ตอนที่ 708 ถึงลั่วหยาง

จ่างซุนฮองเฮาทรงคิดว่าหลี่ซื่อหมินลำพองใจเกินไป แต่คำพูดเช่นนี้ไม่อาจเอ่ยออกมาได้ อย่างไรเสียยามนี้พ่อตาและลูกเขยคู่นี้ก็เกิดรอยร้าวขึ้นแล้ว รอยร้าวนี้อาจนำพาความยุ่งยากใหญ่หลวงมาสู่หลี่ซื่อหมิน ทั้งความยุ่งยากนี้ยังจะส่งผลกระทบต่อแผนการภาพรวมของต้าถัง รวมถึงการพัฒนาของต้าถังด้วย หลี่ซื่อหมินประทับนั่งครุ่นคิดอยู่ตรงนั้น

"เด็กคนนี้แต่ไหนแต่ไรมาก็บอกว่าไม่อยากเป็นขุนนาง อยากแต่จะเที่ยวเล่น พระองค์ก็ทรงทราบ หลายปีมานี้เขาทำเพื่อพระองค์ไปมากเพียงใด ลี่จื้อมักบอกหม่อมฉันว่า ยามนี้เขาสอนหนังสือเหนื่อยยิ่งกว่าเมื่อก่อนเสียอีก กลับมาทุกวันก็ต้องเตรียมการสอน เขามักพูดว่าเด็กพวกนี้ใช้ได้ มีเด็กบางคนมีพรสวรรค์

วันหน้าพวกเขาสามารถพาต้าถังก้าวขึ้นสู่จุดที่สูงยิ่งกว่าเดิมได้ ทุกครั้งที่เอ่ยถึงเรื่องนี้เขาจะตื่นเต้นยิ่ง หม่อมฉันได้ฟังก็ยินดีไปด้วย นี่เป็นสิ่งที่เซิ่นยงชอบ ในเมื่อชอบก็ควรปล่อยให้เขาทำต่อไป แต่พวกพระองค์ไม่ควรทำเช่นนี้เลย เซิ่นยงบอกแล้วว่ารบไม่ได้ พวกพระองค์ก็ยังจะรบ ตอนนี้เป็นอย่างไรเล่า เสียไพร่พลไปกว่าสองแสนนาย สร้างความเดือดร้อนให้ราชสำนักใหญ่หลวงเพียงใด!" จ่างซุนฮองเฮาประทับนั่งอยู่ตรงนั้น พลางตรัสต่อ