บทที่ 93 เหล่าเฉิงผู้นี้เพิ่งได้ของล้ำค่ามา

วันนี้เป็นวันมงคลของเฉิงชู่ปี้ หากจะให้เจ้าตัวที่เสื้อผ้าสะอาดสะอ้านต้องมาเปื้อนรอยเท้าที่ก้นก็คงไม่งาม บรรดาตาเฒ่าเหล่านั้นเลยเปลี่ยนมาประเคนฝ่ามือลงบนไหล่กับหน้าอกแทน

เฉิงเหย่าจินมองดูเจ้าสามตระกูลเฉิงที่กำลังหน้าดำคร่ำเครียดเพราะถูกบรรดายอดขุนพลแห่งต้าถังรุมตบไหล่ด้วยแววตาเปี่ยมรักใคร่เอ็นดู

ลูกโตแล้ว เฮ้อ เขาเรียกว่าอะไรนะ… ลูกนกอินทรีก็ต้องมีวันกางปีกบิน

ในฐานะพ่อควรจะดีใจแท้ๆ แต่ไฉนข้าถึงรู้สึกขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาได้นะ?

อืม ต้องเป็นเพราะลมบ้าพัดฝุ่นเข้าตาแน่ๆ

"ท่านแม่ทัพใหญ่ ท่านแม่ทัพใหญ่?…" ข้างกายกลับมีใครบางคนมาส่งเสียงพึมพำกวนใจ

เหล่าเฉิงรีบยกมือปาดหน้าปาดตา หันขวับกลับมาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ ก็เห็นอัครเสนาบดีชื่อดังแห่งต้าถังอย่างฟางเสวียนหลิง ซึ่งเพิ่งจะหายตัววับไปอย่างไร้ร่องรอยหลังจากอ่านราชโองการเสร็จเมื่อครู่นี้

"ที่แท้ก็ตาเฒ่าฟาง มีอะไรหรือ?"

ฟางเสวียนหลิงที่หน้าดำคล้ำพยายามฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย พลางชี้ไปยังทิศทางประตูจวน

"ท่านแม่ทัพใหญ่ คือว่า… ไฉนบ่าวไพร่บ้านท่านถึงลงกลอนประตูเสียแน่นหนาเช่นนี้เล่า? ฟางผู้นี้อ่านราชโองการเสร็จแล้ว ยังมีราชการต้องไปสะสางต่อนะ…"

"ดูเจ้าสิ ตาเฒ่าฟาง นี่สิไม่ถูก เจ้าสามบ้านข้าได้ดิบได้ดีเป็นขุนนางแล้วทั้งคน เจ้าเป็นถึงพยานผู้รู้เห็น จะรีบไปไหนเล่า ดื่มสักสองจอกก่อนค่อยว่ากัน"

"วางใจเถอะ เจ้าเป็นบัณฑิต ข้าไม่บังคับกรอกเหล้าเจ้าหรอก วะฮะฮ่าๆ… ไอ้พวกเด็กเวร อยู่ไหนกันหมด! ยังไม่รีบยกเหล้ายกกับข้าวขึ้นมาอีกหรือ! มาฉลองที่เจ้าสามบ้านเราได้รับพระเมตตาจากฝ่าบาท ได้เข้ารับราชการเป็นขุนนาง…"

"ขอรับ!" ตระกูลเฉิงผู้มีกฎเหล็กประจำตระกูลอันเข้มงวด วันนี้ลูกทั้งหกคนขานรับเสียงดังฟังชัดพร้อมเพรียงด้วยความฮึกเหิม

สุราซานเล่อเจียงสูตรลับจวนสกุลเฉิงถูกยกเข้ามาในห้องโถงทีละไห กับข้าวกับปลาถูกยกมาเสิร์ฟเป็นกะละมัง…

ฟางเสวียนหลิง อัครเสนาบดีแห่งต้าถังยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ สีหน้าแข็งทื่อ สายตาว่างเปล่า

คิดจะร้องเรียกเฉิงเหย่าจินไว้ แต่หมอนั่นก็เผ่นพรวดไปกอดคอเพื่อนฝูง ตะโกนโหวกเหวกว่าวันนี้ไม่เมาไม่เลิกเสียแล้ว

ก่อนหน้านี้ตนไปเอาความมั่นใจมาจากไหนกัน ถึงได้คิดว่าในเมื่อตนมาปฏิบัติราชการตามพระโองการของฝ่าบาท ก็น่าจะเดินสองขาออกจากจวนสกุลเฉิงได้แบบตัวตรงๆ…

งานเลี้ยงในครอบครัววันนี้ยิ่งใหญ่โอ่อ่ากว่าคราวก่อนแบบเทียบกันไม่ติด ขุนนางผู้มีบรรดาศักดิ์และแม่ทัพกรำศึกแห่งต้าถังที่พ่อแท้ๆ เชิญมาในวันนี้มีมากถึงยี่สิบกว่าคน

ส่วนฟางเสวียนหลิง อัครเสนาบดีแห่งต้าถังผู้สูงส่ง กลับถูกจัดให้นั่งในตำแหน่งที่สะดุดตาและโดดเด่นเป็นพิเศษเสียด้วย

เขาได้แต่นั่งกลืนไม่เข้าคายไม่ออก มองดูกลุ่มตาเฒ่าหยาบกระด้างกระโดดโลดเต้นไปมาอยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าดำคล้ำ

เสียงวะฮะฮ่า วะย่าๆ ดังเซ็งแซ่ไม่ขาดสาย ดนตรีปี่พาทย์ไม่มี โคลงฉันท์กาพย์กลอนไม่ปรากฏ

จิบสุราซานเล่อเจียงสูตรลับเฉพาะของจวนสกุลเฉิงเข้าไปเพียงคำเดียว รสชาติอันซับซ้อนเล่นเอาฟางเสวียนหลิงต้องขมวดคิ้วมุ่น ความรู้สึกที่ลิ้นแทบจะชาด้านไปหมดทำเอาเขานึกเสียดายเหลือเกิน

รู้อย่างนี้ ตอนที่ฝ่าบาทมีรับสั่ง ตนน่าจะแกล้งป่วยอ้างว่าเป็นโรคปวดขา ไม่สะดวกเดินทางมาที่จวนหลูกั๋วกงให้จบๆ เรื่องไปเสียก็ดี

ยามเดียวกันนั้นเอง หลี่เค่อและคุณชายรองฟางจวิ้นซึ่งยืนอยู่หน้าประตูจวนสกุลเฉิงต่างสบตากันโดยมิได้นัดหมาย

ก่อนจะกวาดสายตามองพี่น้องรอบข้างที่มีสีหน้าเศร้าสร้อยราวกับกำลังจะถูกเกณฑ์ไปออกศึกพลีชีพ

"พวกเรา… ไม่เข้าไปจะดีไหมนะ?"

ฟางจวิ้นเริ่มใจฝ่อ แม้ยามนี้กลุ่มคุณชายเสเพลที่มักจะร่ำสุราประลองหมัดมวยด้วยกันเป็นประจำจะยกโขยงมากันพร้อมหน้าแล้วก็ตาม

แต่นี่คือถ้ำเสือแดนมังกรอันเลื่องชื่อของต้าถังเชียวนะ! ทว่าในเมื่อพี่น้องตระกูลเฉิงส่งเทียบเชิญมาแล้ว จะให้ทุกคนขี้ขลาดหนีทัพได้อย่างไร?

"ไม่เป็นไรหรอก วันนี้แขกเหรื่อเยอะแยะ ท่านอาเฉิงกำลังยุ่งอยู่กับการต้อนรับพวกท่านพ่อเรา คงไม่มีเวลามาเจาะจงเล่นงานรุ่นหลานอย่างพวกเราหรอก"

หลี่เจิ้น บุตรชายยอดขุนพลผู้สุขุมเยือกเย็นยิ้มอย่างมั่นอกมั่นใจ

"อีกอย่าง พวกเรากับพี่น้องตระกูลเฉิงก็ผ่านการสาบานร่วมเป็นร่วมตายตัดหัวไก่เผากระดาษกันมาแล้ว"

"เจ้าสามตระกูลเฉิงได้รับพระมหากรุณาธิคุณให้เข้ารับราชการ หากพวกเราไม่มาร่วมยินดีด้วยตัวเอง มิเป็นการทำลายน้ำใจพี่น้องหรอกหรือ?"

หลี่เค่อถอนหายใจยาวอย่างปลดปลง "ช่างเถอะๆ วันนี้พวกเราจะบุกถ้ำเสือแดนมังกรดูสักตั้งจะเป็นไรไป! ไม่เชื่อหรอกว่าพวกตา… อืม พวกท่านผู้เฒ่าจะจับพวกเรากินกันทั้งเป็นได้"

ที่หน้าประตูจวน บ่าวไพร่ตระกูลเฉิงหลายคนมองดูเหล่าคุณชายตระกูลขุนนางแห่งต้าถังที่ยืนรีรอลังเลอยู่ตรงนี้นานเกือบหนึ่งก้านธูปด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน

ในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะก้าวขึ้นมาถาม

"องค์ชาย ท่านคุณชายทั้งหลาย ตกลงจะเข้าหรือไม่ขอรับ? หากจะเข้า ผู้น้อยจะได้บอกให้พวกพี่น้องข้างในเปิดประตูให้"

"…"

ในที่สุดเหล่าคุณชายเสเพลที่รวบรวมความกล้าจนเต็มเปี่ยมก็ก้าวเข้ามาในจวนหลูกั๋วกงที่เปรียบดั่งถ้ำเสือแดนมังกร

เบื้องหลัง เสียงดาลประตูอันหนักอึ้งกระแทกลงดังตึง ทำให้ทุกคนหน้าซีดเผือด

แต่เพื่อสหายร่วมสาบานตัดหัวไก่เผากระดาษ วันนี้…

จู่ๆ ชายฉกรรจ์ร่างยักษ์หน้ามีเคราดกหนาเตอะก็กระโดดผลุงออกมา ทำเอาเหล่าคุณชายเสเพลที่เพิ่งรวบรวมความกล้ามาได้ถึงกับแข้งขาอ่อนยวบ

"แม่เจ้าเอ๊ย! นี่เจ้าพี่ใหญ่หรือพี่รองสกุลเฉิงกันแน่ โผล่มาทำตกอกตกใจหมด!" หลี่ชี่ขวัญหนีดีฝ่อ อดไม่ได้ที่จะสบถด่าอย่างโมโห

"เจ้าสองมันกำลังคุกเข่ารินเหล้าให้พวกท่านผู้เฒ่าอยู่ข้างในนั่น"

เฉิงชู่โม่เลิกคิ้วขึ้นอย่างกระหยิ่มใจ มองดูเหล่าสหายที่รีบรุดมาทันทีที่ได้ข่าวด้วยความปลาบปลื้ม

"พี่น้องทั้งหลายมาได้จังหวะพอดี ยืนเซ่ออะไรกันอยู่ พ่อของพวกเจ้าก็อยู่กันหมด รีบเข้ามาเร็ว"

ฟางเสวียนหลิงที่กำลังครุ่นคิดหาข้ออ้างเพื่อหาทางออกจากจวนสกุลเฉิง…

เมื่อเห็นกลุ่มคนหนุ่มสาวพากันเบียดเสียดเอะอะโครมครามเข้ามาที่หน้าประตูห้องโถง สีหน้าของเฉิงเหย่าจินก็พลันมืดครึ้มลงทันที

เขาเหลือบไปเห็นเจ้าฟางจวิ้นของจวนสกุลฟางที่กำลังยืนตัวสั่นงันงกปะปนอยู่ในฝูงชนนั่นด้วย

เหล่าคนหนุ่มรีบทำความเคารพเจ้าบ้านกันอย่างชุลมุน จากนั้นจึงรีบไปคารวะบิดาของตน แล้วยังต้องวนไปคารวะพวกท่านลุงท่านอาคนอื่นๆ อีก

เฉิงเหย่าจินในฐานะเจ้าของจวนหลูกั๋วกงมองดูเด็กหนุ่มเหล่านี้ที่มาร่วมยินดีกับเจ้าสามของตนด้วยความพึงพอใจ

พองานคารวะเสร็จสิ้น เขาก็ยกจอกสุราขึ้นกระดกหมดในอึกเดียวแล้วกล่าวว่า

"ดี! สมกับเป็นพี่น้องที่ดีของเจ้าสาม มาได้จังหวะดีจริงๆ อืม วันนี้ในโถงมีแต่พวกผู้อาวุโส พวกเจ้าที่เป็นเด็กเป็นเล็กอยู่ตรงนี้คงไม่เหมาะ ดื่มไปก่อนคนละสามจอก แล้วค่อยไปเฮฮากันที่เรือนของเจ้าสามก็แล้วกัน"

พอได้ยินคำนี้ บรรดาคนหนุ่มแทบจะดีใจจนเนื้อเต้น รีบตอบรับเป็นเสียงเดียวกัน

สุราซานเล่อเจียงสูตรลับจวนสกุลเฉิงแค่สามจอกจะไปนับเป็นอะไรได้ ยังดีกว่าถูกบังคับกรอกสามสิบจอกเป็นไหนๆ

เหล่ารุ่นเยาว์ต่างพากันรับจอกสุราที่บ่าวไพร่จวนสกุลเฉิงส่งมาให้ แล้วเริ่มยืดคอกลั้นใจกระดกเข้าไปอย่างองอาจ

เรียกเสียงหัวเราะอย่างพึงพอใจ พร้อมกับสายตาชื่นชมเอ็นดูจากพวกตาเฒ่าทั้งหลาย

เมื่อซดไปได้สามจอก เหล่าคนหนุ่มก็พากันถอนหายใจโล่งอก เตรียมจะแอบย่องหนีจากวงสุรา

ทว่าในเวลานี้ เฉิงเหย่าจินที่ซดสุราซานเล่อเจียงสูตรลับจวนสกุลเฉิงไปไม่ต่ำกว่าสามชั่งจนหน้าแดงก่ำ ก็ลุกพรวดขึ้นมาตะโกนเสียงดังลั่น

"พวกเรา พี่น้องทั้งหลาย เงียบกันก่อน วันนี้ไม่เพียงแต่เป็นวันมงคลของเจ้าสามบ้านข้าเท่านั้น เมื่อสองสามวันก่อน ข้าเหล่าเฉิงยังได้ของล้ำค่ามาอย่างหนึ่งด้วย! เฉิงเจี๋ย เร็วเข้า…"

เฉิงเจี๋ยขานรับคำหนึ่ง รีบเดินเข้าไปใช้ไม้ค้ำสะกิดเปิดผ้าแพรสีแดงที่คลุมภาพวาดเอาไว้ออก

ทุกคนต่างตกตะลึงจนตาค้าง เมื่อได้เห็นภาพวาดเฉิงเหย่าจินที่กำลังกวัดแกว่งขวานเล่มโต เหยียบย่ำเสือและเสือดาว หน้าตาเหี้ยมเกรียมดุดัน ปรากฏขึ้นมาราวกับมีชีวิตอยู่บนม้วนภาพวาด

รอบข้างยังมีเจ้าตัวเล็กหน้าตาหลากหลายอารมณ์อีกหกคน แต่ละคนหน้าตาถอดแบบพิมพ์เดียวกันราวกับคัดลอกแปะไว้ไม่มีผิดเพี้ยน

"ในภาพนี้ ก็คือตัวข้า และลูกน้อยทั้งหกคนของข้าเอง นี่เป็นของที่เหยียนลี่เปิ่น เจวี๋ยปู้หลางจงผู้นั้น ร้องห่มร้องไห้กราบกรานจะมอบให้ข้าให้ได้เชียวนะ…"

"!!!"