บทที่ 95 ไม่มีแขกคนไหนเดินออกจากจวนสกุลเฉิงด้วยขาสองข้างของตัวเองได้สักคน

ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกที ท้องฟ้าภายนอกก็สว่างจ้าเสียแล้ว…

หลี่เค่อผู้มีใบหน้าซีดเผือดและดวงตาที่เลื่อนลอย กวาดสายตามองไปรอบห้องแปลกตาแห่งนั้น เขาสะดุ้งสุดตัวรีบสวมเสื้อผ้าอย่างแผ่วเบา จากนั้นก็ย่องไปที่หน้าประตูห้องอย่างระแวดระวัง ก่อนจะแง้มออกเบาๆ

"พี่เหวยเต๋อ? ข้าอยู่นี่…"

หลี่เค่อเพิ่งจะยื่นหัวออกไป ก็ได้ยินเสียงเรียกต่ำๆ ที่สั่นเครือดังขึ้น เขาหันไปมอง เห็นฟางจวิ้นผู้ดูอิดโรยรวมถึงพรรคพวกที่สาบานเป็นพี่น้องร่วมตายกันมา ทยอยยื่นหัวออกมาเช่นกัน

"ไม่มีคน? ไป รีบไป…" หลี่เจิ้นเห็นลานเรือนว่างเปล่าก็ดีใจจนเนื้อเต้น รีบยกมือส่งสัญญาณให้ทุกคน

เหล่าพี่น้องร่วมตายต่างย่องไปด้วยท่วงท่าที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี มุ่งหน้าไปยังห้องโถงหน้าของจวนสกุลเฉิง

มาถึงมุมกำแพงเดิมอีกครั้ง หลี่ชี่ผู้ตาไวอาสาออกมาสำรวจสถานการณ์ข้าศึก เขาชะโงกหน้ามองซ้ายมองขวาอยู่ครู่ใหญ่ ก็เห็นเจ้าหกตระกูลเฉิงถือดาบไม้ กำลังทำท่าฮึดฮัดผ่านทางมา จึงอดดีใจไม่ได้

"เจ้าหกตระกูลเฉิง มานี่…" หลี่เค่อเห็นแล้วก็หลุดขำ เรียกอีกฝ่ายเบาๆ

"พวกท่านพี่ทั้งหลาย พวกท่านมาทำอะไรที่นี่กัน?" เจ้าหกตระกูลเฉิงรีบวิ่งเข้ามา เบิกตากลมโตเป็นประกายมองสหายสนิทของพี่ชายทั้งสาม

"บิดาเจ้าล่ะ?" หลี่เจิ้นยิ้มแหะๆ นั่งยองๆ ถามเสียงเบา

"พ่อข้า? …ท่านพ่อ! ท่านพ่อ! ท่านพ่อ!" เจ้าหกตระกูลเฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพุ่งตัวออกไปประดุจสายฟ้าฟาด หายลับไปในพริบตา…

"!!!"

ทิ้งเหล่าคุณชายเสเพลที่ยังคงค้างอยู่ในท่าทางมีพิรุธไว้เบื้องหลัง พวกเขาต่างยืนอึ้งตะลึงงัน ปล่อยให้สายลมพัดผ่านไปอย่างว่างเปล่า

ไม่นานนัก เสียงหัวเราะดังก้องเปี่ยมด้วยพลังประดุจหินกระทบกันก็ดังใกล้เข้ามา

"ว่ะฮ่ะฮ่ะ… เจ้าพวกเด็กน้อย มานั่งยองๆ ทำอะไรที่นี่? ตื่นกันแล้วก็รีบไปสิ ข้ายังกะจะให้เจ้าใหญ่กับเจ้าสองไปเรียกพวกเจ้ามาทานมื้อเช้าเสียหน่อย"

มองดูเฉิงเหย่าจินที่ดูดุร้ายน่าเกรงขามราวกับหมีควายเดินเข้ามาพร้อมกับจูงมือเจ้าหกตระกูลเฉิง ด้านหลังยังมีเฉิงชู่โม่และเฉิงชู่เลี่ยงที่หน้าตาเหมือนคัดลอกวางเดินตามมาด้วย เหล่าคุณชายต่างสิ้นหวัง จิตใจตายด้านไปชั่วขณะ

ท่ามกลางเสียงหัวเราะอันโอหังของอันธพาลตระกูลเฉิง เหล่าคุณชายเจ้าสำราญผู้ก่อวีรกรรมไว้ทั่วฉางอาน ก็ต้องมาสังเวยชีวิตอย่างกล้าหาญให้กับมื้อเช้าแก้เมาค้างสูตรลับเฉพาะตระกูลเฉิงตั้งแต่เช้าตรู่

มองดูเหล่าคุณชายที่ถูกบ่าวไพร่แต่ละจวนหามออกมาตั้งแต่เช้าตรู่ เพื่อนบ้านละแวกใกล้เคียงจวนตระกูลเฉิงแทบจะกลั้นขำไม่ไหว

"จึ๊ๆ ราวกับดงอสรพิษและถ้ำเสือจริงๆ มิน่าล่ะแม่ทัพเฉิงถึงมีชื่อเสียงเรื่อง…"

บัณฑิตผู้รับจ้างเขียนจดหมายส่ายหน้า พลางถอนหายใจด้วยความเวทนา

หมอดูตาบอดข้างๆ หลับตาลง พลางลูบกระดูกทำนายให้พ่อค้าวัยกลางคนผู้กำลังสับสนในชะตาชีวิต ก่อนจะหัวเราะหึๆ

"ข้าทำนายทายทักมาหลายสิบปี ไม่เคยเห็นแขกเหรื่อคนไหนเดินออกจากจวนแม่ทัพเฉิงด้วยขาสองข้างของตัวเองได้เลยสักคน"

พ่อค้ามองหมอดูตาบอดที่หลับตาปี๋อย่างงุนงง ก่อนจะหันกลับไปมองขบวนรถม้าที่เคลื่อนผ่านหน้าไป

ดูเหมือนจะรับรู้ได้ว่าอารมณ์ของคนที่กำลังถูกทำนายอยู่มีความผันผวนอย่างรุนแรง หมอดูตาบอดจึงรีบเตือน

"อยู่นิ่งๆ อย่าขยับ หากขยับไปการทำนายจะคลาดเคลื่อน"

"เมื่อก่อนข้าไม่ได้ตาบอดหรอก เป็นเพราะเตือนผู้คนที่มีชะตาอาภัพไว้มากเกินไป ถึงได้รับโทษทัณฑ์จากสวรรค์ ต้องกลายเป็นเช่นนี้แล…"

ชายชราที่กำลังล้างถ้วยสุราหมักเบ้ปาก สุดท้ายก็ยังนึกถึงมิตรภาพที่มีมานานจึงเอ่ยขึ้น

"จริงแท้ คนตาบอดแต่ใจไม่บอด ใจเขาสว่างไสวจะตายไป"

"…" สีหน้าของหมอดูตาบอดหมองลงเล็กน้อย รู้สึกตะหงิดใจว่าสหายเก่าผู้นี้กำลังด่าเขากลายๆ อยู่หรือเปล่า

"ไม่เลว ไม่เลว! สมกับเป็นลูกผู้ชายตระกูลเฉิงของเราจริงๆ! สวมชุดเกราะเหล็กชุดนี้แล้ว ในที่สุดก็ดูมีความองอาจสมชายชาตรีขึ้นมาบ้าง"

เฉิงเหย่าจินลูบเคราหนาที่แข็งราวกับเข็มเหล็ก พลางมองเฉิงชู่ปี้ที่สวมเกราะหมิงกวงเต็มยศอย่างพึงพอใจ

ข้างเอวคาดดาบเหิงเตา และเหน็บดาบจั้งเตาความยาวไม่ถึงสองฉื่อไว้ข้างๆ สำหรับป้องกันตัวในระยะประชิด

หลังจากแต่งองค์ทรงเครื่องเต็มยศ ก็ดูภูมิฐานสง่างามไม่เบา

"ท่านพ่อ ข้าก็ว่าดูดีไม่หยอก" เฉิงชู่ปี้เองก็ค่อนข้างถูกใจ ลูกผู้ชายคนไหนบ้างเล่าจะไม่ชอบของแบบนี้?

นึกย้อนไปตอนยังเป็นเด็ก สิ่งที่ชอบที่สุดคือการเอาลังกระดาษมาทำเป็นเกราะ เอาฝาหม้อมาทำเป็นโล่ หักกิ่งไม้มาทำเป็นดาบ เล่นบทบาทสมมติเป็นแม่ทัพโบราณต่อสู้กับเด็กคนอื่นๆ ในหมู่บ้าน ดูว่าใครจะเก่งที่สุด

ใครเก่งที่สุดก็จะได้เป็นสามีภรรยากับเด็กหญิงอ้วนตระกูลหลิวที่อายุเพียงเจ็ดขวบ ส่วนสูงหนึ่งเมตร น้ำหนักแปดสิบแปด และชอบควักขนมออกมาสารพัดวิธี หากไม่ยอมเรียกนางว่าฮูหยิน แม่หนูอ้วนก็จะไม่ยอมแบ่งมันฝรั่งทอดให้ เพื่อแลกกับของกิน เหล่าเด็กผู้ชายในละแวกนั้นก็ต้องสู้ตาย

พอคิดถึงวีรกรรมเด็กแสบในวันวาน เฉิงชู่ปี้ก็อดถอนใจไม่ได้

เกรงว่าตัวเขาในตอนนั้น ก็คงไม่ต่างจากน้องชายทั้งสามของเขาเท่าใดนัก

"มา เจ้าสาม ถือของนี่ไว้ให้ดี ให้ข้าดูให้เต็มตาหน่อยว่าลูกชายข้าเวลาแต่งเต็มยศเป็นอย่างไร"

"?!?" เฉิงชู่ปี้มองดูท่านพ่อที่ยื่นดาบเล่มใหญ่มีฝักด้ามยาวประมาณหนึ่งเมตรเจ็ดสิบมาให้ ก็ถึงกับมึนงงไปหมด

"ท่านพ่อ สิ่งนี้เอาไว้ทำอะไรหรือขอรับ?" เฉิงชู่ปี้มองดาบเล่มใหญ่ที่ยาวอย่างน้อยหนึ่งเมตรห้าสิบด้วยความงุนงง รู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่

"นี่คือดาบอี๋เตา ของพวกนี้มีไว้ประดับบารมี เป็นแค่เครื่องตั้งโชว์เท่านั้น เอามาใช้ฟันคนยังไม่สะใจเท่าขวานของตระกูลเฉิงเราเลย"

เฉิงเหย่าจินพูดพลางส่งดาบเล่มยาวหนึ่งเมตรห้าสิบให้เฉิงชู่ปี้ด้วยท่าทางรังเกียจ

"ของสิ่งนี้ ส่วนใหญ่ก็มีไว้สำหรับพวกองครักษ์ติดตามเวลาฝ่าบาทหรือองค์ชายรัชทายาทเสด็จออกนอกวัง หรือไม่ก็พวกหน่วยองครักษ์รัชทายาทใช้เป็นอาวุธในขบวนพิธีการ…"

เฉิงชู่ปี้ฟังคำแนะนำของเฉิงเหย่าจินพลางสำรวจ "ดาบใหญ่" ของจริงในมือไปด้วย

รูปทรงของดาบสืบทอดมาจากดาบห่วงมือในสมัยราชวงศ์ฮั่น บนด้ามดาบสลักลวดลายมังกรหงส์อันเป็นสัญลักษณ์ของราชวงศ์

บนด้ามดาบและฝักดาบยังประดับประดาด้วยสีทองสีเงินสลับกัน แม้จะขูดออกมาไม่ได้ทองสักหนึ่งตำลึง แต่น่าจะมีการปิดทองคำเปลวเอาไว้บ้าง

ตามคำแนะนำของเฉิงเหย่าจิน เฉิงชู่ปี้ตั้งดาบอี๋เตาไว้ตรงหน้า ปักลงบนพื้น แล้วใช้สองมือจับที่ด้ามดาบเอาไว้มั่น

โชคดีที่เจ้าสามรูปร่างสูงใหญ่ไม่น้อย มิเช่นนั้นดาบเล่มนี้คงบังหน้าเขาจนมิดหัว

"ดูดี… ดูดีใช้ได้เลยเจ้าสาม! แต่งองค์ทรงเครื่องแบบนี้แล้วดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาหน่อย"

เฉิงชู่โม่พี่ใหญ่กล่าวด้วยความชื่นชม

"อืม พี่ใหญ่พูดถูก น้องสาม เจ้าควรเชิดหน้าขึ้นอีกหน่อย แววตาต้องดุดันกว่านี้ ถึงจะดูเหมือนลูกผู้ชายแท้ๆ ของตระกูลเฉิงเรา…"

"พอทีๆ เจ้าพวกตัวดีทั้งสองคน อย่าได้แกล้งน้องสามของข้าเลย…"

เฉิงเหย่าจินหัวเราะร่า พลางเตะลูกชายคนโตกับคนรองไปคนละทีสองที ในที่สุดเจ้าสองพี่น้องก็นิ่งสงบปากสงบคำลงได้

น้องชายทั้งสามที่เหลือต่างน้ำลายแทบหก มองพี่สามด้วยสายตาอิจฉาตาร้อน

เจ้าหกตระกูลเฉิงรีบชักดาบไม้ของตนออกมา วิ่งถลาเข้ามาประชิดข้างกายเฉิงชู่ปี้ แล้วยืนเชิดหน้าอย่างภาคภูมิใจ

เฉิงเหย่าจินหัวเราะชอบใจ คว้าตัวเจ้าเด็กแสบขึ้นมา เคราหนาราวกับเข็มเหล็กทิ่มแทงใบหน้าเจ้าตัวเล็กจนร้องจ๊าก

เจ้าสี่กับเจ้าห้าก็ฉวยโอกาสซ้ำเติม รีบวิ่งถลาเข้ามาพร้อมดาบไม้ขวานไม้ของตน ฟาดลงบนชุดเกราะเหล็กของเฉิงชู่ปี้ที่กำลังทำท่าองอาจจนเกิดเสียงดังสนั่น ‘ฮึ่มๆ ฮ่าๆ’…

ภาพครอบครัวพร้อมหน้าพร้อมตาช่างสุขสันต์อบอุ่น ชวนให้ผู้คนรู้สึกปลาบปลื้มยินดีและเปี่ยมไปด้วยความสงบสุขยิ่งนัก