บทที่ 90 ก็นะ ฝีมือการวาดภาพของข้ากับท่านเหยียนมันคนละสไตล์กัน

หลี่เค่อที่เดินงงเป็นไก่ตาแตกออกมาจากห้องส่วนตัว พึ่งจะได้สติในตอนนั้นเอง

เสด็จพ่อ นี่ท่านหมายความว่าอย่างไร? ลูกชายแท้ๆ อย่างข้าเป็นได้แค่คนวิ่งรอกงั้นหรือ?

ลูกชายแท้ๆ ของท่านโดนถีบออกมาทั้งที่น้ำสักหยดก็ยังไม่ได้ดื่ม ท่านรู้บ้างไหมเนี่ย?

ไม่ต้องพูดถึงหลี่เค่อที่ยืนหน้าดำคร่ำเครียดอยู่หน้าห้องด้วยความโศกเศร้าทอดถอนใจ ด้านในนั้น หลี่ซื่อหมินยิ้มแย้มเริ่มชวนคุยเรื่องสัพเพเหระ

เฉิงชู่ปี้นั่งตัวตรงเรียบร้อยอยู่หน้าโต๊ะ กินอาหารขึ้นชื่อของโรงเตี๊ยมแห่งนี้ จิบเหล้าองุ่นไปพลาง

ไม่นานเท่าไร หัวข้อสนทนาก็ถูกโยงไปที่นักพรตทั้งสองท่าน

ส่วนนักพรตทั้งสองก็เป็นฝ่ายเปิดประเด็นขึ้นมาก่อน ว่าพวกเขาเดินทางไปจวนสกุลเฉิงเพื่อหาเฉิงชู่ปี้ สอบถามเรื่องวิธีการรักษาโรคหลิน

"โอ้? หลานชู่ปี้ เจ้ามีวิธีรักษาโรคนี้หรือไม่?" หลี่ซื่อหมินหันมาถามเฉิงชู่ปี้

เฉิงชู่ปี้เห็นหลี่ซื่อหมินสนใจเช่นนั้น ก็รู้สึกคึกคักขึ้นมาทันที เขาเช็ดปากแล้วยิ้มอย่างมั่นใจ

"แน่นอน ไม่มีใครเข้าใจโรคนี้ดีไปกว่าข้าอีกแล้ว โรคนี้จะว่ารักษายาก ก็ไม่ยากหรอก"

"เจ้ามีวิธีจริงๆ หรือ?" หลี่ซื่อหมินสะกดกลั้นความตื่นเต้นเล็กน้อยในใจ พยายามทำสีหน้าให้ดูเหมือนว่าแค่สงสัยใคร่รู้เท่านั้น

"ก็ต้องอย่างนั้นสิ หลานคนนี้เรื่องอื่นไม่กล้าคุยโว แต่ถ้าให้รักษาต่อมลูกหมากโตล่ะก็ เป็นเรื่องง่ายดายปานพลิกฝ่ามือ"

พูดจบประโยคสุดท้าย เฉิงชู่ปี้ยังยื่นมือใหญ่ๆ ออกมา พลิกมือโชว์ท่าทางประกอบไปด้วย

สีหน้าของหลี่ซื่อหมินแข็งค้างไปเล็กน้อย ก็นะ ซุนซือเหมี่ยวเคยกล่าวไว้ก่อนหน้านี้ว่าเจ้าสามตระกูลเฉิงเรียกโรคหลินว่าต่อมลูกหมากโต

ส่วนต่อมลูกหมากคืออะไร ทำไมถึงโต อืม… เกรงว่าคงมีเพียงเจ้าสามตระกูลเฉิงผู้นี้ ผู้ที่ประกาศว่าไม่มีใครเข้าใจต่อมลูกหมากดีไปกว่าเขาเท่านั้นแหละที่รู้ซึ้ง

"น่าสนใจ หากหลานมั่นใจเช่นนี้ ข้าเองก็เริ่มสนใจแล้วสิ ลองว่ามาซิ"

"ท่านลุงมีคำสั่ง หลานก็ไม่ขัดข้อง แต่ว่า… ที่นี่มีพู่กันหมึกบ้างหรือไม่?" เฉิงชู่ปี้ผู้เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจเริ่มมองไปรอบๆ

"…" สีหน้าของทุกคนดำทะมึนลงพร้อมกันทันที

หางตาของหลี่ซื่อหมินกระตุกยิกๆ สีหน้าดูราวกับคาดไว้ไม่มีผิด สายตาเหลือบไปทางเหยียนลี่เปิ่น

"เหยียนชิง ดูท่าคงต้องรบกวนท่านอีกแล้ว"

"ฝ่าบาท…" เหยียนลี่เปิ่นมองเฉิงชู่ปี้ แล้วมองไปยังผู้คนที่เต็มไปด้วยความคาดหวังรอบข้าง รู้สึกเหมือนจะเป็นลม

"ไม่เป็นไร หากท่านเหยียนไม่สะดวก ให้ข้าลงมือเองจะดีกว่า" เฉิงชู่ปี้เริ่มไม่สบอารมณ์

อะไรของพวกเขากัน ข้ายังไม่ได้เริ่มสักหน่อย ก็ทำหน้าทำตากันแบบนี้ซะแล้ว

คนก้างปลาไม่มีสิทธิมีเสียงหรือไง? ศิลปะนามธรรมนี่นับว่าเป็นศิลปะไม่ได้หรืออย่างไรกัน?

"กระหม่อมต้องวาดอะไร โปรดฝ่าบาทรับสั่งมาเถิด" เหยียนลี่เปิ่นได้ยินเฉิงชู่ปี้พูดเช่นนั้นก็เริ่มไม่สบอารมณ์เช่นกัน

ไอ้ภาพวาดกะโหลกกะลาที่ดูไม่รู้เรื่องนั่นน่ะหรือ เอามาให้รกตาท่าน ถือเป็นการดูหมิ่นสายตาของศิลปินอย่างที่สุด

ในฐานะจิตรกรเอกผู้มีชื่อเสียงแห่งต้าถัง เขาไม่เต็มใจอย่างยิ่งที่จะเห็นเส้นสายแข็งทื่อพวกนั้นปรากฏขึ้นในสายตาของเขาให้ขัดใจเล่น

#####

ไม่นานนัก เสี่ยวเอ้อร์ก็ยกพู่กัน หมึก กระดาษ และฝนหมึกมาให้ เหยียนลี่เปิ่นยังสั่งให้เสี่ยวเอ้อร์จุดธูปขึ้นมาหนึ่งดอกด้วย

แน่นอนว่านี่เพื่อให้มีสมาธิจดจ่อในยามสร้างสรรค์งานศิลปะ ป้องกันไม่ให้เกิดความผิดพลาดจากการจรดพู่กัน

ทุกคนต่างเงียบเสียงลง เฝ้ามองจิตรกรเอกผู้มีชื่อเสียงของต้าถังผู้นี้ ผู้ซึ่งหาผลงานเผยแพร่สู่สาธารณชนได้ยากยิ่ง เริ่มลงมือสร้างสรรค์ผลงาน

ครั้งนี้ ความจริงจังของเหยียนลี่เปิ่นย่อมเหนือกว่าตอนที่อยู่บนเรืออย่างแน่นอน

ไม่นานนัก ภาพวาดชายหนุ่มที่มีท่าทางสงบเยือกเย็น ใบหน้าดูสุขุมก็ปรากฏขึ้นบนกระดาษเซวียนจื่อ

หลี่ซื่อหมินเห็นแล้วก็พยักหน้าไม่หยุด สีหน้าเต็มไปด้วยความเลื่อมใส นักพรตทั้งสองท่านเองก็ดูตื่นตาตื่นใจ อดไม่ได้ที่จะชื่นชมในศิลปะการวาดภาพของเหยียนลี่เปิ่นผู้นี้

"เสร็จแล้ว… เชิญเลย หลานชู่ปี้"

เหยียนลี่เปิ่นวางพู่กันลง หลังจากสำรวจตรวจสอบดูอีกครั้ง ก็ยิ้มบางๆ อย่างสงบนิ่ง ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วผายมือไปทางเฉิงชู่ปี้

เฉิงชู่ปี้เดินเข้าไปใกล้ มองดูภาพวาดคนวัยผู้ใหญ่ที่ดูสงบนิ่งสมจริงราวกับมีชีวิต

ในฐานะบุคลากรทางการแพทย์มืออาชีพ เขาเพียงแค่มองแวบเดียวก็ชี้จุดบกพร่องของภาพนี้ทันที

"วาดเสร็จแค่นี้หรือ?"

"???" เหยียนลี่เปิ่นมองภาพวาดตัวเองด้วยความงุนงง

"ข้าไม่ได้กำลังวาดภาพวิจิตรบรรจง แค่วาดภาพเหมือนให้เจ้าเท่านั้น"

หลี่ซื่อหมินก็งงเล็กน้อย ชั่วขณะหนึ่งปรับตัวตามไม่ทัน เจ้าไม่ได้จะรักษาโรคหรือไงกัน แต่ทว่านักพรตทั้งสองท่านพลันนึกถึงภาพ "คนก้างปลาขี่ช้าง" ที่เคยทำเอาพวกเขาหน้ามืดตามัวขึ้นมาได้ในทันที

หยวนเทียนกังกับซุนซือเหมี่ยวสบตากันอย่างบ้าคลั่ง หยวนเทียนกังจำต้องกัดฟันรวบรวมความกล้า ขยับเข้าไปกระซิบข้างหูเหยียนลี่เปิ่น

"เอ่อ… ท่านเหยียน…"

"!!!!!" สีหน้าของเหยียนลี่เปิ่นเปลี่ยนจากดำเป็นม่วง จากม่วงเป็นเขียว จากเขียวเป็นน้ำเงิน

ริมฝีปากสั่นระริก บ้าเอ๊ย ข้าเป็นจิตรกรผู้สร้างสรรค์งานศิลปะนะ ไม่ใช่นักวาดภาพอัปรีย์หรือภาพวาดกามสูตร พวกท่านต้องเข้าใจให้ถูกต้องด้วย

หลี่ซื่อหมิน ฮ่องเต้แห่งต้าถังผู้นี้ ในที่สุดก็พอจะจับใจความปัญหาได้ สีหน้าเริ่มแปลกพิกล เมื่อเห็นสีหน้าของเหยียนลี่เปิ่น หลี่ซื่อหมินก็รู้สึกว่าการให้ปรมาจารย์อย่างเหยียนลี่เปิ่นมาวาดอะไรแบบนี้มันช่างดูไม่งามจริงๆ

"ไม่เป็นไรหรอก เอาแค่นี้แหละ หลานเอ๋ย… ไม่งั้นหลานก็วาดเติมเองเถอะ เหยียนชิงท่านลำบากแล้ว…"

ได้ยินคำกล่าวของหลี่ซื่อหมิน เหยียนลี่เปิ่นก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ทว่าเขาก็ไม่อยากเห็นผลงานของตัวเองถูกเจ้าสามตระกูลเฉิงละเลงจนเละเทะ แต่ครั้นจะแย่งกลับมาก็ไม่ได้ สิ่งเดียวที่ทำได้คือไม่มองเสียจะได้ไม่ขัดใจ

"ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงเมตตา หากไม่มีสิ่งใดแล้ว กระหม่อมขอตัวลา ที่กรมขุนนางยังมีราชการค้างคาที่ยังจัดการไม่เสร็จ"

"อืม ได้สิ เหยียนชิงท่านไปเถิด" หลี่ซื่อหมินยิ้มอย่างใจกว้าง

ในใจมีความรู้สึกผิดเล็กน้อย ไม่นึกเลยว่าเจ้าเด็กเฉิงชู่ปี้คนนี้จะเรื่องเยอะขนาดนี้

เปลือกตาของหลี่ซื่อหมินกระตุกยิกๆ เขาหายใจเข้าลึกๆ พยายามควบคุมอารมณ์ตัวเอง ในตอนนั้นเอง เฉิงชู่ปี้เก็บแท่งถ่านวาดเขียนไปพลางรู้สึกไม่พอใจนัก

ก็นะ คนหนึ่งเป็นสายสมจริง อีกคนเป็นสายศิลปะนามธรรม สองสไตล์ผสมกันมันช่างขัดตากันจริงๆ

"ท่านนักพรตทั้งสอง ท่านลุงหลี่ หลานก็จนปัญญา ได้แค่นี้แหละ ก็นะ ฝีมือวาดภาพของหลานกับท่านเหยียนมันคนละสไตล์กัน"

ซุนซือเหมี่ยวฝืนหันหน้าหนี เขาเกรงว่าตัวเองจะกลั้นไม่อยู่แล้วพ่นน้ำชาออกมา ส่วนหยวนเทียนกังเงยหน้ามองฟ้า ในใจคิดว่า นักพรตผู้นี้ได้เห็นประจักษ์กับตาแล้วว่า ผิวหน้าของคนหนุ่มสมัยนี้มันช่างหนาได้ขนาดไหน

"คุยเรื่องโรคหลินเถอะ ไม่ต้องสนใจเรื่องอื่น ข้าไม่อยากฟังเรื่องไร้สาระพวกนั้น" หลี่ซื่อหมินนั่งลงด้วยใบหน้าดำทะมึน

จะปล่อยให้เจ้าสามตระกูลเฉิงเพ้อเจ้อไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว เขาไม่ได้กลัวอะไรหรอก เพียงแต่กลัวว่าตัวเองจะระงับอารมณ์โกรธไม่อยู่ต่างหาก

เฉิงชู่ปี้สังเกตเห็นว่าอารมณ์ของทุกคนดูไม่ค่อยดีนัก ดูท่าผลงานศิลปะที่ผสมผสานสองสไตล์มันจะดูขัดตาจริงๆ

"ถ้าเช่นนั้น หลานขอพูดตรงๆ เลยนะ โรคหลินที่ว่า ในสายตาของหลานแล้ว…"