บทที่ 100 ผ่าตัดต่อมลูกหมากสำเร็จ

เมื่อมองเห็นต่อมลูกหมาก เฉิงชู่ปี้ก็ผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ทว่าการมองเห็นเจ้านั่นเป็นเพียงก้าวแรกเท่านั้น

ความยากลำบากที่สุดคือการเลาะตัดต่อมลูกหมากที่บวมโตจนเสียรูปทรงนี้ออกมา โดยที่ทัศนวิสัยจำกัดเช่นนี้

ช่วงเวลาระหว่างนั้นช่างน่าเบื่อหน่ายไร้รสชาติยิ่งนัก เฉิงชู่ปี้ไม่ใช่คนช่างคุย หากไม่จำเป็นเขาก็ไม่ปริปากพูดเลยสักคำ

กลุ่มบุคคลผู้มีชื่อเสียงและไร้ชื่อเสียงแห่งต้าถังจึงได้แต่ยืนบ้างนั่งบ้างตาค้างอย่างโง่งม เฝ้ามองแผ่นหลังของเฉิงชู่ปี้ด้วยสายตาว่างเปล่า

ขณะที่ผู้เฒ่าจ้าวกลับนอนหลับปุ๋ยสบายอารมณ์ ไม่รู้ว่ากำลังฝันถึงสิ่งใด ถึงกับเคี้ยวปากดังจ๊อบแจ๊บไปสองที

เฉิงชู่ปี้ค่อยๆ บรรจงเลาะทีละนิดอย่างระมัดระวัง ทุกท่วงท่าเปี่ยมด้วยความรอบคอบ เวลาล่วงเลยไปอีกหนึ่งก้านธูป

หลังจากให้เจ้าห้าตระกูลเฉิงช่วยซับเหงื่อไปสองรอบ เฉิงชู่ปี้ถึงได้ผ่อนลมหายใจยาวออกมาอีกครา

ในที่สุดต่อมลูกหมากก็ถูกเลาะออกมาอย่างสมบูรณ์

ตามจังหวะการเคลื่อนไหวของเฉิงชู่ปี้ ก้อนเนื้อนุ่มหยุ่นชิ้นหนึ่งก็ร่วงหล่นลงบนถาดทองแดงเสียงดังแปะ

“…” วินาทีที่จ้าวเสียนเห็นเข้า ลูกตาก็แทบถลนออกมา เขารีบเอียงคอแล้วโก่งคอขย้อนอย่างต่อเนื่อง

“พยุงออกไปข้างนอก อย่ามาเกะกะขัดจังหวะข้าตรงนี้” เฉิงชู่ปี้เหลือบตามองจ้าวเสียนด้วยความรังเกียจ ไหนตอนแรกบอกว่ายอมตายแทนพ่อบังเกิดเกล้าได้ไงวะ

พอเห็นต่อมลูกหมากโตเข้าหน่อยกลับกลายเป็นสภาพนี้ไปได้ ชิ…

แม้ในใจจะก่นด่าบ่นอุบ แต่มือของเฉิงชู่ปี้กลับไม่กล้าชักช้าแม้แต่น้อย เขารีบใช้ผ้าก๊อซชุบน้ำเกลืออุ่นอุดลงไปในเบ้าแผลทันทีเพื่อห้ามเลือด

ผ้าก๊อซถูกอุดเข้าไปอย่างแม่นยำ จากนั้นจึงรอเวลาอยู่ครู่หนึ่ง

เมื่อค่อยๆ ดึงผ้าก๊อซออกมาแล้วเห็นว่าในเบ้าแผลแทบไม่มีเลือดซึมออกมาเลย เฉิงชู่ปี้ก็อดไม่ได้ที่จะแอบยกนิ้วโป้งชมฝีมือตัวเองในใจ ไร้ที่ติจริงๆ

จากนั้นจึงจัดการงานส่วนที่เหลืออย่างละเอียดลออ กระทั่งเสร็จสิ้น เฉิงชู่ปี้ถึงได้มีเวลาว่างหันกลับมา

ในถาดทองแดง ก้อนเนื้อนุ่มหยุ่นสีแดงเรื่อที่ดูค่อนข้างอวบอ้วนก้อนนั้นสะดุดตายิ่งนัก

นี่คืออวัยวะที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาต่อมเสริมของระบบสืบพันธุ์เพศชาย

นักพรตทั้งสองท่านก็ยื่นหน้าเข้ามามุง สำรวจสิ่งนี้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น “หลานชู่ปี้ เจ้าสิ่งนี้น่ะหรือที่ทำให้เกิดโรคหลิน?”

“ถูกต้อง โดยทั่วไปสิ่งนี้จะยาวหนึ่งนิ้ว กว้างหนึ่งนิ้วสามกระเบียด หนาสองในสามนิ้ว”

“น้ำหนักก็จะไม่เกินยี่สิบกรัม…ก็คือราวๆ สี่เฉียน ทว่าของผู้เฒ่าจ้าวอันนี้…”

เฉิงชู่ปี้ใช้คีมจับเส้นเลือดเขี่ยดู เพื่อให้นักพรตทั้งสองท่านมองเห็นได้ชัดเจนขึ้น

ตามปกติแล้ว ขนาดของต่อมลูกหมากจะพอๆ กับผลแอปเปิลแคระแกร็นผลหนึ่ง

แต่ขนาดและน้ำหนักในตอนนี้ เทียบชั้นได้กับแอปเปิลที่สุกงอมเต็มที่ผลหนึ่งเลยทีเดียว

หลี่เค่อก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ สำรวจสิ่งนี้ด้วยความสงสัย แล้วพูดจาทำเป็นรู้ดีว่า “ต่างจากของกระต่ายลิบลับจริงๆ ด้วย”

เฉิงชู่ปี้กวาดสายตามององค์ชายเสเพลผู้มีภูมิความรู้แค่สามสี่เกวียน สติปัญญาแค่สองสามถังผู้นี้พลางแค่นหัวเราะหึๆ

ทำไมเจ้าไม่ลองไปเทียบขนาดกับวาฬสีน้ำเงินในทะเลดูเล่า ความต่างระหว่างพวกเจ้าก็คงไม่น้อยไปกว่ากันเท่าไหร่นักหรอก

อืม… เผลอๆ ความต่างคงราวๆ พู่กันกับไม้ถูพื้นนั่นแหละ

องค์ชายอ๋องสู่รู้สึกอยู่ตลอดว่าสายตาของพี่สามเฉิงดูไม่ค่อยชอบมาพากล แต่ก็บอกไม่ถูกว่าผิดปกติตรงไหน

#####

ผู้เฒ่าจ้าวถูกหามเข้าไปในห้องพักฟื้นที่จัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว เขายังคงหมดสติและยังไม่ฟื้นคืนสติขึ้นมา

ส่วนจ้าวเสียนก็รีบเดินเข้ามาหาเฉิงชู่ปี้พร้อมกับก้มหัวขอโทษขอโพยด้วยสีหน้าละอายใจเป็นที่สุด

เฉิงชู่ปี้ไม่ได้ถือสาหาความ เพราะไม่ใช่ทุกคนจะมีจิตใจที่เข้มแข็ง และไม่ใช่ทุกคนที่จะทนเห็นเลือดได้

“เอาเถอะ นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ต่อมลูกหมากของบิดาเจ้าถูกตัดออกมาเรียบร้อยแล้ว จากนี้เขายังต้องนอนพักฟื้นอยู่ในอารามนี้อีกเจ็ดวัน”

“ทุกอย่างล้วนแล้วแต่คุณชายเฉิงจะสั่งการขอรับ แต่ว่า…”

หลังจากจ้าวเสียนพยักหน้ารับคำแล้ว เขาก็กวาดสายตามองผู้คนที่ยืนอยู่รอบๆ พลางทำท่าอึกๆ อักๆ เหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

“แต่ว่าอะไร?”

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ๆ จ้าวเสียนจึงกัดฟันพูดขึ้นมา

“ต่อมลูกหมากที่ตัดออกมาจากร่างกายของท่านพ่อนั้น ไม่ทราบว่าจะมอบให้ผู้น้อยเก็บไว้ได้หรือไม่…”

“เจ้าจะเก็บของพรรค์นั้นไว้เรอะ?” เฉิงชู่ปี้ถึงกับเหวอ ของเสียทางการแพทย์พวกนี้ปกติแล้วต้องนำไปกำจัดอย่างถูกสุขลักษณะนะเว้ย

“ไม่ใช่ขอรับ คืออย่างนี้ ผู้น้อยอยากจะเก็บรักษาสิ่งนี้ไว้ก่อน อย่างไรเสีย ร่างกาย เส้นผม ผิวหนัง…”

“เข้าใจละ เข้าใจได้ เจ้าทำอย่างนี้ละกัน…” เฉิงชู่ปี้พยักหน้าอย่างกระจ่างแจ้ง กำลังจะหันไปเรียกคน

ทว่าพลันเห็นหลี่เค่อผู้เป็นองค์ชายอ๋องสู่เปิดขวดกระเบื้องที่บรรจุสุราฤทธิ์แรงสำหรับทำความสะอาดแผลออก แล้วกำลังยืนทำตาเยิ้มสูดดมกลิ่นฟุดฟิดอยู่อย่างต่อเนื่อง

เฉิงชู่ปี้หน้าดำทะมึนทันที ทำไมไปที่ไหนก็ต้องเจอคนขี้เมาประเภทที่เห็นขวดเหล้าเป็นต้องคว้ามาดมมั่วซั่วแบบนี้ด้วยวะ

“อ้าว? พี่ชู่ปี้ ท่านจะทำอะไรน่ะ?”

หลี่เค่อยังดมไปได้ไม่กี่ที พลันเห็นเฉิงชู่ปี้ตรงเข้ามายื้อแย่งขวดกระเบื้องไปจากมือ จึงอดร้อนใจไม่ได้

“ก็ทำงานทำการน่ะสิ” เฉิงชู่ปี้ตอบอย่างหงุดหงิด แล้วเดินไปหน้าถาดทองแดงที่วางต่อมลูกหมากอยู่ข้างๆ

จากนั้นก็ใช้คีมคีบก้อนต่อมลูกหมากของผู้เฒ่าจ้าวขึ้นมา แล้วค่อยๆ ยัดลงไปในขวดสุราอย่างระมัดระวัง

หางตาของหลี่เค่อกระตุกกริ๊ก เขาอ้าปากค้างอย่างโอเวอร์ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

หยวนเทียนกังที่บังเอิญหันมามองทางนี้พอดีก็ถึงกับยืนงงเป็นไก่ตาแตก “หลานชู่ปี้ จะ…เจ้าคิดจะเอาของพรรค์นี้มาดองเหล้ายาบำรุงเรอะ?”

“???” ใบหน้าของเฉิงชู่ปี้ดำคล้ำเป็นก้นหม้อทันที ดองเหล้ายาบำรุงบ้านป้าแกสิ!

อีกอย่าง เอาต่อมลูกหมากบวมโตมาดองเหล้าบำรุง คิดจะกินอะไรบำรุงอันนั้นหรือยังไง

นี่พวกเขากะจะยัดเยียดต่อมลูกหมากขนาดโอเวอร์ไซส์ของมวลมนุษยชาติให้มานัดปาร์ตี้รวมตัวกันในขวดเหล้าขวดนี้หรือไงกันนะ?

เฉิงชู่ปี้แทบจะอดรนทนไม่ไหว อยากจะคว้าไอ้ต่อมลูกหมากอวบอ้วนนี้ออกจากขวดแล้วยัดใส่ปากพล่อยๆ ของหยวนเทียนกังให้รู้แล้วรู้รอด อยากกินอะไรบำรุงอันนั้นนักใช่ไหม จัดไปเลย!

ซุนซือเหมี่ยวที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องพักฟื้นก็พลอยมึนงงไปด้วย ตัวเขาเองก็แค่คุ้นชินกับการนำสมุนไพรมาแช่เหล้าเพื่อบำรุงร่างกายเท่านั้น

“ของสิ่งนี้…บำรุงได้ด้วยรึ?” ซุนซือเหมี่ยวเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ

เมื่อมีคนเปิดประเด็นแบบนี้ติดต่อกันหลายคน จ้าวเสียนซึ่งเป็นคนเอ่ยปากขอเก็บต่อมลูกหมากของบิดาเอาไว้ก็เริ่มลังเลใจขึ้นมาบ้าง

“ทุกท่านเข้าใจผิดแล้วขอรับ นี่คุณชายเฉิงคงกำลังช่วยเก็บรักษาสิ่งนี้ไว้ให้ท่านพ่อของผู้น้อย ใช่หรือไม่ขอรับคุณชายเฉิง”

#####

จนกระทั่งเฉิงชู่ปี้ปั้นหน้าตายอธิบายให้ทุกคนกระจ่าง ว่าเนื้อเยื่อชีวภาพประเภทนี้หากคิดจะเก็บรักษาไว้ชั่วคราว วิธีที่ดีที่สุดคือแช่ไว้ในหัวเชื้อเหล้านี้ ซึ่งจะช่วยป้องกันไม่ให้เนื้อเยื่อเน่าเสียเสื่อมสภาพได้ในระยะเวลาสั้นๆ

ไม่อย่างนั้นจะให้เขาโยนต่อมลูกหมากของผู้เฒ่าจ้าวขึ้นไปบนหลังคา ปล่อยให้แดดเผาจนกลายเป็นต่อมลูกหมากแดดเดียวหรอกหรือ?

ขืนวันไหนผู้เฒ่าจ้าวเกิดเมาแอ๋ ไม่มีกับแกล้มแล้วนึกว่าเป็นเนื้อเค็มแดดเดียวขึ้นมาจะทำยังไง?

แล้วถ้าเกิดมีนกตาถั่วบินโฉบมา นึกว่านี่เป็นของน่ากินแล้วคาบไปจะทำอย่างไร?

ถึงตอนนั้น จ้าวเสียนผู้เป็นบุตรกตัญญูที่ต้องสูญเสียต่อมลูกหมากของบิดาไป จะยอมเฉือนต่อมลูกหมากของตัวเองไปให้พ่อดูต่างหน้าแทนได้หรือไร?

ทว่าเหตุผลส่วนใหญ่นั้น เฉิงชู่ปี้ไม่ได้พูดออกไป

อย่างไรเสียเขาก็เป็นบุคลากรทางการแพทย์ชั้นยอดที่มีคุณวุฒิ มีคุณธรรม และมีจรรยาบรรณแพทย์

การไปมีเรื่องขัดแย้งกับคนไข้หรือเพื่อนร่วมงานอยู่เรื่อยๆ ย่อมแสดงว่าคนผู้นั้นไม่เพียงแต่มีวุฒิภาวะทางอารมณ์ต่ำ ทว่าสติปัญญาก็บกพร่องด้วย

อีกทั้งหลังจากฟังคำอธิบายสั้นๆ ของเฉิงชู่ปี้แล้ว สองผู้เชี่ยวชาญด้านการแพทย์แห่งต้าถังที่ใช้ชีวิตมาหลายสิบปีอย่างซุนซือเหมี่ยวและหยวนเทียนกังก็ตระหนักถึงความผิดพลาดของตนได้ทันที

ทั้งสองต่างทำหน้าเจื่อนคอตก บอกว่าจะไปดูอาการของผู้เฒ่าจ้าวต่อ ดูท่าทางในใจคงจะละอายใจเป็นอย่างยิ่ง

ส่วนหลี่เค่อกลับมองขวดกระเบื้องที่ตกไปอยู่ในอ้อมอกของจ้าวเสียนด้วยความปวดใจเป็นที่สุด

ราวกับสิ่งที่แช่อยู่ในขวดนั้นไม่ใช่ต่อมลูกหมากที่ถูกตัดทิ้งของผู้เฒ่าจ้าว หากแต่เป็นแก้วตาดวงใจของเขาเองเสียอย่างนั้น