บทที่ 96 ใครกล้าว่าตระกูลเฉิงของพวกเรารู้กฎหมายแต่จงใจทำผิด

เฉิงชู่ปี้ใบหน้าดำทะมึนสุดขีด เขาอยากจะยกเท้าถีบเจ้าเด็กเหลือขอสองคนที่คอยมาก่อกวนตอนที่เขากำลังโพสต์ท่าองอาจห้าวหาญอยู่นี่เสียจริง!

เฉิงเหย่าจินไม่ได้ลืมธุระสำคัญ เขาให้คนนำของขวัญที่ได้รับจากบรรดาสหายร่วมรบเมื่อคืนวานออกมาวางเรียงรายทีละชิ้น

เพียงแค่ดาบเหิงเตาชั้นดีก็มีถึงสามเล่ม ยังมีธนูแกะสลักอย่างประณีตอีกสองคัน แม้แต่ดาบโค้งจากเปอร์เซียก็ยังมี

ของดีเหล่านี้ เฉิงเหย่าจินเพียงแค่เอ่ยผ่านๆ ว่ากั๋วกงท่านไหนเป็นคนส่งมาให้ ไม่ได้แนะนำอะไรมากมาย

ทว่าเขากลับชี้ไปที่แผ่นเหล็กหนาสีดำสนิทสองแผ่นที่ไม่ค่อยสะดุดตาซึ่งวางอยู่ข้างๆ แทน แผ่นเหล็กกว้างประมาณหนึ่งนิ้วกว่า หนาประมาณหนึ่งเซนติเมตร ยาวประมาณสามฉื่อเศษ

"มาๆ เจ้าสาม ลองทายดูซิว่านี่คืออะไร? นี่เป็นของดีที่ท่านลุงฉินของเจ้าอุตส่าห์ส่งมาให้เชียวนา"

"นี่มันอะไรกัน?" เฉิงชู่ปี้งุนงงเล็กน้อย "นี่หรือว่าเป็นเหล็กปิน?"

"ผิดแล้ว นี่ไม่ใช่เหล็กปิน แต่นี่คือเหล็กเมี่ยน" เฉิงเหย่าจินหัวเราะร่า พลางชี้ไปที่ดาบโค้งเปอร์เซียเล่มนั้น "ไอ้นั่นต่างหากล่ะที่ทำจากเหล็กปิน"

"เหล็กเมี่ยน…" เฉิงชู่ปี้หยิบมันขึ้นมาลองสัมผัสดู อืม… มันเป็นผลิตภัณฑ์จากเหล็กกล้าจริงๆ ด้วย แต่เติมคำว่าเมี่ยนข้างหน้าแล้วมันมีความหมายว่าอะไรกัน?

"เจ้าไม่รู้สึกหรือไง?" เห็นเฉิงเหย่าจินคว้ามันไป แล้วสะบัดไหวมันอย่างแรง เฉิงชู่ปี้มองแผ่นเหล็กหนาที่สั่นไหวตามแรงนั้น…

"เหล็กอ่อน?" เฉิงชู่ปี้เพิ่งนึกออก

"เหล็กอ่อนหรือ? เรียกแบบนี้ก็เห็นภาพดีแฮะ สามารถตีเหล็กเมี่ยนนี้เป็นอาวุธที่อ่อนช้อยดั่งนิ้วเรียวได้เลย

หากซ่อนไว้บนเข็มขัด แล้วแอบฉวยโอกาสจู่โจมทีเผลอแบบนี้… จึ๊ จึ๊ จึ๊ นับเป็นอาวุธสังหารปิดชีพที่ร้ายกาจจริงๆ"

มองดูสีหน้าเต็มไปด้วยความชอบอกชอบใจของเฉิงเหย่าจิน ที่ลูบไล้เหล็กอ่อนซึ่งยุคนี้เรียกว่าเหล็กเมี่ยน พลางเอ่ยชมเชยด้วยสีหน้าชื่นชมเต็มเปี่ยม

"…" สีหน้าของเฉิงชู่ปี้มืดลง เขาจะเอาไอ้นี่ไปทำไมกัน? จะให้เอาไว้แทงคนทีเผลอเล่นหรือไง?

ท่านพ่อพอเถอะ ลูกไม่อยากก่ออาชญากรรม ลูกแค่อยากเป็นลูกขุนนางที่ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขก็พอแล้ว!

ทว่านี่เป็นน้ำใจจากท่านลุงฉิน ต้องรู้ไว้ว่าเหล็กเมี่ยนนี้มีปริมาณผลิตที่หายากยิ่ง

เหล็กเมี่ยนแผ่นใหญ่สองแผ่นนี้ เพียงแค่แผ่นเดียวก็มีค่าไม่ต่ำกว่าสองร้อยก้วน แถมยังเป็นของที่มีเงินก็หาซื้อไม่ได้อีกต่างหาก

ในเมื่อมันมีค่าขนาดนี้ มีค่ามากกว่าทองร้อยชั่งที่ท่านลุงหลี่คุยโวไว้อีก เฉิงชู่ปี้ก็ย่อมไม่ยอมปล่อยไป จึงเก็บไว้เป็นของสะสมส่วนตัวก่อน

เฉิงเหย่าจินยิ้มละไมพลางไล่ลูกๆ ทั้งเจ้าสี่ เจ้าห้า และเจ้าหกออกไปเล่นข้างนอก ทิ้งให้ลูกชายที่โตแล้วสามคนอยู่ปรึกษาหารือธุระสำคัญ

"เจ้าสาม อีกไม่กี่วันเจ้าก็ต้องไปรับตำแหน่งที่ตำหนักบูรพาแล้ว เรื่องที่พ่อควรบอก พ่อก็บอกไปหมดแล้ว

อืม… แต่มีเรื่องหนึ่ง พ่อต้องขอปรึกษาพวกเจ้าทั้งสามคนให้ดีหน่อย"

จากนั้น เฉิงชู่ปี้ก็เห็นเฉิงเหย่าจินพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"พวกเจ้าสามคนก็น่าจะรู้ ตระกูลเฉิงเราบ้านใหญ่ทรัพย์เยอะ ดูสิ แค่พวกเจ้าน้องๆ ก็มีตั้งหกคนแล้ว"

"แม่ของพวกเจ้าตอนนี้กำลังตั้งครรภ์อีกคน เฮ้อ… ไม่รู้จะเป็นเจ้าตัวแสบอีกหรือเปล่านะ"

"…" ชายหนุ่มสามคนที่ยังไม่แต่งงานของจวนสกุลเฉิงถึงกับหน้าดำทะมึน

"พวกเจ้าทั้งสามคนก็โตเป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว พ่อกำลังคิดจะหาคู่ครองให้พวกเจ้าทุกคน แต่จะแต่งงานทั้งที มันก็ต้องใช้เงิน"

"พ่ออย่างน้อยก็มีบรรดาศักดิ์เป็นถึงกั๋วกงเชียวนะ จะให้ลูกชายตัวเองแต่งเมียทั้งทีแล้วคนอื่นมองว่าขัดสนคงไม่ได้หรอกจริงไหม?"

"เจ้าสามของเรานี่มีความสามารถจริงๆ วันก่อนเพิ่งจะกลั่นเอาหัวเชื้อเหล้าออกมาได้ ของสิ่งนั้นน่ะ มันรสชาติร้ายกาจนัก…"

"ดังนั้น พ่อเลยคิดจะทำธุรกิจค้าขายไวน์องุ่นเสียหน่อย…" พูดมาถึงตรงนี้ เฉิงเหย่าจินก็เชิดคางส่งสัญญาณให้เฉิงชู่ปี้

"ไวน์องุ่นหรือ?" เฉิงชู่ปี้ทำหน้างุนงงเป็นไก่ตาแตก "ท่านพ่อ พวกเราไม่ได้ใช้ไวน์องุ่นสักหน่อยนี่ขอรับ"

"ฮ่าๆ เจ้าเด็กนี่ จะซื่อตรงไปทำไม?" เฉิงเหย่าจินหัวเราะพลางตบไหล่เฉิงชู่ปี้อย่างเอ็นดู

"ถ้าพ่อเอาสุราเจ้อไปขายตรงๆ คนอื่นจะไม่รู้กันหมดหรือว่าหัวเชื้อเหล้านั่นทำมาจากอะไร?"

"คนฉลาดในต้าถังมีถมไป ย่อมต้องมีคนหาทางสืบจนเจอ ดังนั้น พ่อถึงได้วางแผนการดีๆ ออกมาไงล่ะ"

"เอาหัวเชื้อเหล้าที่ทำจากสุราเจ้อไปผสมกับไวน์องุ่นแล้วค่อยเอาไปขาย"

เฉิงชู่ปี้มองดูเฉิงเหย่าจินที่คุยโวจนน้ำลายแตกฟอง รวมถึงพี่ชายสองคนที่ยังคงยืนงงเป็นไก่ตาแตก ภายในใจก็นับถือท่านพ่อผู้เจ้าเล่ห์คนนี้จนต้องยอมกราบแทบเท้า "ท่านพ่อปรีชาญาณนัก ลูกห่างไกลนัก…"

"ท่านพ่อ การลักลอบค้าสุราไม่ถือว่าผิดกฎหมายหรือ?" เฉิงชู่เลี่ยงมองท่านพ่อแล้วเอ่ยเตือนด้วยความระมัดระวัง

เฉิงเหย่าจินฉุนกึก

"เจ้าเด็กนี่ ทำไมไม่รู้จักใช้สมองบ้าง? พ่อเป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่ของราชสำนัก ย่อมรู้ดีว่าการลักลอบค้าสุราเป็นสิ่งที่ผิดกฎหมาย"

"ดังนั้นพ่อถึงให้เฉิงจี้ไปซื้อโรงเตี๊ยมที่ตั้งอยู่ในตลาดตะวันออกไว้แล้ว พอมีโรงเตี๊ยม… พ่อจะไปเดินเตร่ที่อำเภอว่านเหนียนสักหน่อย ใครหน้าไหนมันจะกล้าหาญชาญชัยมาบอกว่าตระกูลเฉิงเราทำผิดกฎหมายอีก!"

เห็นเฉิงเหย่าจินเริ่มแผ่รังสีอำมหิต ราวกับว่ากำลังอยากจะ "อบรมสั่งสอนทางกายภาพ" ให้ลูกชายที่โง่เขลาพวกนี้ เฉิงชู่ปี้จึงรีบก้มหน้าก้มตาแสดงความเคารพต่อท่านพ่อทันที

"ท่านพ่อพูดถูก ตระกูลเฉิงเราย่อมไม่ทำผิดกฎหมายแน่นอน ท่านพ่อเพื่อครอบครัวนี้ อุตส่าห์ทุ่มเทแรงกายแรงใจขนาดนี้ ทำเอาลูกซาบซึ้งจนน้ำตาไหล ไม่อาจระงับอารมณ์ได้เลย…"

เห็นน้องสามประจบท่านพ่อสุดฤทธิ์ เฉิงชู่โม่ที่เริ่มสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง จึงรีบก้มหน้าก้มตาพูดบ้าง "ใช่ๆ ท่านพ่อท่านดีเหลือเกิน ลูกนี่… ลูกนี่พูดไม่ออกเลยจริงๆ"

เฉิงชู่เลี่ยงก็รีบร่วมวง "ชม" ด้วย "ลูกก็ซึ้งใจเหลือเกิน ท่านพ่อท่านดีจริงๆ ลูกนี่จะยอมเป็นวัวเป็นม้า… อ๊ะ ท่านพ่อ ท่านถีบลูกทำไม?"

เฉิงเหย่าจินใบหน้าถมึงทึง ชี้ไปที่เฉิงชู่โม่และเฉิงชู่เลี่ยงที่ยังทำหน้างง แล้วกล่าวด้วยความขัดใจที่ลูกไม่เอาไหน

"ดูน้องสามของพวกเจ้าสิ พูดจาเข้าหูขนาดนี้ ฟังแล้วข้าสดชื่นไปถึงตับไตไส้พุง! หันกลับมาดูพวกเจ้าสิ วันๆ เอาแต่ดื่มเหล้าต่อยตี ในท้องนอกจากเหล้ากับเนื้อย่างแล้วไม่มีความรู้อะไรเลย แม้แต่คำพูดเอาใจพ่อยังพูดให้ข้าขนลุกขนชันได้เลย!"

เฉิงชู่ปี้ทำตัวเป็นเด็กดีเงียบกริบ นั่งหน้าซื่อตาใสไม่ส่งเสียง มองดูท่านพ่อจอมโหดกำลังสั่งสอนพี่ชายหนังหนาทั้งสองคนจนร้องโอดโอยลั่นห้อง

นี่แหละชีวิตประจำวันของครอบครัวอันธพาลแห่งต้าถัง ท่ามกลางความอบอุ่นมักมีความวุ่นวายและกลิ่นอายความรุนแรงโชยมาเป็นระยะ…

"นายท่านขอรับ ท่านนักพรตซุนกับท่านนักพรตหยวนมาขอเข้าพบ บอกว่าตั้งใจมารับคุณชายสามไปดูอาการคนไข้ขอรับ"

"ท่านพ่อ เช่นนั้นลูกขอตัวก่อนนะขอรับ" เฉิงชู่ปี้ฉีกยิ้มด้วยความดีใจ ดูท่าท่านนักพรตซุนคงหาคนไข้ที่เหมาะสมให้เขาได้แล้ว

"เอาเถอะ ไปจัดการเถอะ มีเรื่องอะไรก็อย่าลืมส่งคนกลับมาบอกข้าล่ะ" เฉิงเหย่าจินโบกมือปัดๆ

เขาลูบเคราดกหนาแข็งดั่งเข็มเหล็ก มองดูแผ่นหลังของเฉิงชู่ปี้ที่สาวเท้าจากไปด้วยความภาคภูมิใจอย่างยิ่ง

ดูเจ้าสามของเขาคนนี้สิ ช่างเก่งกาจอะไรเช่นนี้! ขนาดโรคเก่าของพี่รองฉินที่บรรดาหมอเลื่องชื่อทั่วแผ่นดินต่างจนปัญญา เจ้าตัวยังรักษาจนหายขาดได้

ยามนี้ แม้แต่นักพรตเฒ่าผู้ปราดเปรื่องอย่างซุนซือเหมี่ยวและหยวนเทียนกังยังกลายเป็นแขกประจำของจวนเรา แวะเวียนมาขอคำชี้แนะวิชาแพทย์จากเจ้าสามอยู่ไม่เว้นแต่ละวัน

เจ้าเด็กนี่… เกรงว่าจะเป็นคนที่มีอนาคตไกลที่สุดในบรรดาลูกๆ ของข้าแล้วกระมัง

ขณะเดียวกัน เฉิงชู่โม่ผู้เป็นพี่ใหญ่ก็เขยิบเข้ามาใกล้พลางยิ้มประจบ "ท่านพ่อ สุราองุ่นที่หมักผสมหัวเชื้อเหล้านั่น ที่บ้านเรายังมีเหลืออยู่อีกหรือไม่ขอรับ? มิสู้เอาออกมาสักไห ให้พวกเราพ่อลูกได้ลิ้มรสกันหน่อยเป็นอย่างไร?"

"ได้! วันนี้ข้าอารมณ์ดี จะดื่มกับพวกเจ้าสักหน่อย! เฉิงฟู่ ไปเอาสุราองุ่นสูตรลับของจวนสกุลเฉิงเรามาสักไห แล้วบอกพ่อครัวไปทำกับแกล้มดีๆ มาเพิ่มอีกสองสามอย่าง!"

เฉิงชู่ปี้ยังไม่ทันได้ยกจอกขึ้นลิ้มรส คนรับใช้ก็เข้ามารายงานว่านักพรตทั้งสองท่าน ซุนซือเหมี่ยวและหยวนเทียนกังมาถึงแล้ว

พวกเขาหาผู้ป่วยโรคหลินที่ยินยอมรับการรักษาจากเฉิงชู่ปี้ได้แล้วจริงๆ!