บทที่ 92 อย่าไปใส่ใจคำโม้ในราชโองการของท่านลุงหลี่เลย

หลังการประชุมราชสำนัก หลี่ซื่อหมินได้พบกับหลี่เค่อที่สีหน้าดูไม่สู้ดีนัก รวมถึงนักพรตทั้งสองท่านที่ดูตื่นเต้นกระตือรือร้นเป็นพิเศษ

หลี่ซื่อหมินกวาดสายตามองบุตรชายคนนี้ ในใจอดรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กๆ ไม่ได้ เมื่อวานเพราะมีราชกิจด่วนรัดตัว เลยลืมกำชับอะไรเพิ่มเติมไปสักประโยค

เห็นท่าทางหน้าเซียวผิวคล้ำของเจ้าเด็กนี่ ดูท่าเมื่อคืนคงโดนบ้านเหล่าเฉิงเล่นงานเอาอีกแน่

แต่พอหวนนึกถึงเมื่อวานที่ตนต้องทนหิวแสบท้อง ทว่าเจ้าเด็กนี่กลับกินจนปากมันแผล่บโผล่หน้ามาให้เห็น

อารมณ์ของหลี่ซื่อหมินก็ดีขึ้นทันตา พลางเงี่ยหูฟังหลี่เค่อเล่าอย่างราบเรียบว่าเฉิงชู่ปี้ผ่าชำแหละกระต่ายตัวผู้และตัวเมียอย่างไรบ้าง

บริเวณท้องน้อยของกระต่ายทั้งสองตัวมีอวัยวะภายในต่างกันหลายจุดจริง และมีส่วนที่เฉิงชู่ปี้ชี้ว่าเป็นต่อมลูกหมากอยู่ด้วย

แน่นอนว่าในระหว่างการผ่าตัด บังเอิญไปสะกิดนิสัยย้ำคิดย้ำทำของเฉิงชู่ปี้เข้า ที่พอเปิดช่องท้องทีไร เป็นต้องคันไม้คันมืออยากเฉือนไส้ติ่งสักแผล

ผลลัพธ์คือ กระต่ายผัวเมียผู้อาภัพทั้งคู่ต่างสูญเสียไส้ติ่งของตนไปโดยพร้อมเพรียง…

"แล้วตามความเห็นของนักพรตทั้งสองท่าน เจ้าต่อมลูกหมากนั่นเกี่ยวพันกับโรคหลินจริงหรือไม่ หากตัดทิ้งไป จะขจัดความเจ็บปวดจากโรคหลินได้จริงดั่งที่เขาว่าไว้หรือเปล่า"

ซุนซือเหมี่ยวเลือกสรรถ้อยคำอย่างรอบคอบแล้วเอ่ย "ทูลฝ่าบาท อาตมาก็ได้ถามคุณชายสามเฉิงไปเช่นนี้เหมือนกัน"

"คำตอบที่คุณชายสามเฉิงให้มาก็คือ หากไม่เชื่อ ก็ให้หาคนป่วยโรคหลินที่ยินยอมใช้การผ่าตัดรักษามาลองดูสักคน"

"คุณชายสามเฉิงยืนยันมั่นเหมาะ ตราบใดที่เป็นโรคหลิน ขอเพียงผ่าตัดรักษา ย่อมกำจัดโรคร้ายนี้ได้ชะงัด"

"…นี่ มันก็เป็นวิธีหนึ่งเหมือนกัน" หลี่ซื่อหมินยกมือขึ้นลูบหน้าผาก อดแสดงสีหน้าลำบากใจออกมาไม่ได้

หยวนเทียนกังกับซุนซือเหมี่ยวสบตากันครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสนอแนะ

"ทูลฝ่าบาท ผู้ป่วยโรคหลินทำนองนี้ที่เคยผ่านการตรวจรักษาจากอาตมาและสหายนักพรตในนครฉางอาน หากไม่ถึงร้อยคน ก็มีสักเจ็ดแปดสิบคน"

"หากลองไปเสาะหาดูจากคนกลุ่มนี้ ไม่แน่อาจพบผู้ป่วยที่ยินยอมผ่าตัดรักษาความเจ็บปวดก็เป็นได้"

หลี่ซื่อหมินถอนหายใจโล่งอก ครุ่นคิดครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้น "เช่นนั้นคงต้องรบกวนนักพรตทั้งสองท่านช่วยออกสืบเสาะดูหลายๆ ทาง ว่าพอจะมีคนไข้เช่นนี้หรือไม่"

"หากติดขัดอันใด ให้มาแจ้งเราได้ทันที ผู้ใดมีความกล้าหาญถึงเพียงนี้ เราย่อมปูนบำเหน็จให้อย่างงาม"

พอนักพรตทั้งสองและหลี่เค่อทูลลาจากไป หลี่ซื่อหมินก็ลุกเดินไปหลังฉากกั้นที่อยู่ด้านข้าง

เห็นจั่งซุนอู๋โก้วผู้อ่อนหวานสง่างามกำลังนั่งครุ่นคิดอยู่หลังโต๊ะหนังสือ

"เอ้อร์หลาง ท่านเหนื่อยแล้ว รีบมานั่งพักเถิด" เมื่อเงยหน้าเห็นหลี่ซื่อหมิน จั่งซุนอู๋โก้วก็แย้มยิ้มละมุน พลางยกถ้วยชาขึ้นมาปรนนิบัติ

"ชงชาได้ถูกปากข้าที่สุด ก็มีแต่กวนอินเป่ยของเจ้านี่แหละ" หลี่ซื่อหมินยิ้มพลางจิบชา สีหน้าผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

"จากนี้ไป ก็ต้องรอดูว่านักพรตทั้งสองท่านจะหาคนป่วยที่เหมาะสมเจอหรือไม่ หากเจ้าเด็กเฉิงชู่ปี้นั่นมีวิธีแก้ปัญหาได้จริง"

"พระอาการประชวรของไท่ซ่างหวง ก็คงมีหวังรักษาให้หายได้"

"เอ้อร์หลาง ลืมเรื่องสำคัญอีกเรื่องไปแล้วหรือ" จั่งซุนอู๋โก้วยิ้มบางๆ ปลายนิ้วแตะลงบนโต๊ะเบาๆ

ตรงนั้นคือราชโองการที่หลี่ซื่อหมินเพิ่งร่างเสร็จเมื่อครู่ ว่าด้วยการแต่งตั้งตำแหน่งให้แก่เฉิงชู่ปี้ ชายหนุ่มผู้มีพรสวรรค์วัยสิบหกปีบริบูรณ์

"เจ้าเด็กนี่สร้างประโยชน์ให้บ้านเมืองไว้มากโข เราจำต้องปูนบำเหน็จเพิ่มให้ มิฉะนั้นผู้คนใต้หล้าจะครหาได้ว่าเรามีคนทำความดีความชอบแล้วไม่ยอมปูนบำเหน็จ"

หลี่ซื่อหมินลูบเคราตรงขมับพลางเอ่ย "กวนอินเป่ย ลำบากเจ้าช่วงสองสามวันนี้ ช่วยแวะเวียนไปคารวะไท่ซ่างหวงบ่อยๆ หน่อยเถิด"

"ไท่ซ่างหวงกับข้า อย่างไรเสียก็ยังมีตะกอนในใจต่อกัน หากข้าไปบ่อยเกินไป กลับจะกลายเป็น…เฮ้อ"

จั่งซุนอู๋โก้วขยับกายมาข้างหลี่ซื่อหมิน วางศีรษะลงบนไหล่กว้างของเขาอย่างแผ่วเบา

"เอ้อร์หลาง หากวันวานท่านไม่ดิ้นรนเอาชีวิตรอด เกรงว่ายามนี้ ทั้งท่าน ข้า รวมทั้งเฉิงเฉียนคงจะ…"

"บัดนี้ รัชศกเจินกวนบ้านเมืองร่มเย็น แผ่นดินสงบสุข ขุนนางและราษฎรต่างภักดี มิใช่พิสูจน์แล้วหรอกหรือเพคะ ว่าฝ่าบาทคือผู้ที่ฟ้าลิขิตมาอย่างแท้จริง"

"ใช่ กวนอินเป่ยพูดได้ถูกต้องแล้ว เราคือผู้ที่ฟ้าลิขิตมาอย่างแท้จริง" หลี่ซื่อหมินตระกองกอดจั่งซุนอู๋โก้วไว้ในอ้อมอกแนบแน่น

#####

"คุณชายสามเร็วเข้าขอรับ ผู้แทนพระองค์ที่ฝ่าบาทส่งมาถึงแล้ว นายท่านกับพวกท่านกั๋วกงก็มากันหมดแล้วด้วย"

"ทูตสวรรค์?" เฉิงชู่ปี้ถึงกับเอ๋อ เกือบจะหลุดปากถามออกไปแล้วว่ามีปีกงอกมาด้วยหรือเปล่า

"ราชทูตที่เบื้องบนส่งมาถ่ายทอดราชโองการ ย่อมเรียกว่าทูตสวรรค์สิขอรับ"

ยังดีที่เฉิงฟู่รู้ดีว่าคุณชายสามที่ความจำเสื่อมผู้นี้มักมีความคิดประหลาดล้ำไม่เหมือนใคร จึงรีบอธิบายทันควัน

"วันนี้เป็นวันมงคลของคุณชายสาม รีบหน่อยขอรับ ตามข้าน้อยไปเปลี่ยนชุดก่อน อ้อ พวกเจ้าตรงนั้นรีบมานี่ พาน้องชายทั้งสามคนของคุณชายไปเปลี่ยนชุดด้วย หากปล่อยให้คนนอกเห็นเข้า ข้าจะถลกหนังพวกเจ้าเสีย"

เฉิงชู่ปี้หันขวับไปมอง เห็นน้องชายตัวแสบทั้งสามที่สภาพเหมือนลูกลิงคลุกโคลน ได้แต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนอกอ่อนใจ แล้วรีบสาวเท้าตามเฉิงฟู่ไป

พอเปลี่ยนชุดสะอาดเรียบร้อย เดินมาถึงห้องโถงหน้า ก็เห็นหลี่จี้ หนิวจิ้นต๋า หลี่เค่อซือ อวี้ฉือกง

ยังมีอีกหลายคนที่เขาไม่คุ้นหน้า แต่ละคนรูปร่างบึกบึน หน้าตาเหี้ยมเกรียม

ดูทรงแล้วไม่น่าใช่คนดี…เอ่อ ไม่สิ ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นยอดขุนพลกรำศึกอันร้ายกาจ

เฉิงเหย่าจินที่ยืนรอจนหน้าดำหน้าแดงด้วยความกระวนกระวาย พอเห็นเฉิงชู่ปี้โผล่มา ก็รีบก้าวยาวๆ เข้ามาคว้าตัวเขาดึงขึ้นบันไดทันที

"เจ้าสาม ราชโองการฝ่าบาทมาถึงแล้ว จำไว้ เจ้าแค่ตั้งใจฟังให้จบอย่างสงบเสงี่ยม คำนับขอบพระทัยแล้วรับราชโองการ จากนั้นก็ไม่มีเรื่องของเจ้าแล้ว อย่าได้ทำเสียเรื่องเชียว รีบไปได้แล้ว…"

พอสิ้นคำว่า ‘ไปได้แล้ว’ ฝ่ามือยักษ์ก็ฟาดเปรี้ยงลงที่บั้นเอวของเฉิงชู่ปี้

"???" เฉิงชู่ปี้หน้าถอดสี ท่านพ่อแท้ๆ เล่นซัดมาสุดแรงเกิด ร่างเขาทั้งร่างถูกแรงมหาศาลผลักกระเด็นไปข้างหน้า…

เขาซวนเซถลาไปข้างหน้าตั้งสิบกว่าก้าว กว่าจะทรงตัวอยู่ได้ก็ห่างจากทูตสวรรค์ผู้ถือราชโองการเพียงแค่สองก้าวเท่านั้น

เฉิงชู่ปี้ถึงเพิ่งมองเห็นชัดๆ ว่า ทูตสวรรค์ตรงหน้าที่ตกใจจนถอยกรูไปสองก้าว พร้อมกับใบหน้าที่ดำทะมึนเป็นตูดหมึกคนนี้ แท้จริงแล้วก็คือฟางเสวียนหลิง พ่อบังเกิดเกล้าของเจ้าฟางรอง อัครเสนาบดีแห่งต้าถังนั่นเอง

เฉิงเหย่าจินหัวเราะแหะๆ แก้เก้อท่ามกลางเสียงเย้ยหยันและเสียงหัวเราะกวนประสาทของเหล่าสหายร่วมรบ

"ไอ้หยา ข้าตื่นเต้นเกินไปหน่อย เสียมารยาทแล้ว เสียมารยาท…ฮ่าๆ รบกวนอัครเสนาบดีฟางรีบอ่านราชโองการเถิด เร็วเข้า ประเดี๋ยวจะได้เริ่มงานเลี้ยงในบ้านกัน"

ฟางเสวียนหลิงฝืนยิ้มให้เฉิงชู่ปี้ เจ้าเด็กดวงกุดที่เกือบจะโดนความพิเรนทร์ของพ่อแท้ๆ ซัดจนหน้าคว่ำจูบพื้นตรงนี้

จากนั้นจึงกระแอมไอเคลียร์ลำคอ คลี่ราชโองการออก "สำนักใต้ร่มเสนาบดี…"

#####

เนื้อความในราชโองการชัดเจนยิ่งนัก ว่าเจ้าสามตระกูลเฉิงเป็นเด็กดีที่รู้ความและเปี่ยมด้วยมารยาท

อีกทั้งตั้งแต่อายุยังน้อย ก็จงรักภักดีต่อองค์ราชันและรักชาติบ้านเมือง ดั่งเช่นแม่ทัพเฉิงบิดาของเขา ล้วนตั้งใจจะถวายการรับใช้ราชสำนัก

ท่านลุงหลี่ฮ่องเต้แห่งต้าถังเบิกบานพระทัยยิ่ง จึงตัดสินใจแต่งตั้งให้เจ้าสามตระกูลเฉิงดำรงตำแหน่งรองผู้บังคับการกองกำลังฝ่ายซ้ายประจำตำหนักบูรพา

พระราชทานเกราะหมิงกวงหนึ่งสำรับ ดาบอี๋เตาหนึ่งเล่ม ดาบเหิงเตาและดาบจั้งเตาอย่างละหนึ่งเล่ม คันธนูวิเศษหนึ่งคัน ม้าดีหนึ่งตัว

นอกจากนี้ยังมีทองร้อยจิน ผ้าต่วนผ้าไหมอีกร้อยพับ

เฉิงชู่ปี้มองดูกล่องที่เต็มไปด้วยเหรียญทองแดง ยืนเอ๋ออยู่ตั้งนานกว่าจะตระหนักได้ว่า ที่แท้แม่งเอ๊ย นี่แหละคือ ‘ทองร้อยจิน’

เอาเถอะ ช่างมันเถอะ ไม่ต้องไปใส่ใจเรื่องขี้โม้ที่ท่านลุงหลี่เขียนไว้ในราชโองการหรอก อย่างน้อยเหรียญทองแดงหนักหนึ่งร้อยจินนี่

สำหรับเฉิงชู่ปี้ที่จนกรอบจนแทบจะถอดกางเกงในไปจำนำเพื่อหาเงินมาทำอุปกรณ์การแพทย์แล้ว มันนับเป็นเงินก้อนโตทีเดียว

ทว่ายามนี้ไม่ใช่เวลาจะมามัวคิดเรื่องพวกนั้น

มือหยาบใหญ่ที่ปูดโปนด้วยเส้นเลือดและหลังมือเต็มไปด้วยขนรุงรัง ต่างพากันตบป้าบๆ ลงมาบนบ่าที่ค่อนข้างหนาของเฉิงชู่ปี้

ใบหน้าโหดเหี้ยมเต็มไปด้วยเนื้อหนัง ที่แม้จะพยายามปั้นยิ้มให้ดูเมตตา แต่ก็ยังดูดุดันอำมหิตอยู่ดี

ช่วยไม่ได้ ในเมื่อพ่อแท้ๆ เป็นขุนศึก เหล่าพี่น้องร่วมสาบานข้างกายก็ล้วนเป็นยอดขุนพลต้าถังที่ฆ่าคนมานับไม่ถ้วน

วิธีที่พวกตาเฒ่าสายลุยใช้ชื่นชมคนรุ่นหลัง มักเป็นการตบกบาลตรงๆ สักที หรือไม่ก็ถีบก้นสักปึกเพื่อแสดงความสนิทสนมเป็นธรรมดา