื้อนั่งอยู่ตรงนั้น พูดอย่างโกรธ ๆ

"ใช่ ความทะเยอทะยานแบบหมาป่า อัดมันเลย!" เหวยฮ่าวพูดสนับสนุนอย่างเต็มที่

"เออนี่ โรงงานเครื่องเคลือบดินเผาของเจ้าเป็นยังไงบ้าง เมื่อไรจะเผาเครื่องเคลือบได้" หลี่ลี่จื้อคิดถึงเรื่องนี้ก็ถามขึ้น

"ใกล้แล้ว อย่างมากก็สิบวันก็พอ" เหวยฮ่าวกินของอยู่ พลางพูดกับหลี่ลี่จื้อ

"ข้าจะกินหนังเป็ด เจ้ากินหนังเป็ดหมดแล้ว!" หลี่ลี่จื้อเห็นเป็ดย่างเหลือหนังเป็ดไม่มากก็รีบตะโกนใส่เหวยฮ่าว

"สั่งมาอีกตัวก็ได้นี่ รีบอะไร" เหวยฮ่าวพูดอย่างไม่ใส่ใจ กินต่อไป

เดิมทีหลี่ลี่จื้อไม่ค่อยอยากอาหาร เห็นเหวยฮ่าวกินแบบนี้ก็เริ่มกินขึ้นมาบ้าง

พอกินเสร็จ หลี่ลี่จื้อก็ไปดูที่โรงงานกระดาษอย่างภาคภูมิใจ ตอนนี้เหวยฮ่าวสอนเทคนิคพวกนั้นให้หลี่ลี่จื้อหมดแล้ว หลี่ลี่จื้อจึงเข้าใจดี ไม่จำเป็นต้องให้เหวยฮ่าวไปเลย

แต่ในใจนางกำลังคิดถึงเรื่องการแต่งงานระหว่างญาติใกล้ชิดที่เหวยฮ่าวพูด ในใจก็มีแผนขึ้นมา

เรื่องนี้ นางต้องจัดคนไปสืบสวนดู ตรวจดูว่ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นจริงหรือไม่ ถ้ามีจริง นางก็จะปฏิเสธการแต่งงานกับจ่างซุนชงได้เต็มที่

กลับถึงตำหนักแล้ว หลี่ลี่จื้อก็เรียกคนรู้จักในกองทหารราชองครักษ์มาทันที ให้พวกเขาเริ่มจัดคนไปสืบ

คนพวกนั้นก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหลี่ลี่จื้อหมายความว่าอะไร ทำไมต้องไปสืบเรื่องนี้ด้วย แต่ในเมื่อหลี่ลี่จื้อสั่งลงมา พวกเขาก็ได้แต่ไปสืบ

สามวันต่อมา ฝั่งทหารราชองครักษ์ก็ส่งรายงานสรุปมาให้หลี่ลี่จื้อ พวกเขาสำรวจครอบครัวที่แต่งงานระหว่างญาติใกล้ชิดทั้งหมดห้าร้อยครอบครัว ในนั้นกว่าสามร้อยครอบครัวเคยมีลูกตายก่อนวัยอันควร ลูกที่ตายค้างอยู่ในท้องยิ่งมีมากกว่านั้น และที่คลอดออกมาแล้วมีปัญหาก็ยังมีกว่าหนึ่งร้อยคน

เห็นรายงานฉบับนี้ หลี่ลี่จื้อตกใจมาก นางไม่เคยคิดเลยว่าจะมีเรื่องแบบนี้ด้วย

นางจึงถือรายงานฉบับนี้ไปยังตำหนักลี่เจิ้ง เรื่องนี้ยังไงก็ต้องเล่าให้จ่างซุนฮองเฮาฟัง นางรู้ดีว่าฮองเฮาสนับสนุนตน

จ่างซุนฮองเฮารับรายงานมาอ่านอย่างละเอียด ตอนที่นางเข้ามาเมื่อครู่ หลี่ลี่จื้อเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังแล้ว

"เจ้าบอกว่านี่เป็นคำพูดของเหวยฮ่าว เขาบอกว่าการแต่งงานระหว่างญาติใกล้ชิดมักให้กำเนิดลูกที่มีปัญหา และยังทำให้เด็กตายค้างอยู่ในท้องง่ายด้วยรึ" จ่างซุนฮองเฮาอ่านรายงานจบก็มองหลี่ลี่จื้อด้วยสีหน้าครุ่นคิด

"เพคะ เสด็จแม่ ตอนแรกหม่อมฉันก็ไม่เชื่อ จึงให้ทหารราชองครักษ์ไปสืบดู ไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องจริง" หลี่ลี่จื้อพยักหน้าพูด

"เอาเถอะ แม่รู้แล้ว เจ้าก็เพราะไม่อยากแต่งกับชงเอ๋อร์ใช่ไหมล่ะ" จ่างซุนฮองเฮาวางรายงานลง แล้วยิ้มให้หลี่ลี่จื้อ

"ไม่ยอมเพคะ!" หลี่ลี่จื้อตอบอย่างหนักแน่น

"ทำไมล่ะ เพราะชอบเหวยฮ่าวงั้นรึ" จ่างซุนฮองเฮายังคงยิ้มพลางถาม

"เสด็จแม่ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเหวยฮ่าวเท่าไรเพคะ ต่อให้ไม่รู้จักเหวยฮ่าว ลูกก็ไม่อยากแต่งกับเขา เขาอายุป่านนี้แล้ว ในเรือนยังเลี้ยงอนุไว้หลายคน แถมยังไปเรือสำราญอีก ลูกไม่ได้ว่าห้ามไปเรือสำราญหรอกนะเพคะ แต่พี่ชงเอ๋อร์น่ะเป็นขาประจำของเรือสำราญเลย ลูกอยู่ข้างนอกได้ยินคำร่ำลือถึงเขาเสมอ วันนี้เชิญคนบ้านนั้นบ้านนี้ไปเที่ยวเรือสำราญ พรุ่งนี้ก็เชิญคนนั้นไปอีก เสด็จแม่ก็คงไม่อยากให้ลูกแต่งกับ člověkเจ้าสำราญแบบนี้หรอกใช่ไหมเพคะ!" หลี่ลี่จื้อนั่งอยู่ตรงนั้น พลางพูดกับจ่างซุนฮองเฮา

"ยังมีเรื่องแบบนี้อีกหรือ" ตอนนี้จ่างซุนฮองเฮาก็ขมวดคิ้วด้วย เรื่องพวกนี้แม่ไม่เคยรู้เลย

"จริงแท้แน่นอนเพคะ แถมในเรือนเขายังมีอนุหลายคน อายุป่านนี้แล้วทำไมไม่แต่งเมีย ทำไมถึงอยากได้ลูกนัก เขามีลูกแล้วยังไม่มีภรรยา หึ ถ้าแก่กว่าลูกสักสองสามปีลูกยังพอคิด แต่แก่กว่าลูกขนาดนี้ยังจะมาขอลูกอีกหรือ

น้าก็เหมือนกัน ไม่ใช่แค่หวังจะอาศัยลูกเพื่อรักษาความมั่งคั่งของบ้านตัวเองไว้หรอกหรือ เขาเป็นน้าของพี่ใหญ่มาตั้งแต่แรก ก็ทำได้เหมือนกันไม่ใช่หรือ ทำไมยังต้องพึ่งลูกด้วย" หลี่ลี่จื้อนั่งอยู่อย่างน้อยใจ

จ่างซุนฮองเฮาได้ยินก็จนใจ นางย่อมหวังให้ครอบครัวของพี่ชายตนมีความมั่งคั่งยั่งยืน

แต่ลูกสาวของตนไม่อยากแต่งไป อีกทั้งอย่างที่หลี่ลี่จื้อว่า จ่างซุนอู๋จี้ก็หมายตาหลี่ลี่จื้อมานานแล้ว หลี่ลี่จื้อเป็นองค์หญิงใหญ่แห่งราชวงศ์นี้ แม้ไม่ใช่ธิดาองค์โตของหลี่ซื่อหมิน แต่เป็นธิดาองค์โตที่เกิดจากฮองเฮา แถมยังเป็นที่โปรดปรานของหลี่ซื่อหมินอย่างมาก

"พอเถอะ แม่รู้แล้ว ไม่อยากแต่งก็ไม่ต้องแต่ง แต่เจ้าก็อย่าพูดจาที่ล่วงเกินน้านักเลย น้าของเจ้าอุตส่าห์ช่วยเหลือเสด็จพ่อเจ้าทำหลายสิ่งหลายอย่าง มีคุณูปการต่อราชวงศ์นี้ไม่น้อย" จ่างซุนฮองเฮาเตือนหลี่ลี่จื้อ

"เรื่องนี้ลูกรู้เพคะ ลูกอยู่ข้างนอกไม่เคยพูดพล่อย ๆ ขอบพระทัยเสด็จแม่เพคะ" หลี่ลี่จื้อได้ยินว่าอยากไม่แต่งก็ไม่ต้องแต่ง ใจก็ดีใจอยู่ไม่น้อย

"ยัยลูกโง่" จ่างซุนฮองเฮายิ้มพลางลูบผมของหลี่ลี่จื้อ รู้สึกว่าลูกสาวคนนี้โตเป็นผู้ใหญ่จริง ๆ แล้ว

หลังจากหลี่ลี่จื้อกลับไปแล้ว จ่างซุนฮองเฮาก็สั่งคนใกล้ตัวทันที ให้ไปสืบเรื่องการแต่งงานระหว่างญาติใกล้ชิดนี้ ตอนนี้นางให้ความสำคัญมาก ประชากรต้าถังขาดแคลนอยู่แล้ว และหากเรื่องนี้เป็นความจริง เมื่อประกาศออกไปย่อมช่วยเสริมพระบารมีของหลี่ซื่อหมินได้มาก นางจึงต้องยืนยันเรื่องนี้ด้วยตัวเอง ดูว่าเป็นจริงอย่างที่เหวยฮ่าวว่าหรือไม่

สามวันต่อมา รายงานฉบับใหม่ก็มาถึงมือจ่างซุนฮองเฮา ครั้งนี้การสืบสวนของนางมีขนาดใหญ่กว่าเดิมและละเอียดกว่าเดิม จ่างซุนฮองเฮาเห็นรายงานฉบับนี้แล้วก็กลุ้มใจเหลือเกิน เด็กจำนวนมากต้องตายเสียก่อนวัยอันควรเช่นนี้ ในฐานะแม่คนหนึ่ง นางรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง

"เป็นอะไรไปรึ" หลี่ซื่อหมินมาถึงตำหนักลี่เจิ้งเพื่อเสวยพระกระยาหารเย็น เห็นจ่างซุนฮองเฮานั่งหน้าเศร้ามองอะไรอยู่ ก็ถามขึ้นทันที

"ฝ่าบาท ลองทอดพระเนตรรายงานฉบับนี้ หม่อมฉันส่งคนไปสืบมาเองเพคะ" จ่างซุนฮองเฮายื่นรายงานที่นางสืบมาด้วยตัวเองให้หลี่ซื่อหมิน หลี่ซื่อหมินรับมาอย่างไม่เข้าใจ

"นี่คือรายงานเรื่องเด็กที่เกิดจาการแต่งงานระหว่างญาติใกล้ชิดแล้วมีปัญหา ญาติใกล้ชิดหมายถึงสายเลือดเดียวกันภายในสามชั่วอายุคน เช่นลูกของพี่น้องสองคนแต่งงานกัน หรือคนที่มีบรรพบุรุษคนเดียวกันแต่งงานกัน เด็กที่พวกเขามีล้วนมีปัญหา ยิ่งกว่านั้นหลายคนตายค้างอยู่ในท้อง!" จ่างซุนฮองเฮาเอ่ยกับหลี่ซื่อหมิน

"อะไรนะ?" หลี่ซื่อหมินไม่ค่อยเข้าใจ ไม่รู้ว่านางไปสืบเรื่องแบบนี้ทำไม แต่ก็ยังถือไว้อ่านอย่างละเอียด พออ่านแล้วก็สะเทือนใจ ปัญหามีมากมายถึงเพียงนี้

"เรื่องนี้ จริงหรือเท็จ?" หลี่ซื่อหมินมองจ่างซุนฮองเฮาด้วยความตกตะลึง แล้วถามขึ้น

"ฝ่าบาทจะส่งคนไปสืบเองก็ได้ รวมถึงกรณีที่ไม่ได้เป็นญาติใกล้ชิดก็ตรวจได้ มีการเปรียบเทียบถึงจะรู้ว่ามีปัญหาจริงหรือไม่!" จ่างซุนฮองเฮามองหลี่ซื่อหมินแล้วเอ่ย

"ตรวจ ต้องตรวจให้แน่!" หลี่ซื่อหมินเอ่ยขึ้นทันทีว่าต้องตรวจ เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กเลย "เอ้อ เจ้าคิดได้อย่างไรถึงไปตรวจเรื่องนี้?" หลี่ซื่อหมินนึกถึงตรงนี้ก็ถามขึ้น

"ลี่จื้อบอกหม่อมฉัน ลี่จื้อได้มาจากเหวยฮ่าวอีกที! ลี่จื้อไปสืบมา นี่คือรายงานของนาง ก็มีปัญหาหลายอย่าง หม่อมฉันคิดว่าลี่จื้ออาจไม่อยากแต่งงานกับชงเอ๋อร์จึงตั้งใจพูดเช่นนั้น ไม่คิดว่า พอตรวจดูแล้วเป็นเช่นนี้จริง ๆ ถ้าเป็นเช่นนี้ เรื่องแต่งงานระหว่างลี่จื้อกับชงเอ๋อร์ หม่อมฉันไม่เห็นด้วย หม่อมฉันไม่อยากให้ลี่จื้อต้องทนทุกข์แบบนั้น ดูสิ ในรายงานยังมีผู้หญิงจำนวนมากตายเพราะคลอดยาก!" จ่างซุนฮองเฮาเอ่ยด้วยความกังวลต่อไป

"ต้องสืบให้ชัดเจน พรุ่งนี้เราจะส่งคนไปสืบให้ชัด ถ้าเป็นเช่นนี้จริง เรื่องแต่งงานของลี่จื้อกับชงเอ๋อร์ เราก็ไม่เห็นด้วย เราจะเอาชีวิตลูกสาวมาเล่นตลกไม่ได้" หลี่ซื่อหมินพยักหน้าแล้วเอ่ย

"มาเถอะ เสวยพระกระยาหารกัน ลี่จื้อหอบอาหารกลับมาจากหอจวี้เสียน หม่อมฉันเพิ่งให้คนไปอุ่นมา" จ่างซุนฮองเฮาเอ่ยกับหลี่ซื่อหมิน ส่วนหลี่ซื่อหมินยังคิดเรื่องนี้อยู่ ในใจสะเทือนไม่น้อย

แต่ก็ยังสงสัยอยู่นิดหน่อย เหวยฮ่าวรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร เขาไปสืบมา เขาคนเดียว สืบได้อย่างไร? หรือไม่ก็ เขารู้ได้อย่างไร หรือจะเป็นอย่างที่ฮองเฮาว่า คนผู้นี้มีปัญญาล้ำลึก?