บทที่ 99 สิ่งที่เผยให้เห็นต่อสายตา

เมื่อเข้าไปในห้องวาดภาพ นางก็ส่งถ้วยน้ำแกงให้เหยียนลี่เปิ่นดื่ม ถือโอกาสนั้นเวินซื่อจึงเล่าเรื่องที่ตนรับปากพี่สาวว่าจะนำภาพวาดไปแกะแม่พิมพ์ตีพิมพ์ให้ฟังจนหมดเปลือก

เล่าจบ เวินซื่อก็ทำหน้าตาน่าสงสารออดอ้อน มองเหยียนลี่เปิ่นที่ถือถ้วยน้ำแกงไว้ในมือพลางทำหน้าอึ้งค้าง

"…เอ้อร์หลาง เอ้อร์หลางเจ้าคะ?"

"ฮูหยิน เจ้าบอกว่าพิมพ์ไปเท่าไหร่รึ?" เหยียนลี่เปิ่นรีบกลืนน้ำแกงคำสุดท้ายลงคอแล้วถามย้ำ

"เอ้อร์หลาง หม่อมฉันบอกพี่สาวไปแล้วว่า นี่เป็นผลงานภาพวาดของท่าน ไม่ควรพิมพ์มากเกินไป…"

"เหตุใดจะพิมพ์มากไม่ได้?" เหยียนลี่เปิ่นอดใจร้อนไม่ได้ มือใหญ่ตบลงบนโต๊ะเบาๆ แล้วลุกขึ้นยืน

"พิมพ์สิ พี่เขยของเจ้าอยากพิมพ์เท่าไหร่ก็พิมพ์ไปเลย แต่มีข้อแม้หนึ่งประการ ต้องพิมพ์ให้ออกมาเหมือนจริงราวกับมีชีวิต ภาพคนต้องสมจริงที่สุดนะ"

"???" เวินซื่องงงันไปทั้งร่าง นางมองเอ้อร์หลางที่ยืนอยู่ตรงหน้า ซึ่งจู่ๆ ก็กลับมามีสีหน้าท่าทางร่าเริงเปี่ยมด้วยพลัง

นี่ก็หลายวันมาแล้วที่นางไม่ได้เห็นเอ้อร์หลางคึกคักเช่นนี้

"จริงสิ ภาพวาดใบที่ข้าให้เจ้าไป ให้พวกช่างฝีมือเอาไปศึกษา เกรงว่าจะเสียหายเอาได้ แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวข้าจะวาดให้อีกสักสองภาพ"

"…มะ ไม่ใช่ เอ้อร์หลางท่านรอก่อน ท่านไม่โกรธหม่อมฉันหรือ?" เวินซื่อรู้สึกหวาดหวั่น รู้สึกว่าสภาพของเอ้อร์หลางในตอนนี้มีปัญหา

เหยียนลี่เปิ่นเองก็สังเกตเห็นความผิดปกติของตน อืม… ดีใจจนออกนอกหน้าเกินไปหน่อย

หลายวันนี้ ทุกครั้งที่นึกถึงตอนที่ตนถูกบีบบังคับให้วาดภาพให้เฉิงชู่ปี้อีกใบ แถมเจ้าเด็กนั่นยังคิดจะเติมไอ้นั่นลงไปในภาพอีก นี่มันเป็นการลบหลู่และหยามเหยียดศิลปะการวาดภาพชัดๆ

จนกระทั่งกลับมาถึงจวน เหยียนลี่เปิ่นก็อัดอั้นตันใจมาตลอดหลายวันที่ผ่านมา

ยิ่งหลังจากนั้น มีข่าวลือแพร่มาว่าเฉิงเหย่าจินนำภาพ "เฉิงเหย่าจินกับหกจินน้อยคุ้มครองเรือนปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย" ที่ตนอุตส่าห์บรรจงวาดขึ้นมา—โดยหวังจะกลบภาพใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นนั้น—กลายเป็นสมบัติล้ำค่าที่เขาโอ้อวดไปทั่ว

แถมในงานเลี้ยงรับรองขุนนางใหม่ เขายังป่าวประกาศไปทั่ว จนตอนนี้เกือบจะรู้กันทั้งราชสำนักแล้ว

เหยียนลี่เปิ่นโกรธจนแทบคลั่ง อยากจะวาดภาพเฉิงเหย่าจินกับครอบครัวสักสามสิบห้าสิบใบแล้วติดให้เต็มประตูหน้าต่างบ้านตัวเอง

ทางที่ดีติดไว้ในส้วมด้วยเลยก็ยังได้ แต่ปัญหาก็คือ หากเรื่องแพร่งพรายออกไป ย่อมต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงของตนเองเป็นแน่

ทว่าความแค้นนี้กลับกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ไม่นึกเลยจริงๆ ว่าการกระทำของพี่เขยของฮูหยินในครั้งนี้ จะกลับเปิดช่องทางระบายความแค้นอีกสายให้เหยียนลี่เปิ่นเห็น

เหยียนลี่เปิ่นหัวเราะร่าอย่างสบายอารมณ์

"โกรธเจ้าทำไมกัน หากคิดว่าสิ่งนี้ช่วยคุ้มครองเรือนปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายได้ ก็นับเป็นเรื่องดีอย่างยิ่ง ข้าย่อมต้องสนับสนุน…"

เมื่อเห็นสีหน้าของเอ้อร์หลางดูผ่อนคลายลง เวินซื่อก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก นางแย้มยิ้มหวานตอบรับ แต่ครู่ต่อมากลับอดกังวลไม่ได้

"แต่ว่าเอ้อร์หลาง… เจ้าคนชั่วตัวร้ายนั่น แม่ทัพเฉิงผู้นั้น เขาจะไม่เอาเรื่องท่านหรือเจ้าคะ?"

เหยียนลี่เปิ่นเลิกคิ้วขึ้น "หึ… แม่ทัพเฉิงชื่นชอบภาพวาดนี้จะตายไป"

"เขาคงไม่ถือสาอะไรหากภาพลักษณ์ของตนจะแพร่หลายไปทั่วเมืองหรอก"

"ไปบอกพี่เขยเจ้า พิมพ์ออกมาให้มากยิ่งดี สามพันห้าพันชุดนับว่าน้อยไป ต้องสามหมื่นห้าหมื่นชุดถึงจะสมฐานะ"

เมื่อมองเอ้อร์หลางที่พูดไปพลางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันไปด้วยท่าทางร่าเริง เวินซื่อก็รู้สึกปวดใจแทน

"เอ้อร์หลาง คนชั่วตัวร้ายนั่นรังแกท่านอีกแล้วหรือเจ้าคะ?"

"ไม่เกี่ยวกับมันหรอก แต่เกี่ยวกับลูกชายของมันต่างหาก"

"ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว… วันนี้เวลายังไม่สาย ไปเถอะ ข้าจะไปส่งเจ้าที่จวนพี่สาวและพี่เขยของเจ้า"

"แต่ก่อนหน้านั้น…" เหยียนลี่เปิ่นเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะหยิบพู่กันขึ้นมาด้วยความฮึกเหิม

"ข้าจะวาดอีกภาพ รับรองว่าต้องเหมือนจริงยิ่งกว่าภาพก่อนหน้านี้แน่นอน เอาไปฝากพี่สาวเจ้าดีหรือไม่?"

"อะ? อ้อ… ได้เจ้าค่ะเอ้อร์หลาง" เวินซื่อมองเอ้อร์หลางผู้เปี่ยมด้วยพรสวรรค์ที่กำลังขบเขี้ยวเคี้ยวฟันตวัดพู่กันด้วยความสงสาร

ทั้งหมดเป็นความผิดของตระกูลเฉิงแท้ๆ ที่ทำเอาเอ้อร์หลางผู้สูงส่งเย็นชามาตลอดต้องมาเสียอาการถึงเพียงนี้ ช่าง…

#####

"ท่านผู้เฒ่าจ้าว ได้เวลาแล้ว ต้องไปเตรียมตัวกันแล้วขอรับ"

หลังจากเฉิงชู่ปี้พยักหน้าให้ผู้เฒ่าจ้าวเล็กน้อย ก็รีบก้าวออกจากห้องพักผู้ป่วยไป

"เสียนเอ๋อร์ ไปกันเถอะ…" แม้จิตใจของผู้เฒ่าจ้าวจะยังไม่สงบนัก

แต่เขากลับตั้งตารอการผ่าตัดที่จะช่วยให้โรคภัยหายไปจากตัวเขาอย่างเปี่ยมล้น

จ้าวเสียนรีบยกกระโถนปัสสาวะที่ต่อสายสวนไว้ขึ้นมา พร้อมกับมืออีกข้างหนึ่งที่ประคองผู้เฒ่าจ้าว

ทั้งสองเดินมุ่งหน้าไปยังห้องผ่าตัดที่ตั้งอยู่กลางลานกว้างไม่ไกลนัก

ผู้เฒ่าจ้าวสวมชุดคนไข้ที่ใช้สำหรับการผ่าตัดโดยเฉพาะ ซึ่งแน่นอนว่าสั่งทำตามความต้องการของเฉิงชู่ปี้

เรื่องนี้ไม่ใช่รสนิยมประหลาดของเจ้าสามตระกูลเฉิงแต่อย่างใด แต่เพราะชุดคนไข้แบบนี้เป็นแบบสองชิ้น ซึ่งสวมใส่ง่ายกว่าชุดคลุมยาวมากนัก

เมื่อก้าวเข้าสู่ห้องผ่าตัด ก็เห็นเฉิงชู่ปี้และคณะที่เตรียมตัวพร้อมสรรพ

ยามได้เห็นกลุ่มคนที่สวมเสื้อขาวหมวกขาวกันยกชุด ใบหน้าปิดด้วยผ้าปิดจมูกสีขาวเช่นนี้ ผู้เฒ่าจ้าวก็รู้สึกเข่าอ่อนขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ

นี่จะอัปมงคลหรือไม่นะ? ผู้เฒ่าจ้าวอยากจะบ่นออกไปเช่นนี้ แต่สุดท้ายก็ได้แต่คิดในใจเท่านั้น

ผู้เฒ่าจ้าวที่มีใบหน้าซีดเผือดนั่งลงบนเตียงผ่าตัด มีท่าทางอึกอักคล้ายจะพูดอะไรบางอย่าง ดูท่าแล้วน่าจะเป็นความกังวลก่อนผ่าตัด

เฉิงชู่ปี้ส่งยาชาถ้วยหนึ่งไปให้ "ท่านผู้เฒ่าจ้าว หากคิดจะเปลี่ยนใจ โรคนี้ย่อมไม่มีวันหายขาดหรอกนะ"

เมื่อได้ยินดังนั้น ผู้เฒ่าจ้าวก็สูดลมหายใจเข้าลึก รับยาชาที่มีทั้งกลิ่นสมุนไพรและกลิ่นเหล้าแรงผสมปนเปกันมาดื่มเข้าไปอึกใหญ่

จ้าวเสียนมองดูบิดาเงยคอดื่มยาชาลงไปจนหมดเกลี้ยงด้วยใจจดจ่อ

"ขอบคุณคุณชายเฉิง จากนี้คงต้องฝากท่านแล้ว"

เฉิงชู่ปี้พยักหน้าเล็กน้อย ส่งถ้วยเปล่าให้เจ้าห้าตระกูลเฉิงที่ยืนอยู่ข้างกาย พลางส่งสัญญาณให้จ้าวเสียนช่วยประคองผู้เฒ่าจ้าวให้นอนในท่าที่ถูกต้อง

ช่วงเวลาผ่านไปไม่นานนัก ลมหายใจของผู้เฒ่าจ้าวก็เริ่มผ่อนคลายและสม่ำเสมอ

เฉิงชู่ปี้สูดหายใจเข้าลึก กวาดสายตามองทุกคนภายในห้องผ่าตัด

คราวนี้เฉิงเลี่ยงกับจ้าวเสียนยืนอยู่ด้านข้างเพื่อคอยช่วยเหลือ ทำหน้าที่งานแรงงานอย่างการถือเครื่องถ่างแผล ส่วนเจ้าสี่ เจ้าห้า และเจ้าหกยังคงทำหน้าที่ของตนตามปกติ ด้านท่านนักพรตซุนและท่านนักพรตหยวนที่ในที่สุดก็หน้าด้านหน้าทนเข้ามาสังเกตการณ์จนได้ ขณะที่หลี่เค่อซึ่งเป็นองค์ชายผู้ถูกหลี่ซื่อหมินส่งมาคุมเชิงนั้น ยังคงยืนอยู่หลังม่านโปร่งชั้นแรก

"เตรียมตัว ทุกท่านจำไว้ให้ดี ระหว่างผ่าตัดห้ามส่งเสียงใดๆ ทั้งสิ้น"

"การกระทำทุกอย่างต้องฟังคำสั่งข้า เข้าใจหรือไม่?"

เมื่อได้ยินทุกคนขานรับพร้อมกัน เฉิงชู่ปี้จึงพยักหน้าอย่างพอใจ

เขาสูดหายใจลึกอีกครั้งก่อนหยิบมีดผ่าตัดขึ้นมา เริ่มต้นการผ่าตัดต่อมลูกหมากครั้งแรกในรัชสมัยเจินกวนแห่งต้าถัง

พื้นที่ผ่าตัดไม่ใหญ่ ขอบเขตการมองเห็นก็แคบมาก นอกจากเฉิงชู่ปี้แล้ว แทบไม่มีใครเห็นสถานการณ์ในจุดนั้นได้อย่างชัดเจน

ท่านนักพรตทั้งสองยืนอยู่ไม่ไกลจากข้างกายเฉิงชู่ปี้ ยืดคอชะเง้อมองจนเมื่อยล้าแต่ก็ยังยากจะเห็นชัดเจน สุดท้ายจึงได้แต่ยอมแพ้แล้วยืนเฝ้ารออยู่ที่เดิม

เสียงของเฉิงชู่ปี้ดังสลับกับเสียงเครื่องมือโลหะกระทบกันเป็นระยะ ตลอดจนเสียงเรียกขอผ้ากอซและก้อนสำลี…

สิ่งเหล่านี้คือเครื่องมือผ่าตัดที่เฉิงชู่ปี้ใช้ขจัดความทุกข์ทรมานให้แก่ผู้ป่วย ทุกคนในห้องต่างรักษาความเงียบสงบไว้เป็นอย่างดี

ภายในหูมีเพียงเสียงกระทบและเสียดสีเบาๆ ของโลหะเป็นครั้งคราว

ในที่สุด ยามที่หยาดเหงื่อเริ่มผุดซึมเต็มขมับ เฉิงชู่ปี้ก็อาศัยแสงแดดช่วงใกล้เที่ยงที่ส่องลอดเข้ามา มองเห็นต่อมลูกหมากที่เผยให้เห็นภายในขอบเขตการผ่าตัดซึ่งมีแสงสว่างส่องถึง…