ตอนที่ 55 มองเหวยฮ่าวในแง่ดี

เช้าวันรุ่งขึ้น หลี่ซื่อหมินส่งคนออกไปสืบเรื่องนี้ พอผลออกมา กลับตรงกับที่จ่างซุนฮองเฮาสืบไว้ทุกอย่าง แถมยังเพิ่มการสืบเรื่องการแต่งงานระหว่างญาติใกล้ชิดเข้าไปด้วย ปรากฏว่าแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง สัดส่วนของเรื่องร้าย ๆ ลดลงอย่างมาก สิ่งนี้ทำให้หลี่ซื่อหมินตกใจไม่น้อย

เช้าวันนั้น หลี่ซื่อหมินเรียกบรรดาขุนนางมาพบที่ห้องหนังสือในตำหนักกานลู่ แล้วส่งรายงานการสืบหลายฉบับนั้นให้พวกเขาดู พร้อมเล่าว่าเหตุใดจึงต้องสืบเรื่องนี้

"นี่ ฝ่าบาท นี่!" บรรดาขุนนางอ่านจบก็ตกตะลึงอย่างยิ่ง ในตระกูลของพวกเขาก็มีเรื่องเช่นนี้ มีเหตุการณ์ทำนองเดียวกันเกิดขึ้น พอเห็นรายงานนี้แล้ว ทั้งสำนึกเสียใจ ทั้งตกใจ อารมณ์ใด ๆ ก็ประดังขึ้นมาหมด

"ฝ่าบาท เรื่องนี้มัน เอ่อ ฝ่าบาท เหตุใดจู่ ๆ ก็สืบเรื่องนี้ขึ้นมาเล่า" จ่างซุนอู๋จี้มองหลี่ซื่อหมินอย่างตกใจแล้วเอ่ยถาม

"ก่อนหน้านี้ลี่จื้อเป็นคนพูด เราเลยส่งคนไปสืบ ฉบับแรกเขาสืบเอง ฉบับที่สองฮองเฮาสืบเอง นางกลัวว่าลี่จื้อจะทำการไม่เต็มที่ ฉบับที่สามเราส่งคนไปสืบ ทางกระทรวงการคลัง พวกเจ้าก็ต้องส่งคนไปสืบใหม่เช่นกัน

หากเป็นความจริง ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ห้ามแต่งงานระหว่างญาติใกล้ชิดเด็ดขาด แน่นอนว่ากระทรวงพิธีการกับกระทรวงขุนนางก็ต้องช่วยกันเผยแพร่ให้มาก โดยเฉพาะขุนนางท้องที่ทั้งหลาย ต้องให้พวกเขากำกับดูแลเรื่องนี้อย่างเข้มงวด ปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด ดูสิ น่าตกใจเพียงใด ในหนึ่งปีต้องมีเด็กตายในวัยเยาว์เพราะเรื่องแบบนี้สักเท่าไร ผู้ใหญ่ต้องตายตามไปอีกสักกี่คน!" หลี่ซื่อหมินเอ่ยกับโหวจวินจี เสนาบดีกระทรวงขุนนาง และโต้วหลูควาน เสนาบดีกระทรวงพิธีการ ด้วยความร้อนใจ

"ขอรับ!" ทั้งสองประสานมือตอบทันที

"ฝ่าบาท เรื่องนี้ต้องให้ความสำคัญจึงจะถูก หากเป็นความจริง ก็ต้องกำกับดูแลอย่างเข้มงวด ประชากรต้าถังเดิมก็น้อยอยู่แล้ว ก่อนหน้านี้มีศึกสงคราม ไม่รู้ว่ากี่คนต้องเอาชีวิตไปทิ้ง บัดนี้ต้าถังสงบลงบ้างแล้ว ย่อมต้องขยายผู้คนจริง ๆ" ฝางเสวียนหลิงเอ่ยพร้อมประสานมือ ขุนนางคนอื่นก็พยักหน้าตาม ในใจเต็มไปด้วยความกังวล

พอพูดกันต่ออีกครู่ ขุนนางเหล่านั้นก็จากไป หลี่ซื่อหมินกักจ่างซุนอู๋จี้ไว้ ขุนนางเหล่านั้นในใจก็รู้ว่าเหตุใดจึงกักเขาไว้ จ่างซุนอู๋จี้จ้องหลี่ลี่จื้อมาตลอด หวังให้นางมาเป็นสะใภ้ของตน แต่หากเรื่องนี้เป็นความจริง หลี่ซื่อหมินย่อมไม่มีทางตกลงเป็นแน่

"ฝู่จี้ นั่งลงก่อน เอ่อ เรื่องนี้ แต่แรกเรากับอู๋โกว์ล้วนคิดว่าลี่จื้อปั้นเรื่องขึ้นมาหลอกพวกเรา ก็เพราะนางไม่อยากแต่งงานกับชงเอ๋อร์ ฮองเฮาจึงไปสืบก่อน ปรากฏว่าเป็นเช่นนั้นจริง ส่วนเราก็ส่งคนไปสืบ ก็พบว่าเป็นเช่นนั้นจริงเช่นกัน ฉะนั้นเรื่องแต่งงานระหว่างลี่จื้อกับชงเอ๋อร์ พวกเราต้องพิจารณากันให้ถี่ถ้วน" หลี่ซื่อหมินนั่งลงแล้วเอ่ยกับจ่างซุนอู๋จี้

"พ่ะย่ะค่ะ หากเป็นความจริง ก็ต้องพิจารณาให้รอบคอบจริง ๆ แต่เรื่องนี้เก้าส่วนจากสิบเป็นความจริง ข้างกายข้าก็มีคนเช่นนี้ พบว่าเป็นเช่นนั้นจริง ฉะนั้น เอ่อ น่าเสียดายที่ชงเอ๋อร์หลงรักลี่จื้อถึงเพียงนี้ ข้าไม่รู้จะไปพูดกับเด็กคนนี้อย่างไรเลย" จ่างซุนอู๋จี้พยักหน้าแล้วถอนหายใจเอ่ย

หากเป็นความจริง จ่างซุนอู๋จี้ไม่ยอมก็ไม่ได้ หากยังดึงดันจะแต่งกับลี่จื้อ เกรงว่าถึงเวลานั้นไม่เพียงหลี่ซื่อหมินจะไม่เห็นด้วย แม้แต่น้องสาวของตัวเองก็คงไม่เห็นด้วย ฉะนั้นเรื่องแต่งงานนี้เขาจึงยังลังเลอยู่ แต่ก็ต้องดูรายงานการสืบของกระทรวงการคลังเสียก่อน

"อืม ก็ทำอะไรไม่ได้ ใจที่ชงเอ๋อร์มีต่อลี่จื้อนั้น เรารู้ดี!" หลี่ซื่อหมินพยักหน้าเอ่ย

"ฝ่าบาท ข้ากลับไปแล้วยังไม่รู้ว่าจะพูดกับชงเอ๋อร์อย่างไร เกรงว่าเขาจะรับไม่ได้!" จ่างซุนอู๋จี้คิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยกับหลี่ซื่อหมิน ในเมื่อแต่งกับธิดาของจ่างซุนอู๋โกว์ไม่ได้ ก็ยังแต่งกับธิดาที่หลี่ซื่อหมินมีกับพระสนมองค์อื่นได้ เช่นนั้นก็ยังได้ ไม่อย่างนั้นก็กลายเป็นเรื่องขบขันของเมืองฉางอานไปเสียสิ

"อืม องค์หญิงยวี้จังอายุไล่เลี่ยกับลี่จื้อ แถมยังเป็นคนที่อู๋โกว์เลี้ยงดูด้วยตัวเอง เรากับอู๋โกว์ก็เอ็นดูเด็กคนนี้มาก เจ้าก็รู้ดี ไม่อย่างนั้น ให้ยวี้จังกับชงเอ๋อร์แต่งงานกัน เจ้าว่าเป็นอย่างไร" หลี่ซื่อหมินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยกับจ่างซุนอู๋จี้

"เรื่องนี้ กระหม่อมขอกลับไปถามความเห็นของชงเอ๋อร์ก่อน ดูว่าเขาจะคิดอย่างไร" จ่างซุนอู๋จี้ไม่รับปากในทันที รับปากก่อนไม่ได้ ไม่อย่างนั้นหลี่ซื่อหมินต้องระแวงแน่ ว่าเหตุใดจึงเอาแต่จ้องธิดาของตัวเอง เรื่องนี้จึงต้องตั้งหลักให้แน่ก่อนแล้วค่อยว่ากัน

"ดี ยังไงเรื่องนี้ลี่จื้อต้องหมั้นหมายก่อน ทางยวี้จังไม่ต้องรีบ!" หลี่ซื่อหมินพยักหน้าเอ่ยกับจ่างซุนอู๋จี้ พอตกค่ำ หลี่ลี่จื้อกลับมาแล้วก็ไปตำหนักลี่เจิ้งเพื่อถามสารทุกข์สุกดิบ พร้อมห่อกับข้าวกลับมาด้วยบ้าง

"หนูน้อย มานี่!" จ่างซุนฮองเฮาเห็นหลี่ลี่จื้อก็ยิ้มโบกมือเรียก

"เสด็จแม่!" หลี่ลี่จื้อเข้าไปใกล้จ่างซุนฮองเฮา

"เสด็จพ่อของเจ้าได้ปฏิเสธเรื่องแต่งงานระหว่างเจ้ากับชงเอ๋อร์แล้ว อีกทั้งท่าทีที่ทรงมีต่อเหวยฮ่าวอาจเปลี่ยนไป เจ้าน่ะ พอเจอเหวยฮ่าวแล้วก็เตือนเขาไว้ อย่าให้พูดพล่ามต่อหน้าเสด็จพ่อของเจ้าก็แล้วกัน!" จ่างซุนฮองเฮามองหลี่ลี่จื้อพร้อมยิ้มเอ่ย

"อ๊ะ ปฏิเสธจริง ๆ หรือคะ?" หลี่ลี่จื้อได้ฟังก็ตื่นเต้นมาก

"ก็ต้องปฏิเสธสิ เสด็จพ่อกับเสด็จแม่จะผลักลูกเข้าไปในกองไฟได้หรือ แต่ว่าเจ้าทึ่มเหวยคนนี้ เจ้าชอบเขาจริง ๆ หรือ?" จ่างซุนฮองเฮามองหลี่ลี่จื้อซักต่อ

"เสด็จแม่!" หลี่ลี่จื้อเขินอายอ้อนทันที

"เด็กคนนี้!" จ่างซุนฮองเฮายิ้มล้อหลี่ลี่จื้อทันที หลี่ลี่จื้อก็หัวเราะแก้เก้อ

"จริงสิ เครื่องเคลือบของเขาทำเสร็จหรือยัง ช่วงหนึ่งแล้วสินะ?" จ่างซุนฮองเฮามองหลี่ลี่จื้อถามขึ้น

"กำลังขึ้นรูปอยู่เพคะ อีกไม่นานก็เสร็จ เขาบอกว่าจะเผาเครื่องเคลือบที่ต่างจากเดิมโดยสิ้นเชิง รับรองว่าถูกใจคนแน่นอน!" หลี่ลี่จื้อยิ้มเอ่ยกับจ่างซุนฮองเฮา

"ศิลปะเครื่องเคลือบก็มีแค่นี้แหละ ยังจะมีกรรมวิธีใหม่อะไรอีกหรือ?" จ่างซุนฮองเฮายิ้มถามขึ้น "เรื่องนี้ลูกก็ไม่รู้หรอกเจ้าค่ะ ยังไงช่วงนี้ลูกอยู่แต่โรงงานกระดาษ เหวยฮ่าวอยู่โรงงานเครื่องเคลือบ ทางโรงงานกระดาษช่วงนี้ยอดขายเพิ่มขึ้นมาก วันหนึ่งมีเงินเข้าสองพันกว่าก้วน ตอนนี้ก็ผ่านมาเกือบเดือนกว่าแล้ว ลูกตรวจบัญชีดูแล้ว ก็ราวแปดหมื่นก้วน ในนั้นครึ่งหนึ่งเป็นของเหวยฮ่าว เงินก้อนนี้ เราควรสะสางกับเขาสักหน่อยไหมคะ ถึงไม่คิด อย่างน้อยก็ควรให้เสด็จพ่อไปออกใบกู้ให้เขาสักใบ" หลี่ลี่จื้อพูดถึงตรงนี้ก็เริ่มกังวล กลัวว่าหลี่ซื่อหมินจะมีข้อคิดเห็น

"อืม เราเขียนใบกู้เอง!" หลี่ซื่อหมินยิ้มเดินเข้ามาเอ่ย

"อ๊ะ ลูกคารวะฝ่าบาทเพคะ!" หลี่ลี่จื้อได้ยินเสียงหลี่ซื่อหมินอยู่ข้างหลังก็หันกลับมาทันที คารวะหลี่ซื่อหมิน

"ไม่ต้องหรอก เจ้าเด็กคนนี้ นั่งลงคุยกัน เงินต้องสะสางกับเหวยฮ่าวอยู่แล้ว เราไม่ใช่คนเห็นเงินแล้วตาลาย อีกอย่างเงินก้อนนี้สำคัญต่อราชสำนักมาก ไม่อย่างนั้นเดือนนี้ เสด็จพ่อคงปวดหัวจนหัวโตไม่รู้กี่เท่า เงินก้อนนี้เราจะเขียนใบกู้ให้แน่ แต่ว่าเมื่อก่อนเจ้าบอกว่าไม่ใช้ชื่อเราเขียน ใช้ชื่อกั๋วกงเขียน! ใช่ไหม?" หลี่ซื่อหมินยิ้มมองหลี่ลี่จื้อเอ่ย

"เจ้าค่ะ ใช่ แต่ตอนนี้เขาสงสัยแล้วว่าลูกไม่ใช่ธิดาของกั๋วกง คิดว่าลูกอาจเป็นธิดาของจวิ้นอ๋องหรือชินอ๋อง" หลี่ลี่จื้อเอ่ยกับหลี่ซื่อหมินทันที

"งั้นก็ง่ายกว่าเดิม ให้หลี่เต้าจงลุงของเจ้าประทับตราก็เสร็จ" หลี่ซื่อหมินยิ้มเอ่ยขึ้น

"ไม่ได้เพคะ ฝ่าบาท ถ้าเขารู้ว่าเป็นหลี่เต้าจงลุง เขาจะส่งคนไปสู่ขอทันที ถึงตอนนั้นก็ยุ่งแน่!" หลี่ลี่จื้อร้อนใจเอ่ยกับหลี่ซื่อหมิน

"อืม เจ้าหนูนี่ยังไม่ยอมแพ้หรือ?" หลี่ซื่อหมินได้ฟังก็ไม่พอใจ มองหลี่ลี่จื้อเอ่ย

"ฝ่าบาท!" หลี่ลี่จื้ออ้อนทันที

"เอาละ ๆ ๆ งั้นก็กั๋วกงก็ได้ เสด็จพ่อปั้นกั๋วกงปลอมขึ้นมาสักคนก็จบไม่ใช่หรือ" หลี่ซื่อหมินโบกมือเอ่ย จ่างซุนฮองเฮาก็เคยพูดกับเขาเหมือนกันว่าหลี่ลี่จื้อชอบเหวยฮ่าว และจ่างซุนฮองเฮาก็สนับสนุนเต็มที่ เขาในฐานะบิดาก็ไม่ควรคัดค้านมากนัก

เพียงแต่กับเหวยฮ่าว เขายังไม่ค่อยชอบอยู่ดี ไอ้ทึ่มคนหนึ่งจะคู่ควรกับลูกสาวเขาได้อย่างไร ขอให้เป็นคนปกติ เป็นป๋อสักคน เขาก็ยอมแล้ว ยังไงเขาก็ยกบรรดาศักดิ์ให้มันเองอยู่แล้ว กั๋วกงไม่กล้ารับปาก แต่โหวไม่มีปัญหา

"เอาละ ทานข้าวกันเถอะ อย่างน้อยเจ้าก็กินข้าวฟรีของเหวยฮ่าวทุกวัน ทำดีกับเขาสักหน่อยได้ไหม" จ่างซุนฮองเฮายิ้มเอ่ยกับหลี่ซื่อหมิน

"พูดแล้วก็โมโห ถ่ายทอดให้คนในวังเราไม่ได้หรือไง กว่าจะได้กินข้าวสักมื้อต้องให้ลี่จื้อไปหอบกลับมา ยุ่งยากไหมล่ะ ลี่จื้อเอ๋ย เจ้าไปบอกเหวยฮ่าว ให้เขาสอนวิชาทำอาหารให้คนในวังหน่อย!" หลี่ซื่อหมินเอ่ยกับหลี่ลี่จื้ออย่างหงุดหงิดยิ่ง กว่าจะได้กินข้าวสักมื้อมันง่ายนักหรือ

ตอนนี้ข้าวในวังเขากลืนแทบไม่ลง แต่ข้าวของหอจวี้เสียน ใต้หล้ามีเพียงร้านเดียว ไม่มีสาขาที่สอง

"ฝ่าบาทพูดเล่นแล้ว ฝีมือตกทอดของครอบครัวเขา จะเอาให้ใครดูง่าย ๆ ได้หรือ แม้แต่ในวังก็ไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้เขาก็ไม่รู้ว่าท่านเป็นบิดาของลี่จื้อ ถ้ารู้ หม่อมฉันเดาว่าเขาคงขนมาส่งถึงที่เองด้วยซ้ำ" จ่างซุนฮองเฮายิ้มเอ่ย

"เสด็จแม่!" หลี่ลี่จื้อรู้ดีว่าตอนนี้เสด็จแม่กำลังล้อตัวเอง รีบเอ่ย

"เอาละ ๆ เจ้าไปทำธุระของเจ้าเถอะ เราจะทานข้าวกัน" จ่างซุนฮองเฮายิ้มเอ่ยกับหลี่ลี่จื้อ หลังจากหลี่ลี่จื้อจากไปแล้ว จ่างซุนฮองเฮาจึงเอ่ยกับหลี่ซื่อหมินว่า "เรื่องนี้ ทางพี่ใหญ่ไม่มีความเห็นอะไรหรือ"

"จะมีความเห็นอะไรได้ สืบสวนชัดเจนขนาดนี้แล้ว เขายังจะมีความเห็นได้อีกหรือ เรากล้ายกให้ เขายังไม่แน่ว่าจะกล้ารับเสียด้วยซ้ำ ใครบ้างไม่กังวลว่าถึงตอนนั้นจะให้กำเนิดบุตรที่มีกลิ่นอายนักปราชญ์ออกมา" หลี่ซื่อหมินนั่งอยู่ตรงนั้นเอ่ย จ่างซุนฮองเฮาได้ยินก็พยักหน้า จริงอย่างว่า

"แต่หม่อมฉันยังมองดีเหวยฮ่าวอยู่เพคะ" จ่างซุนฮองเฮายิ้มเอ่ยกับหลี่ซื่อหมิน หลี่ซื่อหมินได้ยินก็ไม่พูด จ่างซุนฮองเฮาหัวเราะเบา ๆ รู้ว่าตอนนี้หลี่ซื่อหมินเองก็ทำอะไรไม่ได้