บทที่ 94 ล้วนเป็นพวกแก่ไม่น่านับถือทั้งก๊วน!

ทุกคนต่างพากันจ้องมองภาพวาดนั้นอย่างตะลึงงัน โดยเฉพาะท่านอัครเสนาบดีฟาง ผู้ซึ่งมีความสามารถรอบด้านและแตกฉานในศิลปะการวาดภาพ

เขาแทบจะอดใจไม่ไหว เดินเข้าไปใกล้แล้วพินิจพิเคราะห์ดูอยู่หลายรอบ ก่อนจะอดพึมพำออกมาไม่ได้

“นี่เป็นฝีมือของเหยียนลี่เปิ่นจริงหรือเนี่ย แต่จะเป็นไปได้อย่างไรกัน?”

เหยียนลี่เปิ่นแม้ตำแหน่งขุนนางจะไม่สูงส่ง แต่หมอนี่ถือเป็นเสาหลักแห่งวงการศิลปะของต้าถังเชียวนะ แถมยังมีนิสัยใจคอแบบพวกปัญญาชนอีกต่างหาก

ผลงานศิลปะของเขามีมูลค่าสูงลิ่ว ทว่ากลับหาดูได้ยากยิ่ง ผลงานไม่กี่ชิ้นที่หลงเหลืออยู่ล้วนถูกเก็บไว้ในวังหลวงแทบทั้งสิ้น ถึงขนาดถูกฝ่าบาทหลี่ซื่อหมินยกย่องว่าเป็นสมบัติล้ำค่าสืบทอดไปชั่วลูกชั่วหลาน ไม่นึกเลยว่าจวนสกุลเฉิงจะมีกับเขาด้วยหนึ่งภาพ มิหนำซ้ำยังเป็นภาพวาดของเจ้าเหล่าเฉิงที่วาดรวมกับลูกชายทั้งหกของมันอีก

แม่งเอ๊ย นี่จะให้คนอื่นเขาอยู่กันอย่างไร! อัครเสนาบดีฟางผู้ใจกว้างดุจท้องทะเลผู้นี้ ยามนี้สายตากลับเต็มไปด้วยความริษยา

ทำไมกันล่ะ? ไอ้หน้าตาท่าทางดุร้ายน่าเกลียดน่าชังของเฉิงเหย่าจินนั่น เอามาวาดไว้ทำไม? เอาไว้หลอกผีหรือไงกัน

ท่านเหยียน หากท่านมีเวลาว่างนัก สู้มาวาดรูปปัญญาชนผู้มีคิ้วบางตาคม ท่าทางสง่างามอย่างข้าฟางผู้นี้ไม่ดีกว่าหรือยังไง

“เหล่าเฉิง เจ้าคงไม่ได้บุกไปถึงที่แล้วบังคับให้ท่านเหยียนวาดให้หรอกนะ?” หลี่จี้อดไม่ได้ที่จะเบ้ปาก คาดเดาความจริงไปในทางที่ดูแคลนเสียเต็มประดา

“เหลวไหลทั้งเพ! ภาพวาดนี่ข้าเองก็ไม่ได้อยากได้เสียหน่อย ใครจะไปรู้ว่าเฒ่าเหยียนนั่นร้องห่มร้องไห้กราบกรานจะมอบให้ข้าท่าเดียว บอกว่าข้าเหล่าเฉิงเกิดมามีใบหน้าองอาจดุดัน ราวกับเทพสงครามจุติลงมาเกิด…”

เห็นเฉิงเหย่าจินคุยโม้จนน้ำลายกระจาย บรรดาขุนนางผู้มีบรรดาศักดิ์แห่งต้าถังต่างพากันทำหน้าไม่เชื่อถืออย่างเต็มที่

ทว่าปัญหาคือภาพวาดนั่นตั้งเด่นหราอยู่ตรงหน้า จะเชื่อหรือไม่ก็เรื่องของพวกเจ้า เพราะจิตรกรเอกอย่างท่านเหยียนเล่นวาดใบหน้าดุดันของเฉิงเหย่าจินลงไปในนั้นจริงๆ

อวี้ฉือกงรู้สึกขัดใจจึงคว้าจอกสุราขึ้นมา ตะโกนก้องใส่เหล่าแขกเหรื่อทั้งหลาย

“พอๆ เลิกดูภาพวาดได้แล้ว! ถ้าแน่จริงก็มาดื่มกันต่อ ใครที่เดินออกจากจวนสกุลเฉิงได้ตัวตรงๆ ถึงจะนับว่าเป็นลูกผู้ชายตัวจริง หมดจอก!”

“ใช่แล้ว พวกเราก็แค่พวกขุนศึกถ่อยๆ ดูสองสามทีก็พอแล้ว ภาพพรรค์นี้ต่อให้วาดคนเพิ่มมาอีกกี่คนจะเป็นไรไป ดื่ม!”

จังหวะที่เฉิงชู่ปี้และคนรุ่นเยาว์พากันถอนตัวออกจากห้องโถงหน้า ภายในห้องก็กลับมาคึกคักวุ่นวายดั่งเดิม

ณ เรือนของเฉิงชู่ปี้ เมื่อไร้แรงกดดันจากเหล่าผู้ใหญ่ บรรดาคุณชายหนุ่มๆ ก็กลับมาอวดเบ่งและกร่างตามนิสัยเดิม ต่างเริ่มยกจอกแลกเปลี่ยนดื่มกินกันอย่างสนุกสุดเหวี่ยง

ทว่าก็ยังมีบางคนยังคงข้องใจกับผลงานชิ้นเอกของจิตรกรเอกเหยียนที่ได้เห็นเมื่อครู่

“เหมือนท่านพ่อเจ้าอย่างกับแกะ ข้าเห็นแวบแรกยังเหงื่อตกเลย”

“จริงด้วยสิ หรือว่าท่านเหยียนเกิดเสียสติไปแล้ว? ถึงได้ยอมวาดภาพให้ท่านพ่อของเจ้า… อะแฮ่ม แน่นอนว่าข้าไม่ได้หมายความว่าไม่ควรวาดให้ท่านลุงเฉิงนะ”

“เพียงแต่ด้วยนิสัยหยิ่งผยองไม่สนโลกของท่านเหยียน ทำไมถึงทำเรื่องแบบนี้ได้ล่ะ?”

“เฮ้อ ไม่นึกเลยว่าท่ามกลางแม่ทัพผู้เกรียงไกรมากมายแห่งต้าถัง คนที่ได้ขึ้นไปอยู่บนม้วนภาพของท่านเหยียน กลับเป็นท่านพ่อของเจ้า…”

“???” เฉิงชู่ปี้ฟังแล้วคิ้วกระตุกไม่พอใจทันที “ทำไม ไม่พอใจรึ? หากเจ้าแน่จริง ก็ลองให้ท่านพ่อของเจ้าไปหาท่านเหยียนให้วาดให้สักสองใบสิ!”

เขาไม่ชอบใจนักที่ต้องมานั่งฟังพวกคุณชายที่เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาเหล่านี้ ดูท่าคงจะดื่มกันน้อยไปหน่อย

“มาๆ เลิกพูดพล่ามกันได้แล้ว ใครนับถือข้าเป็นพี่น้อง ดื่มให้หมด!”

เฉิงชู่โม่ผู้เป็นพี่ใหญ่ชูจอกสุราในมือขึ้นอย่างองอาจ แล้วกรอกลงคอรวดเดียวหมดจอก

พี่รองก็ชูจอกขึ้นตาม แถมยังคว้าคอเฉิงชู่ปี้ที่กำลังจะหาทางชิ่งไปปัสสาวะเอาไว้ด้วย เฉิงชู่ปี้เลยจำต้องชูจอกสุราขึ้นตามด้วยใบหน้าเศร้าสลด

เขาทำหน้าบิดเบี้ยวอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะสูดหายใจได้คล่อง… ได้เรื่องจริง พี่น้องสามตระกูลเฉิงล้วนเป็นพวกคอทองแดง สุรามาถึงเป็นต้องดื่มหมดจอก

บรรดาพี่น้องร่วมสาบานที่เพิ่งจะตัดหัวไก่เผากระดาษเหลืองกันไปหมาดๆ ต่างก็เป็นคนใจถึง ทั้งยังไม่ต้องอยู่ต่อหน้าผู้หลักผู้ใหญ่ ทุกคนจึงซดสุรากันเต็มที่ สนุกสุดเหวี่ยงอย่างไม่ต้องเกรงใจใคร

สุราซานเล่อเจียงสูตรลับประจำจวนสกุลเฉิงนี่ สองสามจอกแรกจะกลืนยากหน่อย ทว่าพอผ่านไปได้สักพัก ยิ่งดื่มก็ยิ่งลื่นคอ

ถึงขนาดที่องค์ชายอ๋องสู่หลี่เค่อผู้นี้ ยังเป็นฝ่ายเริ่มยกจอกคารวะก่อนเลย

อวี้ฉือเป่าชิ่งเดินปรี่เข้ามาตรงหน้า ยกจอกสุราขึ้นชูให้เฉิงชู่ปี้ด้วยท่าทางลำพองใจ

“มาๆ ต่อไปพวกเราสองคนก็ได้ทำงานด้วยกันแล้ว!”

เฉิงชู่ปี้ยังไม่ทันตั้งตัว ก็มีบุรุษใบหน้าดำทะมึนอีกคนเบียดแทรกเข้ามา พูดกลั้วหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

“เกือบลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท น้องรองของข้าก็เป็นผู้บังคับการกองกำลังฝ่ายซ้ายของรัชทายาท พวกเจ้าต้องสนิทสนมกันไว้ให้มากเชียวล่ะ ฮ่าๆ…”

เฉิงชู่ปี้อดขำไม่ได้ นึกไม่ถึงว่าหนึ่งในฝาแฝดตระกูลอวี้ฉือจะไปหางานทำอยู่ใต้บังคับบัญชาขององค์รัชทายาทเหมือนกัน

“เช่นนั้นต่อไปคงต้องรบกวนพี่เป่าชิ่งช่วยดูแลบ้างแล้ว”

“ฮ่าๆ อยากให้ข้าดูแลหรือ? พวกเราสองคนต้องดื่มกันให้เต็มคราบก่อนค่อยว่ากัน!” อวี้ฉือเป่าชิ่งคนนี้สมกับเป็นคนซื่อตรงไร้เล่ห์เหลี่ยมจริงๆ

ทว่าบังอาจมาเอ่ยปากท้าทายในถิ่นตระกูลเฉิง ผลลัพธ์ก็คือ อวี้ฉือเป่าชิ่งกลายเป็นคุณชายเสเพลคนแรกที่พลีชีพอย่างสมเกียรติ

ถูกบ่าวไพร่จวนสกุลเฉิงหามขึ้นอย่างช่ำชอง ก่อนจะโยนเข้าไปไว้ในห้องรับรอง

การศึกอันดุเดือดบนโต๊ะสุราในถ้ำเสือรังมังกรอย่างตระกูลเฉิง ยังคงดำเนินต่อไป…

“…เรารู้แล้ว ถอยออกไปเถอะ” หลี่ซื่อหมินได้รับฟังรายงานจากขันทีก็นิ่งอึ้งไปพักใหญ่ ก่อนจะเพิ่งได้สติกลับมา

เขามองท้องฟ้าที่ใกล้จะพลบค่ำ พลางส่ายหน้าอย่างจนปัญญา ช่างเถอะ ปล่อยให้พวกตาเฒ่าหยาบกระด้างพวกนั้นอาละวาดกันไป

ฎีกาพวกนี้ พรุ่งนี้ค่อยส่งมอบให้ใต้เท้าฟางก็แล้วกัน

ไม่นึกเลยว่า ใต้เท้าฟาง อัครเสนาบดีแห่งต้าถังผู้สุภาพอ่อนน้อมและเปี่ยมด้วยภูมิรู้ พอเข้าไปในตระกูลเฉิงแล้วก็หนีไม่พ้นเงื้อมมือพวกนั้นเหมือนกัน

คิดมาถึงตรงนี้ หลี่ซื่อหมินก็อดหัวเราะหึๆ ออกมาไม่ได้ ก่อนจะรีบปั้นหน้านิ่งขึงขังทันควัน

จ้าวคุนที่ยืนอยู่ด้านข้างมีสีหน้าเหม่อลอยและด้านชา ราวกับมองไม่เห็นอะไร ไม่ได้ยินอะไร พยายามทำหน้าที่หัวหน้าองครักษ์ผู้จงรักภักดีให้ดีที่สุด

ครั้นฟ้าเริ่มสลัว ฮูหยินลู่ยืนรออยู่ที่หน้าประตูจวนสกุลฟางด้วยความกังวล ด้านข้างยังมีฝางเซิ่นบุตรชายคนโตที่ยืนมองไปยังปากตรอกด้วยสีหน้าร้อนรนเช่นกัน

ไม่นานนัก ในที่สุดก็เห็นรถม้าของท่านพ่อค่อยๆ เคลื่อนเข้ามา ทว่าปัญหาก็คือ เหตุใดเหล่าองครักษ์ของท่านพ่อถึงได้ดูคอตกหมดอาลัยตายอยาก คล้ายกับกองทัพที่พ่ายศึกจนแตกพ่ายหนีตายกลับมาอย่างไรอย่างนั้น

จากนั้น ท่านมหาเสนาบดีฟางที่เดิมทีควรจะสง่างามภูมิฐาน ปลอดโปร่งผ่อนคลาย กลับถูกคนยกแผ่นกระดานประตูหามลงมาจากรถม้า

เขาถึงได้ลืมตาทั้งสองข้างขึ้นอย่างยากลำบาก มองเห็นฮูหยินลู่ที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง และฝางเซิ่นบุตรชายคนโต

ชั่วขณะนั้น ฟางเสวียนหลิงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกประหนึ่งรอดตายจากหายนะ “ข้า… กลับถึงบ้านแล้วหรือ?”

“…ท่านพี่ เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ?” ฮูหยินลู่โบกพัดให้ฟางเสวียนหลิงที่นอนอยู่บนตั่งโดยมีผ้าขนหนูวางโปะอยู่บนหน้าผากด้วยความสงสารจับใจ

“อืม ขอบใจฮูหยิน ดื่มน้ำแกงสร่างเมาไปแล้ว สบายตัวขึ้นมาก”

ฟางเสวียนหลิงยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก ศีรษะยังคงวิงเวียน ทั้งยังรู้สึกคลื่นไส้อยากจะอาเจียนอยู่บ้าง แต่ก็ยังพอสะกดกลั้นเอาไว้ได้

พอคิดถึงเสียงจอแจเอะอะที่แว่วเข้าหูตอนที่ตนถูกหามออกจากจวนสกุลเฉิง ฟางเสวียนหลิงผู้รักและหวงแหนชื่อเสียงอันดีงามของตนมาโดยตลอดก็รู้สึกว่าอยู่มิสู้ตาย ชาตินี้อย่าหวังว่าจะไปเหยียบจวนสกุลเฉิงอีกเลย ชาติหน้าก็ไม่มีทางเด็ดขาด!

“จริงสิเจ้าคะท่านพี่ เจ้าจวิ้นล่ะ ยังติดอยู่ในจวนสกุลเฉิงหรือ?” ฮูหยินลู่เห็นสีหน้าของสามีดูดีขึ้นเล็กน้อย จึงได้เอ่ยถาม

“เดิมทีเจ้าจวิ้นคิดจะหนี… แค่กๆ คิดจะออกจากจวนสกุลเฉิงมาพร้อมกับข้า ใครจะไปคิดว่าถูกเจ้าเฒ่าสารเลวนั่นขวางไว้ บอกว่าเด็กเมื่อวานซืนไม่ได้มีราชการอะไร แล้วก็ไล่เจ้าจวิ้นกลับเข้าไปอีก…”

“เจ้าเฒ่าสารเลวเฉิง!” ฮูหยินลู่ทนไม่ไหวจนหน้าดำทะมึน สบถออกมาด้วยความโมโห

“แค่ก… แซ่หลี่ต่างหาก…” ฟางเสวียนหลิงรีบเตือนสติขึ้นมา “เป็นหลี่เค่อซือ…”

“ก็เหมือนกันนั่นแหละ ล้วนเป็นพวกแก่กะโหลกกะลาไม่รู้จักวางตัวกันทั้งนั้น!”

ฮูหยินลู่เบ้ปาก แม้เสียงจะเบาลงไปบ้าง ทว่าก็ไม่มีใครหยุดยั้งการบ่นกระปอดกระแปดของนางได้

“…ก็จริงของเจ้า”