บทที่ 91 ท่านลุงหลี่อายุแค่นี้เป็นโรคนี้ดูจะเร็วไปหน่อย

คำอธิบายรอบนี้ของเฉิงชู่ปี้โชคดีที่เคยพูดไปแล้ว จึงทวนซ้ำได้ง่ายและเข้าใจชัดเจนขึ้นกว่าเดิม

ทั้งยังพยายามปรับเปลี่ยนคำศัพท์ทางการแพทย์ที่ผู้คนเมื่อพันกว่าปีก่อนฟังแล้วงงเป็นไก่ตาแตก ให้กลายเป็นคำที่ฟังง่ายจนในที่สุดก็ได้ผลลัพธ์ที่น่าพอใจ

อย่างน้อยแววตาครุ่นคิดของผู้หลักผู้ใหญ่ทั้งสามท่านที่อยู่ในห้องเวลานี้ รวมถึงสีหน้าที่เริ่มถึงบางอ้อ ล้วนบ่งบอกว่าพวกเขาเข้าใจความคิดและวิธีลงมือของเขาได้คร่าวๆ แล้ว

"วิธีสอดท่อปัสสาวะนั้น ไม่ต้องลงมีด ไม่ทำลายอวัยวะภายใน ก็สามารถบรรเทาความเจ็บปวดทรมานของผู้ป่วยโรคหลินได้ แต่ทว่าวิธีนี้ไม่อาจใช้ระยะยาวได้ขอรับ เพราะหากคาหลอดสวนทิ้งไว้นานเกินไป ย่อมทำให้เกิดโรคแทรกซ้อนอื่นตามมา จนผู้ป่วยยิ่งทรมานเจียนตายกว่าเดิม"

"ดังนั้น หลานจึงขอแนะนำวิธีที่สอง นั่นคือการผ่าเอาต่อมลูกหมากทิ้งไปเสียเลย"

ขณะพูด เฉิงชู่ปี้ก็ยกฝ่ามือขึ้นมาทำท่าฟันฉับลงไปตรง 'ช้าง' รูปทรงประหลาดตัวนั้น

ชายวัยกลางคนทั้งสามต่างสะท้านเยือกขึ้นมาพร้อมกัน รู้สึกขึ้นมาตงิดๆ ว่าเจ้าสามตระกูลเฉิงที่ตาเป็นประกายวิบวับคนนี้ชักจะคิดไม่ซื่ออย่างไรชอบกล

หลี่ซื่อหมินขยับคอแก้เก้ออย่างไม่เป็นธรรมชาตินัก

"เอ่อ หลานชู่ปี้ เรื่องผ่าไม่ผ่าเอาไว้ก่อนเถอะ แล้วเจ้ามั่นใจได้อย่างไรว่าบุรุษทุกคนล้วนมีไอ้ต่อมลูกหมากนั่น?"

เฉิงชู่ปี้แทบจะหลุดขำออกมา ไม่มีไอ้นั่นแล้วจะเรียกว่าผู้ชายได้เรอะ?

แต่ในเมื่อคนตรงหน้าคือจักรพรรดิแห่งต้าถัง ผู้ที่หากกริ้วขึ้นมาอาจมีคนหัวหลุดได้เป็นพัน ตนเองยังต้องรู้จักเจียมเนื้อเจียมตัวและนอบน้อมไว้ก่อนเป็นดี

"เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการศึกษาระบบสืบพันธุ์อย่างลึกซึ้ง เอาเป็นว่าพูดอย่างนี้แล้วกันขอรับ ตราบใดที่เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเพศผู้ ย่อมต้องมีของพรรค์นั้นแน่นอน อย่างเช่น หมา…"

พอเฉิงชู่ปี้กระดิกนิ้ว พูดคำว่าหมาออกมา บรรดาสัตว์ตระกูลสุนัขทั้งในและนอกนครฉางอานต่างก็พร้อมใจกันขนลุกซู่ แหงนหน้ามองฟ้าด้วยความหวาดผวาอย่างยิ่ง

ได้ยินเช่นนั้น หยวนเทียนกังก็อดไม่ได้ที่จะกระซิบกระซาบกับซุนซือเหมี่ยวข้างๆ

"ตั้งแต่เจ้าสามตระกูลเฉิงเริ่มรู้เรื่องวิชาแพทย์ หมาทั่วทั้งต้าถังก็เริ่มพบกับหายนะแล้ว…"

ได้ยินคำนี้ ซุนซือเหมี่ยวแทบจะสำลักน้ำลายตายคาเหลาสุรา ตาเฒ่าหยวนนี่ก็ช่างปากคอเราะรายแท้ๆ

เฉิงชู่ปี้ไม่สนใจนักพรตสองท่านที่กำลังไอโขลกพลางส่งสายตาขยิบกระซิบกระซาบกันอยู่ เขาประสานมือคารวะหลี่ซื่อหมินแล้วเอ่ยว่า

"หากท่านลุงยังไม่เชื่อ หลานยินดีจะลงมือผ่าซากกระต่ายหรือหมาสักสองสามตัวด้วยตนเอง แล้วตัดเอาต่อมลูกหมากของพวกมันออกมาให้ท่านลุงได้เห็นกับตาว่าเป็นจริงหรือไม่"

"…" หลี่ซื่อหมินลูบเคราอันงามสง่าของตนเองพลางครุ่นคิด

จ้าวคุนที่ยืนอยู่ด้านข้างเหลือบมองนาฬิกาน้ำทองเหลืองในห้องส่วนตัว แล้วรีบปรี่เข้าไปกระซิบข้างหูหลี่ซื่อหมินสองสามคำ

หลี่ซื่อหมินยกมือขึ้นเป็นสัญญาณว่ารับรู้แล้ว ก่อนจะหันสายตาไปมองนักพรตทั้งสองท่าน

"ทูลฝ่าบาท อาตมาเห็นว่าอาจลองให้คุณชายสามเฉิงทดลองกับหมาดูก่อนก็ย่อมได้พ่ะย่ะค่ะ"

หยวนเทียนกังสบสายตาหลี่ซื่อหมินแล้วเอ่ยสนับสนุน

ซุนซือเหมี่ยวข้างๆ ก็พยักหน้าเห็นพ้องเช่นกัน "อาตมาก็เห็นว่าควรเริ่มทดลองกับสัตว์ก่อนเช่นกัน อาตมายังจำได้ว่า ก่อนหน้านี้ตอนที่หลานชู่ปี้จะผ่าตัดให้แม่ทัพใหญ่ฉิน ก็ดูเหมือนจะเอาสัตว์จำนวนไม่น้อยมาลองมือก่อนใช่หรือไม่?"

หลี่ซื่อหมินตบหน้าขาตนเองเบาๆ "นี่ก็นับเป็นวิธีที่ดี แต่น้องหมามีจิตวิญญาณรู้ความ หลานเอาเป็นกระต่ายมาลองมือแทนเถิด"

"ไม่มีปัญหาขอรับ" เฉิงชู่ปี้ตอบอย่างมั่นใจ ขอแค่เป็นสัตว์ตัวผู้ ก็ไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่มีต่อมลูกหมาก

"จ้าวคุน ไปเรียกอ๋องสู่มา" หลี่ซื่อหมินหันไปสั่งชายร่างกำยำด้านหลัง

จ้าวคุนเข้าใจความหมายทันทีจึงรีบสาวเท้าออกไป หลี่ซื่อหมินกวาดสายตามองเจ้าสามตระกูลเฉิงผู้มีความเชี่ยวชาญแปลกพิสดารในเชิงการแพทย์ด้วยความชื่นชม

ไม่นับฝีมือเชิงจิตรกรรมอันชวนให้จิตใจสับสนปั่นป่วนของเขาแล้ว เจ้าสามตระกูลเฉิงคนนี้ก็ยังมีข้อดีและจุดเด่นอยู่อีกมากโข

"จริงสิ มีเรื่องหนึ่งข้าลืมบอกเจ้าไปเลย บัดนี้ราชสำนักได้ส่งหนังสือกราบบังคมทูลไปยังทุกอำเภอทั่วหล้า แจ้งให้ขุนนางท้องถิ่นรับทราบถึงวิธีรักษาโรคพิษสุนัขบ้าอันยอดเยี่ยมแล้ว"

"เรื่องนี้ล้วนเป็นความดีความชอบของเจ้าทั้งสิ้น ข้าจดจำไว้ในใจแล้ว รอให้เจ้าเข้ารับราชการเมื่อใด ก็จงแบกรับภาระหน้าที่ให้มากหน่อยเล่า"

"ท่านลุงปรีชายิ่ง ความดีความชอบเล็กๆ น้อยๆ ของหลานไม่คุ้มค่าให้เอ่ยถึงหรอกขอรับ แต่หากพูดถึงเรื่องแบกรับภาระหน้าที่ หลานย่อมมีพร้อมแน่นอน"

เฉิงชู่ปี้ ผู้แบกรับทั้งหน้าตาและภูมิปัญญาของตระกูลเฉิงตอบอย่างมั่นอกมั่นใจ

---

องค์ชายอ๋องสู่ผู้มีใบหน้ามันเยิ้มแถมยังเรอเอิ๊กกลิ่นสุราออกมา เดินเข้าห้องส่วนตัวมาด้วยสีหน้างุนงง

"ไม่ทราบว่าเสด็จพ่อเรียกหาลูก มีสิ่งใดจะทรงบัญชาหรือพ่ะย่ะค่ะ?"

เมื่อครู่เพิ่งถูกพ่อแท้ๆ ไล่ตะเพิดออกไป หลี่เค่อที่ทั้งเคืองทั้งเซ็งจึงสั่งสุราและกับแกล้มชั้นเลิศมาเต็มโต๊ะเพื่อหาความสำราญคนเดียว นึกไม่ถึงว่าจะถูกหิ้วคอกลับมาอีก

หลี่ซื่อหมินที่มีภารกิจสำคัญติดพันอยู่ในใจลุกขึ้นเดินมาตรงหน้าหลี่เค่อ

พอมองดูหลี่เค่อที่กินจนหน้ามันแผล็บ แล้วเหลือบไปมองอาหารบนโต๊ะฝั่งตนเองที่แทบไม่มีใครแตะต้องตะเกียบเลยสักนิด

สีหน้าของหลี่ซื่อหมินก็พลันมืดครึ้มลงทันที ข้าเหน็ดเหนื่อยตรากตรำเพื่อต้าถัง ต้องกลัดกลุ้มเรื่องของไท่ซ่างหวงจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ ส่วนเจ้าเด็กนี่กลับดีนัก ให้รออยู่หน้าประตู ดันแอบไปกินหรูอยู่สบาย ไอ้ลูกทรพีที่ไม่เห็นหัวพ่อหัวเจ้าแผ่นดิน

หากไม่ใช่เพราะมีคนนอกอยู่ตรงนี้ และตนเองยังต้องรักษาภาพลักษณ์กษัตริย์ผู้ทรงธรรมเอาไว้ละก็ อยากจะสั่งสอนเจ้าเด็กนี่ด้วยกำลังให้รู้แล้วรู้รอดเสียจริง

หลี่ซื่อหมินแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ

"เจ้าจงตามคุณชายสามเฉิงไป ดูว่าเขาจะเอาไอ้สิ่งที่เรียกว่าต่อมลูกหมากออกมาจากตัวกระต่ายได้อย่างไร เรายังมีราชการสำคัญต้องไปสะสาง"

"ลูกน้อมรับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ แต่ว่าต่อมลูกหมาก…"

หลี่เค่อถึงกับยืนเคว้งคว้างสับสนไปหมด ต่อมลูกหมากคืออะไรวะ? ของกินหรือของเล่น ข้าไม่เห็นจะรู้เรื่องเลยสักนิด

หลี่ซื่อหมินที่เดินไปถึงหน้าประตูห้องส่วนตัวแล้วทิ้งท้ายโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่น้อยว่าให้ไปถามคุณชายสามเฉิงเอาเอง จากนั้นก็หายวับไปจากหน้าห้อง

เมื่อรับสายบังเหียนม้ามาแล้ว หลี่ซื่อหมินก็ควบม้าทะยานจากไปอย่างรวดเร็ว

จ้าวคุนที่อยู่ข้างกายแหงนมองท้องฟ้าที่เริ่มโพล้เพล้ แล้วมองสีหน้าบึ้งตึงขององค์จักรพรรดิ

ช่างเถอะ ตนเองสงบปากสงบคำไว้เป็นดีที่สุด ส่วนองค์ชายอ๋องสู่จะติดแหง็กอยู่ในจวนสกุลเฉิงหรือไม่นั้น ก็ไม่ใช่เรื่องที่ตนต้องใส่ใจ

---

ท่านนักพรตซุนและท่านนักพรตหยวนเดิมทีคิดจะตามไปที่จวนสกุลเฉิงด้วยกัน เพื่อดูเฉิงชู่ปี้สำแดงฝีมือมีดที่ประหนึ่งพ่อครัวเผาติงหั่นวัว

ทว่าพอเดินออกมานอกเหลาสุรา เห็นท้องฟ้าที่เริ่มย่างเข้าสู่ยามโพล้เพล้ พลันนึกถึงข่าวลือเสียหายทำนองนั้นเกี่ยวกับจวนสกุลเฉิงขึ้นมาได้ นักพรตทั้งสองท่านก็ฉุกคิดขึ้นมาได้กะทันหันว่ามีธุระสำคัญต้องไปจัดการ จึงรีบควงแขนพากันจรลีไปทันที

หลี่เค่อปาดคราบมันที่มุมปาก มองดูท้องฟ้าแล้วก็รู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาทันใด

"เจ้าว่า เสด็จพ่อของข้าไม่ได้จงใจแกล้งข้าใช่ไหม?"

"จงใจอะไรกัน? นั่นพ่อแท้ๆ ของเจ้านะ พระองค์จะหลอกต้มเจ้าได้ลงคอเชียวหรือ?"

เฉิงชู่ปี้ตอบปัดไปที ก่อนจะแกล้งทำเป็นถามขึ้นมาลอยๆ

"น้องเหวยเต๋อ ในบรรดาผู้อาวุโสของเจ้า มีใครที่ร่างกายอ่อนแอขี้โรคเรื้อรังมานานบ้างหรือไม่?"

"อ่อนแอขี้โรคหรือ?" หลี่เค่อเหลือบมองเฉิงชู่ปี้แวบหนึ่ง พลันเกิดความระแวดระวังขึ้นมาทันที

"เสด็จพ่อมาตามหาเจ้าเพื่อให้ไปรักษาใครอีกล่ะสิ?"

"ฝ่าบาทยังมิได้ตรัสให้ชัดเจน แต่ว่า…การที่พระองค์ยอมเสียสละเวลาอันมีค่ายิ่งวิ่งโร่มาด้วยพระองค์เองเช่นนี้ หึๆ…"

เฉิงชู่ปี้ขี้เกียจจะพูดมากความ ดูท่าคงไม่ใช่ท่านนักพรตซุนและท่านนักพรตหยวนกุเรื่อง 'เพื่อนของข้า' ขึ้นมาเองเสียแล้ว

หรือว่าจะเป็นท่านลุงหลี่…ซี๊ด ไม่น่าใช่สิ ท่านลุงหลี่อายุแค่นี้ยังกระปรี้กระเปร่าเดินเหินคล่องแคล่ว จะเป็นโรคนี้ก็ดูจะเร็วเกินไปหน่อย

หลี่เค่อขี่ม้าตามเฉิงชู่ปี้ที่กำลังคิดฟุ้งซ่านมาจนถึงหน้าจวนสกุลเฉิงด้วยความรู้สึกอันสับสนปนเป

พอมองดูประตูจวนอันหนักอึ้งบานนั้น เขาก็รู้สึกอยากจะหันหลังใส่เกียร์หมาโกยแน่บไปให้พ้นๆ เสียจริง

แต่เมื่อนึกถึงใบหน้าถมึงทึงแววตาดุร้ายของเสด็จพ่อเมื่อครู่ มีหรือที่พ่อแท้ๆ ซึ่งคอยหาข้ออ้างลงโทษตนอยู่ตลอดเวลาจะยอมปล่อยตนไปง่ายๆ

จังหวะนี้ข้างหนึ่งก็ภูเขาดาบ อีกข้างก็ทะเลเพลิง ในที่สุดหลี่เค่อก็จำต้องเลิกชายเสื้อขึ้นด้วยสีหน้าเด็ดเดี่ยวปนรันทด แล้วก้าวเท้าเดินดุ่มๆ ไปข้างหน้าท่ามกลางเสียงเร่งเร้าของเฉิงชู่ปี้