บทที่ 98 แทนที่จะอยู่อย่างตายทั้งเป็น สู้เสี่ยงดวงสักตั้งไม่ดีกว่าหรือ

จ้าวเสียนมองผู้เฒ่าจ้าวด้วยความกังวลใจ ก่อนจะหันกลับมาคารวะเฉิงชู่ปี้อย่างนอบน้อม

“มิทราบว่าคุณชายเฉิงพอจะมีวิธีรักษาให้หายขาดหรือไม่ขอรับ”

“มี” เฉิงชู่ปี้พยักหน้า “อาการของท่านพ่อเจ้าชัดเจนมาก คือต่อมลูกหมากโต บัดนี้ไม่อาจรักษาให้หายได้ด้วยการกินยาอีกต่อไปแล้ว”

“หนทางเดียวในตอนนี้คือต้องผ่าตัดเอาต่อมลูกหมากออก ทำเช่นนี้แล้ว อาการอย่างก่อนหน้านี้ก็จะไม่เกิดขึ้นอีก”

“หรือว่าต้องทำเหมือนที่คุณชายเฉิงทำให้แม่ทัพใหญ่ฉิน ที่ได้ยินมาว่าต้องผ่าอกเปิดท้องหรือขอรับ?” จ้าวเสียนใจเต้นระทึกขึ้นมาทันที

ทว่าผู้เฒ่าจ้าวกลับสุขุมกว่าบุตรชาย อาจเพราะมีชีวิตอยู่มานาน หรือบางทีอาจเป็นเพราะถูกเจ้าต่อมลูกหมากนี้ทรมานจนแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว

“หากทำเช่นนั้น จะรักษาหายได้จริงหรือ?”

เมื่อเห็นสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวังของผู้เฒ่าจ้าว เฉิงชู่ปี้จึงพยักหน้าเล็กน้อย “ตัวข้าไม่กล้ารับประกันเต็มร้อยส่วน แต่มีหวังอย่างน้อยเก้าส่วน”

“อย่างไรเสีย สิ่งที่น่ากลัวที่สุดของการผ่าตัดคือการเกิดเหตุไม่คาดฝัน หากมีข้อผิดพลาดขึ้นมา…”

ได้ยินดังนั้น คนในห้องก็เงียบกริบลง สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ผู้เฒ่าจ้าวซึ่งกำลังขมวดคิ้วครุ่นคิดอย่างหนัก

ผ่านไปราวหนึ่งถ้วยชา ผู้เฒ่าจ้าวจึงผ่อนลมหายใจยาวออกมาพลางหัวเราะ

“ตอนนี้ตาแก่อย่างข้าก็อายุหกสิบห้าแล้ว มีชีวิตมาจนป่านนี้ ยังมีเรื่องใดที่ปล่อยวางไม่ได้อีก”

“สู้ปล่อยให้ทรมานเหมือนตายทั้งเป็นอย่างเมื่อก่อน สู้จบให้มันเด็ดขาดแล้วลองเสี่ยงดูสักตั้งดีกว่า”

“ท่านพ่อ…” จ้าวเสียนทรุดเข่าลงคุกกับพื้นดังปึก มองผู้เฒ่าจ้าวพลางพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

เฉิงชู่ปี้พร้อมด้วยท่านนักพรตซุนและท่านนักพรตหยวนลุกขึ้นยืน ปล่อยพื้นที่ให้สองพ่อลูกได้พูดคุยกัน

“ทั้งสามท่านไม่ต้องหลบไปหรอกขอรับ แค่คุยกันไม่กี่ประโยคเท่านั้น”

ผู้เฒ่าจ้าวยกมือขึ้น ตบไหล่จ้าวเสียนเบาๆ พลางยิ้มเจื่อน

“เสียนเอ๋อร์ พ่อกลัวตาย แต่พ่อกลัวความเจ็บปวดที่ทรมานทั้งวันทั้งคืนจนเหมือนตายทั้งเป็นนั่นยิ่งกว่า”

“พ่อทำการค้ามาทั้งชีวิต มีได้กำไรมีขาดทุน พอแก่ตัวลงแล้ว…

เห็นอยู่ชัดๆ ว่าถึงขั้นพ่ายแพ้ยับเยิน แต่กลับได้เห็นว่ายังมีประกายความหวังอยู่อีก”

#####

หลังจากนั้น สองพ่อลูกจะคุยอะไรกันต่อนั้น เฉิงชู่ปี้และคนอื่นๆ ก็ไม่อาจรู้ได้แล้ว

แต่เพียงชั่วเวลาหนึ่งก้านธูป จ้าวเสียนที่ขอบตาแดงก่ำก็เดินเข้ามาในห้อง ก้าวมาตรงหน้าเฉิงชู่ปี้แล้วโค้งคารวะอย่างนอบน้อม

“คุณชายเฉิง หากท่านพ่อของข้าไม่ทำผ่าตัด จะไม่มีวิธีอื่นแล้วจริงๆ หรือขอรับ?”

“ไม่มีแล้ว ตอนนี้ใส่สายสวนปัสสาวะให้พ่อเจ้า ก็แค่บรรเทาความเจ็บปวดไปได้ชั่วคราว แต่หากเกิดการติดเชื้อขึ้นมา เกรงว่าพ่อเจ้าจะทรมานยิ่งกว่าเดิมเสียอีก”

สิ่งที่เฉิงชู่ปี้พูดไม่ใช่เรื่องโกหก ในยุคสมัยที่ขาดแคลนยาปฏิชีวนะเช่นนี้ หากเกิดการติดเชื้อในทางเดินปัสสาวะขึ้นมาจริงๆ เขาก็ไม่มีวิธีดีๆ มารับมือเหมือนกัน

เฉิงชู่ปี้เดินกลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง ตรวจดูอาการของผู้เฒ่าจ้าวอย่างละเอียด

เขาตัดสินใจคาสายสวนปัสสาวะเอาไว้ก่อน แน่นอนว่ายังต้องกำชับให้จ้าวเสียนระวังเรื่องการทำความสะอาดฆ่าเชื้อให้บิดา รวมถึงข้อควรระวังในการเปลี่ยนโถปัสสาวะแบบพิเศษด้วย

เฉิงชู่ปี้ยังได้มอบสูตรยาสมุนไพรพื้นบ้านที่ตนจำได้เพียงไม่กี่สูตรให้ไปหนึ่งตำรับ ซึ่งเป็นสูตรยาที่ปู่ของเขาทิ้งไว้ให้

ในยามที่ชาวบ้านยากจนตามหมู่บ้านแถบชนบทไม่มีเงินซื้อยาแก้อักเสบ ปู่ของเขามักจะให้ชาวบ้านไปเก็บสมุนไพรตามสูตรนี้มาต้มดื่ม

สมุนไพรในสูตรนี้อย่างพวกดอกสายน้ำผึ้งและผักกาดน้ำ ต่างก็เป็นยาปฏิชีวนะฆ่าเชื้อตามธรรมชาติชั้นเลิศ

เขาให้ผู้เฒ่าจ้าวกินยานี้ไปก่อนสามวัน พอถึงวันที่สาม เฉิงชู่ปี้จึงจะดูอาการเพื่อกำหนดวันทำผ่าตัดเอาต่อมลูกหมากออกให้ผู้เฒ่าจ้าว

ลำดับต่อไปคือปัญหาเรื่องห้องผ่าตัดและห้องพักฟื้น ถึงตอนนี้ หยวนเทียนกังและซุนซือเหมี่ยวต่างก็ตาเป็นประกายขึ้นมาพร้อมกัน

ทว่าซุนซือเหมี่ยวที่อาวุโสกว่ากลับชิงเอ่ยปากก่อน

“เรื่องนี้ง่ายมาก อารามเต๋าของอาตมาในนครฉางอานมีพื้นที่กว้างขวางพอ ทั้งยังเงียบสงบยิ่งนัก เหมาะสำหรับการผ่าตัดและการพักฟื้นของผู้ป่วยเป็นที่สุด”

“อีกทั้งในอารามของอาตมายังมีลูกศิษย์อยู่อีกหลายคน พอจะช่วยเป็นลูกมือให้หลานชู่ปี้ได้ วันหน้าหากหลานชายจำเป็นต้องผ่าตัด ก็มาหาอาตมาได้ทุกเมื่อ”

เฉิงชู่ปี้ได้ยินดังนั้นพลันตาเป็นประกาย รีบลุกขึ้นคารวะซุนซือเหมี่ยวผู้เปรียบดั่งพ่อพระทันที

“เช่นนั้น หลานต้องขอขอบคุณท่านนักพรตล่วงหน้าแล้วขอรับ”

“ความจริงที่ของอาตมาก็ใช้ได้เหมือนกัน…”

หยวนเทียนกังลูบเครายาวของตนพลางมองซุนซือเหมี่ยวด้วยสายตาค่อนขอดเล็กน้อยแล้วพึมพำเสียงแผ่ว

ซุนซือเหมี่ยวหัวเราะหึๆ ลูบเครายาวอย่างสบายอกสบายใจ ใช้ได้แล้วอย่างไร อย่างน้อยนักพรตเฒ่าอย่างข้าก็ชิงลงมือก่อน

ทำเช่นนี้จะได้ถือโอกาสใกล้ชิดกับคุณชายสามเฉิงให้มากขึ้น

วิชาแพทย์ของเจ้าเด็กนี่ ทำให้ซุนซือเหมี่ยวมองเห็นหนทางแก้ไขปัญหาเพิ่มขึ้นมาอีกทางหนึ่ง สำหรับผู้ป่วยที่ไม่อาจเยียวยาด้วยการกินยาได้

“เช่นนั้น ตาแก่อย่างข้าควรจะไปรบกวนท่านนักพรตเมื่อใดหรือขอรับ?” สายตาของผู้เฒ่าจ้าวทอดมองสลับไปมาระหว่างเฉิงชู่ปี้กับซุนซือเหมี่ยว

แม้ตอนนี้จะระบายปัสสาวะออกไปจนโล่งสบายตัวขึ้นมากแล้ว

แต่ความรู้สึกเหมือนตายทั้งเป็นก่อนหน้านี้ เขาไม่อาจลิ้มลองมันอีกเป็นครั้งที่สอง ถึงขั้นอยากจะให้เฉิงชู่ปี้ลงมีดผ่าตัดให้เสียเดี๋ยวนี้เลยด้วยซ้ำ

ซุนซือเหมี่ยวครุ่นคิดครู่หนึ่งจึงตอบว่า “ท่านจ้าว รอจนถึงเช้าวันมะรืน อาตมาจะมารับท่านเข้าอารามด้วยตัวเอง”

“เช่นนั้นคงต้องรบกวนท่านนักพรต และรบกวนคุณชายเฉิงแล้วขอรับ” ในที่สุดผู้เฒ่าจ้าวก็เผยรอยยิ้มออกมา เมื่อเห็นว่าทุกคนเตรียมตัวจะกลับ

เนื่องจากมีสายสวนปัสสาวะคาอยู่และเชื่อมต่อกับโถปัสสาวะ จึงไม่สะดวกที่จะลุกขึ้นเดินไปส่ง เขาจึงให้จ้าวเสียนเป็นผู้ออกไปส่งแขกด้วยตนเอง

#####

“นึกไม่ถึงว่าวันนี้ สหายนักพรตจะชิงตัดหน้าไปเสียได้” หลังจากกลุ่มของเฉิงชู่ปี้เดินจากไปแล้ว หยวนเทียนกังก็หันมาพูดกับซุนซือเหมี่ยว

“ฮ่าๆ… แม้อาตมาจะอายุมากแล้ว แต่ความไวยังไม่ตกหรอกนะ” ซุนซือเหมี่ยวหัวเราะอย่างร่าเริง

“อีกอย่าง วิชาแพทย์ของหลานชู่ปี้มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวจริงๆ เพียงแต่ฝีปากกับพรสวรรค์ด้านการวาดภาพของเขามันช่าง…”

ได้ยินเช่นนั้น หยวนเทียนกังก็หลุดหัวเราะพรืดออกมาทันที

“ได้อย่างก็ต้องเสียอย่างสิ อีกอย่างเขายังสูญเสียความทรงจำไปอีก ตามที่สหายนักพรตเห็น โรคเสียสติของเขา สรุปแล้วหายดีหรือยังไม่หายกันแน่?”

ซุนซือเหมี่ยวลูบเคราครุ่นคิดอยู่นาน สุดท้ายก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา

“เรื่องนี้ อาตมาเองก็บอกไม่ได้แน่ชัด แต่คุณชายสามเฉิงนอกจากชอบพูดจาเพ้อเจ้อไร้สาระแล้ว ก็ไม่มีอะไรผิดแปลกไปจากเดิมมิใช่หรือ?”

ในเวลาเดียวกัน เหยียนลี่เปิ่นที่เพิ่งกลับมาถึงจวนก็เดินหน้าบึ้งไม่สนใจใครตรงดิ่งไปยังห้องวาดภาพ ไม่ได้ใส่ใจพ่อบ้านที่กำลังทำความเคารพตนเลยสักนิด

อย่างไรก็ตาม พ่อบ้านชินชากับความเย็นชาและอารมณ์ศิลปินของนายท่านตนเองเสียแล้ว

ทว่าวันนี้เขามีหน้าที่สำคัญอย่างยิ่ง เมื่อมองเห็นทิศทางที่เหยียนลี่เปิ่นเดินไปชัดเจนแล้ว พ่อบ้านจึงรีบสาวเท้ากึ่งวิ่งไปยังอีกทิศทางหนึ่งทันที

ครู่ต่อมา เวินซานเหนียงภรรยาของเหยียนลี่เปิ่นก็เดินเยื้องย่างมาถึงหน้าประตูเรือนอันเป็นที่ตั้งของห้องวาดภาพ

“ฮูหยินวางใจเถิดขอรับ วันนี้ข้าน้อยสังเกตสีหน้าของนายท่าน ดูดีกว่าสองวันก่อนมากทีเดียว…”

“ลำบากเจ้าแล้ว เจ้าไปทำงานต่อเถอะ น้ำแกงถ้วยนี้ข้าจะยกเข้าไปให้เอง”

นางรับถ้วยน้ำแกงมาจากมือพ่อบ้าน แล้วค่อยๆ ก้าวเดินไปยังห้องวาดภาพ แม้บนใบหน้าจะประดับด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อย

แต่ในใจกลับยังรู้สึกหวั่นเกรงอยู่บ้าง อย่างไรเสีย นางก็รู้ซึ้งถึงนิสัยของเอ้อร์หลางเป็นอย่างดี

ตอนนั้นนางปากไวไปหน่อย รับปากพี่สาวคนโตว่าจะนำภาพ 'เฉิงเหย่าจินพร้อมหกพยัคฆ์น้อยพิทักษ์เรือนขับไล่เสนียดจัญไร' ไปแกะแท่นพิมพ์

นางยังไม่ทันได้ปรึกษากับสามีเลย ทว่าสองวันก่อน สามีทำหน้าบึ้งตึงจนดูไม่ได้ ถามอะไรก็ไม่ยอมบอกว่าเป็นเรื่องใด

สกุลเวินจึงยิ่งไม่กล้าเอ่ยปาก ด้วยกลัวว่าจะกลายเป็นการราดน้ำมันลงบนกองไฟ แต่ในเมื่อวันนี้อารมณ์ดูดีขึ้นบ้างแล้ว ก็ต้องรีบบอกเรื่องนี้ให้รู้เรื่อง

มิฉะนั้น หากรอจนถึงตอนที่พิมพ์ออกมาเป็นเล่มแล้ว สามีมารู้เข้าจนโกรธเป็นฟืนเป็นไฟจะทำอย่างไร?

แม้ว่าสามีจะปฏิบัติต่อนางอย่างอ่อนโยนเสมอมา ไม่เคยทะเลาะเบาะแว้งด้วย อย่างมากที่สุดเวลาแง่งอนก็แค่หนีไปนอนที่ห้องวาดภาพคนเดียว

แต่ในฐานะภรรยานางเองก็รู้สึกไม่สบายใจ สามีผู้เปี่ยมด้วยพรสวรรค์เช่นนี้ ใครเล่าจะไม่รักใคร่ทะนุถนอม?