บทที่ 97 การผ่าตัดต่อมอะไรนั่นของเขาน่ะ

“ผู้ป่วยโรคหลินผู้นี้ เมื่อคืนวานเพิ่งจะคิดสั้นปลิดชีพตนเอง โชคยังดีที่คนในบ้านรู้ทันเลยช่วยเอาไว้ได้”

“พอได้ยินอาตมาเอ่ยว่ามีหนทางรักษา ผู้เฒ่าจ้าวผู้นี้ก็คุกเข่าลงต่อหน้าอาตมาทันที…”

“ก่อนหน้านี้อาตมาเคยรักษาเขาแล้ว แต่อาการกลับทรุดหนักลงทุกวัน ยาขนานไหนก็ไม่อาจเยียวยา ทำเอาผู้เฒ่าจ้าวคนนี้รู้สึกว่าอยู่ไปก็เหมือนตายทั้งเป็น เฮ้อ…”

ขณะนั่งอยู่ในรถม้า ซุนซือเหมี่ยวเอ่ยเล่าอาการของผู้ป่วยที่กำลังรอรับการรักษาอย่างรวบรัด สีหน้าดูเคร่งขรึมเป็นอย่างยิ่ง

หยวนเทียนกังลูบเครายาว ชำเลืองมองกล่องรักษาโรคที่เฉิงชู่ปี้วางไว้ในตู้รถม้า “หลานชู่ปี้ วันนี้เจ้าคิดจะทำอย่างไร จะลงมือผ่าตัดเลยหรือไม่”

“ผ่าตัดทันทีน่ะไม่ได้หรอกขอรับ” เฉิงชู่ปี้ส่ายหน้า “ข้าต้องตรวจร่างกายผู้ป่วยอย่างละเอียดเสียก่อน เพื่อดูว่าเขาเข้าเกณฑ์การผ่าตัดหรือไม่”

“และยังต้องดูอีกว่ามีอาการติดเชื้อในทางเดินปัสสาวะหรือเปล่า หากมี จะต้องลดการอักเสบเสียก่อน จึงค่อยทำการรักษาด้วยการผ่าตัด”

“ติดเชื้อในทางเดินปัสสาวะ…” หยวนเทียนกังเดาะปาก เจ้าเด็กนี่เอาอีกแล้วจริงๆ

ออกจากแขวง มุ่งหน้าลงใต้ไปหลายลี้ ก็มาถึงตรอกแห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ทางทิศใต้ของตลาดตะวันออก

เฉิงชู่ปี้เพิ่งจะมุดตัวออกจากรถม้า ก็เห็นบ่าวเฝ้าประตูจวนสกุลจ้าวสองคนมีสีหน้าอมทุกข์หม่นหมองอย่างยิ่ง

ทว่าพอเห็นซุนซือเหมี่ยว ทั้งสองก็เผยสีหน้ายินดีพลางรีบกรูเข้ามาต้อนรับ ส่วนบ่าวอีกคนก็วิ่งพรวดเข้าไปในจวนตะโกนลั่นว่าท่านนักพรตซุนมาถึงแล้ว

ซุนซือเหมี่ยวลูบเครายาวเอ่ยทักทายบ่าวผู้นั้นคำหนึ่ง คนทั้งหมดจึงเดินตามบ่าวเข้าไปในจวนสกุลจ้าว

เดินไปได้ไม่ไกล ก็เห็นชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบปี ตาแดงก่ำรีบปรี่เข้ามาคารวะ

“จ้าวเสียนขอคารวะนักพรตทั้งสองท่าน… เอ๊ะ ท่านนักพรตซุน หรือว่าท่านนี้คือคุณชายสามตระกูลเฉิงแห่งจวนหลูกั๋วกงขอรับ”

“ผู้น้อยคือเฉิงชู่ปี้เอง” เฉิงชู่ปี้ประสานมือคารวะตอบจ้าวเสียน “มิทราบว่าบิดาของท่านอาการเป็นอย่างไรบ้างแล้ว”

ดวงตาที่แดงก่ำของจ้าวเสียนรื้นไปด้วยหยาดน้ำตา เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น

“ขอคุณชายเฉิงโปรดช่วยบิดาของข้าด้วย บัดนี้บิดาท้องบวมเป่งดั่งกลอง ครางครวญไม่หยุดหย่อน ข้าเห็นแล้วปวดใจราวกับถูกมีดกรีด…”

“เช่นนั้นก็รีบไปเถอะ” สีหน้าของเฉิงชู่ปี้เคร่งขรึมลงทันที “เฉิงเลี่ยง ถือกล่องรักษาของข้าตามมาให้ดี”

เมื่อมาถึงเรือนที่ผู้เฒ่าจ้าวนอนพักอยู่ ยังไม่ทันก้าวข้ามธรณีประตูก็ได้ยินเสียงครางครวญของผู้เฒ่าจ้าวแว่วออกมาแล้ว

“ท่านพ่อ มาแล้วขอรับ คุณชายสามตระกูลเฉิงมาถึงแล้ว ท่านพ่ออย่าเพิ่งร้อนใจไป” จ้าวเสียนพุ่งพรวดนำเข้าไปในห้องพลางตะโกนบอกไม่หยุดปาก

เฉิงชู่ปี้ก้าวตามเข้าไป เห็นคนในครอบครัวทั้งชายหญิงสิบกว่าคนยืนออแน่นขนัด

เขากวาดสายตามองข้ามคนเหล่านั้นไป เห็นผู้เฒ่านอนอยู่บนตั่ง ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง แววตาไร้ประกาย

ยามนี้ พอผู้เฒ่าได้ยินคำพูดของจ้าวเสียน ก็คล้ายจะมีเรี่ยวแรงขึ้นมาทันควัน พยายามจะยันกายลุกขึ้นนั่ง

เฉิงชู่ปี้ก้าวปราดเข้าไป กดร่างผู้เฒ่าจ้าวเอาไว้ สายตากวาดมองไปยังท้องน้อยของเขาแวบหนึ่ง

“ผู้เฒ่า อย่าเพิ่งขยับ นอนนิ่งๆ ไปก่อน ท่านจ้าว รบกวนให้พวกท่านออกไปด้านนอกให้หมด

ท่านจ้าวอยู่ช่วยข้าเพียงคนเดียวก็พอ ส่วนนักพรตทั้งสองท่าน รบกวนช่วยสังเกตอาการของผู้เฒ่าจ้าวให้ข้าด้วยขอรับ”

เฉิงชู่ปี้ร่างสูงใหญ่กำยำ น้ำเสียงทรงพลังกังวานดุจมีมนต์สะกด ทำให้เสียงสะอื้นไห้ในห้องเงียบกริบลงทันที

ไม่นานนัก ญาติพี่น้องคนอื่นก็พากันออกไปนอกห้อง เหลือเพียงจ้าวเสียนยืนอยู่ข้างตั่ง

หลังการตรวจเบื้องต้นอย่างรวบรัดและฉับไว เฉิงชู่ปี้ก็สูดหายใจเข้าลึก มองไปยังผู้เฒ่าจ้าวที่กำลังกัดฟันข่มความเจ็บปวดพลางจ้องตนตาละห้อย

“ผู้เฒ่า ทนเจ็บสักหน่อยนะ ตอนนี้ทางเดินปัสสาวะของท่านอุดตันสนิท ข้าต้องสอดท่อปัสสาวะเพื่อลดแรงดันในท้องน้อยให้ท่านก่อน”

ผู้เฒ่าจ้าวที่ลมหายใจรวยรินฝืนยิ้มเจื่อน

“คุณชายสามตระกูลเฉิง เชิญท่านลงมือเถิด ตาเฒ่าผู้นี้ทรมานจนอยู่มิสู้ตายแล้ว หากตายไปได้เสียจริงๆ ก็ยังดีกว่า…”

“อย่าเพิ่งพูดจาเหลวไหล ประเดี๋ยวท่านก็ไม่อยากตายแล้ว” เฉิงชู่ปี้ชักเริ่มหงุดหงิด

การอยากมีชีวิตรอดของผู้ป่วยนั้นสำคัญที่สุด แต่ดูจากสภาพที่เหมือนคนอยากตายของผู้เฒ่าจ้าวแล้ว พล่ามไปก็เปล่าประโยชน์ สู้ลงมือทำให้เห็นจริงดีกว่า

“ปลดผ้าเตี่ยวของพ่อเจ้าออกสิ มัวยืนเซ่ออยู่ทำไม ยังไม่รีบอีก!”

เฉิงชู่ปี้ก้มหน้าเปิดกล่องอุปกรณ์ที่เฉิงเลี่ยงยกเข้ามาพลางเอ่ยสั่ง

จ้าวเสียนยืนอึ้งไปชั่วขณะ แต่พอมองบิดาที่หายใจรวยริน ก็กัดฟันปลดผ้าเตี่ยวออก

เฉิงชู่ปี้หยิบปูนขาวก้อนหนึ่งหย่อนลงในน้ำสะอาด เพียงครู่เดียว กลิ่นด่างก็ลอยคลุ้งในอากาศ

หางตาของผู้เฒ่าจ้าวเบิกกว้างด้วยความผวา ทว่าพอคิดว่ากระทั่งความตายตนยังไม่กลัว อีกทั้งเฉิงชู่ปี้ผู้สามารถรักษาแม่ทัพใหญ่ฉินได้ก็คงไม่คิดร้ายต่อตนแน่ จึงหลับตาลง กัดผ้าที่บุตรชายยื่นส่งมาให้อย่างแนบแน่น

หลังจากทำความสะอาดและฆ่าเชื้อให้ผู้เฒ่าจ้าวเรียบร้อย เฉิงชู่ปี้ก็หยิบท่อโลหะสำหรับสอดปัสสาวะที่ขัดจนมันวับออกมา

ที่ปลายท่อโลหะด้านหนึ่ง ผูกต่อไว้ด้วยท่ออ่อนที่ทำจากหนังแกะ

เฉิงชู่ปี้หย่อนปลายท่ออ่อนลงในอ่างทองเหลืองที่จ้าวเสียนยกมาให้ แล้วจึงเริ่มการสอดท่อปัสสาวะครั้งแรกในแผ่นดินต้าถังปีเจินกวนที่แปด

“ผู้เฒ่าไม่ต้องกลัว แค่สอดท่อเล็กๆ เข้าไปเท่านั้น ทนเจ็บประเดี๋ยวเดียว…”

สองนิ้วของเฉิงชู่ปี้คีบสิ่งนั้นขึ้นมา จากนั้นก็ดันหัวมนของท่อสอดปัสสาวะเข้าไป

สีหน้าของผู้เฒ่าจ้าวเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่โชคดีที่ได้ยินคำปลอบโยนของเฉิงชู่ปี้ จึงไม่ได้ดิ้นรนขัดขืนรุนแรง

ขณะที่ท่อถูกดันลึกเข้าไปเรื่อยๆ จู่ๆ เฉิงชู่ปี้ก็ได้ยินเสียงร้องอย่างตื่นเต้นดีใจของจ้าวเสียน “เยี่ยวแล้ว! เยี่ยวแล้ว! เยี่ยวออกมาแล้ว…”

“…” เฉิงชู่ปี้หันขวับไปมองด้วยใบหน้ามืดครึ้ม แล้วเขาก็เห็นเช่นกัน

ที่ปลายท่ออ่อนทำจากหนังแกะนั้น ของเหลวพวยพุ่งทะลักออกมาอย่างรวดเร็ว

สีหน้าของผู้เฒ่าจ้าวแปรเปลี่ยนจากอาการร่อแร่ใกล้ตายในตอนแรก กลายเป็นตื่นตระหนกหวาดผวาในยามที่ถูกสอดท่อ และเมื่อน้ำปัสสาวะพุ่งทะลักออกมา

เขาสัมผัสได้ว่าท้องน้อยที่เคยตึงแน่นจนทรมานแทบขาดใจเริ่มคลายตัวลง ร่างกายทั้งร่างราวกับได้ปลดเปลื้องภาระหนักอึ้ง แม้แต่วิญญาณก็คล้ายจะลอยละลิ่วขึ้นสู่สรวงสวรรค์

“ตาเฒ่าอย่างข้าได้ฉี่แล้ว… ในที่สุดข้าก็ได้ฉี่แล้ว…” ผู้เฒ่าจ้าวน้ำตาไหลพราก พึมพำออกมาด้วยความสุขล้นพ้น

แม้ถ้อยคำจะฟังดูไม่ค่อยน่าภิรมย์เท่าใดนัก แต่ในฐานะบุคลากรทางการแพทย์ผู้เปี่ยมด้วยจรรยาบรรณ เฉิงชู่ปี้ย่อมมีความใจกว้างขวาง เมตตาต่อผู้ป่วยที่ร้องห่มร้องไห้ด้วยความดีใจจนพูดจาเพ้อเจ้อเช่นนี้เสมอ

“ท่านพ่อ! ท่านพ่อเป็นอย่างไรบ้างขอรับ!” เสียงร้องถามอย่างร้อนรนดังมาจากด้านนอกห้อง

จ้าวเสียนอดรนทนไม่ไหว ตะโกนลั่นขึ้นมาทันที “ท่านพ่อรอดแล้ว! ท่านพ่อฉี่ออกมาแล้ว!”

“เฮ้อ วิธีการของเจ้าเด็กนี่ช่างเหลือเชื่อนัก ถึงกับใช้วิธีพรรค์นี้แก้ปัญหาได้” หยวนเทียนกังส่ายหน้าเอ่ยทอดถอนใจ

ซุนซือเหมี่ยวที่กำลังจับชีพจรให้ผู้เฒ่าจ้าวก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอกแล้วลุกขึ้นยืน แม้จะยังไม่ได้ผ่าตัด แต่เฉิงชู่ปี้ก็ได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าการสอดท่อปัสสาวะที่เขาว่านั้นทำได้สำเร็จจริง

หากเป็นเช่นนั้น ย่อมอนุมานได้ว่าการผ่าตัดต่อมอะไรนั่น อาจจะแก้ปัญหาได้อย่างเด็ดขาดชั่วชีวิตจริงๆ

หนึ่งเค่อผ่านไป ผู้เฒ่าจ้าวที่เมื่อครู่ยังร่อแร่ใกล้ตาย บัดนี้คล้ายได้ชีวิตใหม่อีกครั้ง แม้สีหน้าจะยังดูอิดโรย แต่พลังชีวิตและแววตากลับแจ่มใสต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

เพียงแต่… แม้ยามนี้นั่งอยู่ ที่หว่างขาก็ยังมีท่ออ่อนโผล่ออกมา ต่อเข้ากับโถรองปัสสาวะที่สั่งทำขึ้นเป็นพิเศษ

“ขอบพระคุณคุณชายสามตระกูลเฉิงมากขอรับ คุณชายชุบชีวิตคนตายให้ฟื้นได้ ตาเฒ่าผู้นี้ซาบซึ้งใจยิ่งนัก”

“ผู้เฒ่าอย่าได้เกรงใจไป ตอนนี้เป็นเพียงการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ ยังมิได้รักษาที่ต้นเหตุ” เฉิงชู่ปี้โบกมือแล้วเอ่ยอย่างจริงจัง

“ท่อปัสสาวะนี้ค้างไว้นานไม่ได้ หากแช่ไว้นานเกินไป มีโอกาสสูงมากที่จะเกิดโรคแทรกซ้อนอื่นตามมา จนอาจถึงแก่ชีวิตได้”

“…”