บทที่ 89 พระวรกายของไท่ซ่างหวง ยิ่งนับวันยิ่งทรุดโทรม

ฮองเฮาจั่งซุนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เล่าถึงเรื่องราวของเจ้าสามตระกูลเฉิงที่สร้างความฮือฮาและกลายเป็นหัวข้อสนทนาในนครฉางอานระลอกแล้วระลอกเล่าในช่วงที่ผ่านมา

ไท่ซ่างหวงแห่งต้าถังผู้ได้ฟังถึงกับหลุดมาดอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก ท่านหัวเราะจนตัวโยนน้ำตาเล็ด

เมื่อเห็นหลี่ยวนอารมณ์ดีเช่นนี้ หลี่ซื่อหมินก็รู้สึกโล่งอก สีหน้าคลายความแข็งทื่อลงกว่าตอนแรกที่พบกัน

เขาจึงรีบส่งสายตาให้ฮองเฮาจั่งซุน นางเข้าใจความหมายทันที จึงเอ่ยทูลหลี่ยวนด้วยรอยยิ้มว่า

"เสด็จพ่อ อีกไม่กี่วันก็จะเข้าสู่ฤดูร้อนแล้ว เอ้อร์หลางมีความประสงค์จะเชิญเสด็จพ่อเสด็จแปรพระราชฐานไปพักผ่อนตากอากาศ ไม่ทราบว่าเสด็จพ่อมีความเห็นเช่นไร…"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่ยวนก็ค่อยๆ เลือนหายไป ท่านโบกมืออย่างหงุดหงิดเล็กน้อย

"พวกเจ้าไปเถอะ โรคของข้าเช่นนี้จะไปที่ใดก็ลำบาก สู้พักอยู่ในวังนี่เสียยังจะสะดวกกว่า"

เพียงนึกถึงเรื่องที่ต้องเปลี่ยนอาภรณ์หลายชุดและต้องอาบน้ำวันละหลายครั้ง สีหน้าของหลี่ยวนก็ยิ่งหม่นหมอง

"โรคนี้มันทำให้ข้าทุกข์ทรมานยิ่งกว่าตาย หากไม่ใช่เพราะ… เฮ้อ…"

คำพูดนี้ทำเอาหลี่ซื่อหมินและฮองเฮาจั่งซุนใจหายวาบ หลี่ซื่อหมินรีบกล่าวปลอบ

"เสด็จพ่อ ลูกกำลังออกตามหาหมอทั่วแผ่นดิน หวังว่าเสด็จพ่อจะรักษาสุขภาพให้ดีพ่ะย่ะค่ะ"

"พอเถอะ เราทราบแล้ว พวกเจ้ากลับไปเถิด จริงสิเจ้าสะใภ้ ให้หลานๆ ทั้งหลายว่างๆ ก็มาเดินเล่นที่นี่บ้าง"

"เราไม่ได้เจอเจ้าพวกตัวเล็กมาเกือบครึ่งเดือนแล้ว คิดถึงพวกมันจริงๆ"

เมื่อเอ่ยถึงเหล่าหลานๆ แววตาของหลี่ยวนก็ดูอ่อนโยนและเอ็นดูขึ้นมาทันที

ยามที่ฮองเฮาจั่งซุนและหลี่ซื่อหมินทูลลา หลี่ยวนกลับลุกขึ้นกะทันหันแล้วเอ่ยถามฮองเฮาจั่งซุนว่า

"เจ้าสามเฉิงคนนั้น ในเมื่อรักษาสุนัขบ้าได้ ทั้งยังช่วยชีวิตฉินฉยงไว้ได้ เขายังมีความสามารถอื่นอีกหรือไม่"

"เสด็จพ่อหมายถึง…" ฮองเฮาจั่งซุนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจความนัยของหลี่ยวนในทันที

"เสด็จพ่อโปรดพักผ่อนเถิด เรื่องนี้ลูกจะไปสืบความให้ชัดเจนพ่ะย่ะค่ะ"

หลี่ยวนทอดมองบุตรชายคนที่สองอย่างหลี่ซื่อหมิน ผู้ที่เปรียบเสมือนมีดกรีดใจท่านอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน และยังลูกสะใภ้ที่อ่อนหวานนุ่มนวล รู้จักกาลเทศะและวางตัวเหมาะสมคนนั้น

เมื่อมองแผ่นหลังของทั้งสองที่ค่อยๆ ห่างออกไป หลี่ยวนก็พ่นลมหายใจยาวเหยียดออกมา ก่อนจะส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มขมขื่น

โรคเรื้อรังที่สร้างความทุกข์ทรมานจนนั่งนอนไม่ติดนี้ ทำให้คนเราแทบอยากตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด เช่นนั้นให้เจ้าสามเฉิงมาลองรักษาก็คงไม่เสียหายอะไร อย่างน้อยก็ยังดีกว่าสิ้นหวังไปเสียทุกทาง

"กวนอินเป่ย นี่เจ้าจะให้เจ้าสามเฉิงมารักษาเสด็จพ่อจริงๆ หรือ" ยามที่ก้าวออกจากตำหนักต้าอัน หลี่ซื่อหมินที่ยืนอยู่หน้าประตูตำหนักกล่าวด้วยท่าทางลังเลเล็กน้อย

"เอ้อร์หลาง ท่านไม่สังเกตเห็นหรือ ร่างกายของเสด็จพ่อทรุดโทรมลงทุกวัน ทั้งยังอารมณ์ไม่ดีขึ้นเลย"

ฮองเฮาจั่งซุนถอนหายใจเบาๆ พลางหันกลับไปมองประตูตำหนักที่ค่อยๆ ปิดลง "หม่อมฉันได้ปรึกษาหารือกับแพทย์ผู้เชี่ยวชาญมาหลายท่าน ทราบดีว่าโรคหลินนี้มีแต่จะทวีความรุนแรงขึ้น การใช้ยาก็ทำได้เพียงประทังอาการ ไม่อาจรักษาให้หายขาดได้…"

"ท้ายที่สุดแล้ว ผู้ป่วยบางรายถึงกับ…" ฮองเฮาจั่งซุนหยุดปากฉับ ตัดบทคำอัปมงคลที่เกือบจะหลุดออกมา

สีหน้าของหลี่ซื่อหมินกลายเป็นบึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม คิ้วหนาขมวดเข้าหากันแน่น

"ช่างเถอะ ในเมื่อเสด็จพ่อมีดำริเช่นนี้ ก็ปล่อยให้เจ้าเด็กนั่น…" หลี่ซื่อหมินนิ่งคิดครู่หนึ่ง "อย่างไรก็ตาม ข้าคงต้องขอดูตัวเขาเสียก่อน ดูว่าเขาจะมีหนทางอย่างไร หากเขามีวิธีรักษาจริง ก็คงนับว่าเป็นเรื่องที่ดีที่สุด"

#####

ครั้นได้ยินว่าองค์ชายอ๋องสู่ต้องการพบตนเพื่อหารือธุระ เฉิงชู่ปี้ก็รีบรุดไปยังห้องโถงหน้า ทว่ากลับพบเพียงหลี่จง องครักษ์คนสนิทของหลี่เค่อเท่านั้น เฉิงชู่ปี้จึงอดขำไม่ได้

"องค์ชายของท่านวันนี้มีธุระอันใดกับข้าหรือ"

"องค์ชายมีธุระด่วน ทำให้ไม่สามารถมาเรียนเชิญคุณชายเฉิงด้วยพระองค์เอง ต้องขออภัยคุณชายด้วย ส่วนว่าเป็นธุระอันใดนั้น ข้าน้อยเองก็ไม่ทราบแน่ชัดพ่ะย่ะค่ะ…"

เฉิงชู่ปี้รู้สึกแปลกใจ เมื่อไม่กี่วันก่อน หลี่เค่อยังลากเขาไปดื่มสุรากับองค์ชายรัชทายาทหลี่เฉิงเฉียนอยู่เลย แล้วจู่ๆ บิดาบังเกิดเกล้าของเขาก็ได้รับข่าวว่าตัวเขาอาจจะได้เป็นขุนนางในตำหนักบูรพา

หรือวันนี้จะลากเขาไปดื่มกินกับว่าที่เจ้านายอย่างองค์ชายรัชทายาทแห่งต้าถังอีกกันนะ

เมื่อเร่งรีบไปยังปากแขวงและได้พบกับหลี่เค่อ หลี่เค่อก็ไม่รอช้ารีบเร่งเฉิงชู่ปี้ทันที

"วันนี้องค์ชายรัชทายาทจะพบข้าอีกหรือ" เฉิงชู่ปี้ควบม้าไปพลางเอ่ยถามหลี่เค่อ

"ไม่ใช่ วันนี้ไม่ใช่เสด็จพี่ แต่เป็นเสด็จพ่อของข้า…"

หลี่เค่อกวาดสายตามองไปรอบตัว เมื่อเห็นฝูงชนที่สัญจรไปมาคึกคักจึงลดเสียงลง

เฉิงชู่ปี้ถึงกับทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก องค์จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ท่านนี้เรียกหาเขามีธุระอันใดกันแน่? หากมีธุระจริงส่งขันทีมาเรียกที่จวนก็สิ้นเรื่อง เหตุใดต้องทำตัวลับๆ ล่อๆ เช่นนี้ด้วย

ในขณะที่เฉิงชู่ปี้ผู้มึนงงกำลังเดินทางไปพร้อมกับหลี่เค่อ ณ ร้านสุราแห่งเดิมนั้น

หลี่ซื่อหมินนั่งอยู่อย่างสงบนิ่งที่ที่นั่งประธาน โดยมีนักพรตหยวนและนักพรตซุน รวมทั้งเจวี๋ยปู้หลางจงเหยียนลี่เปิ่นนั่งอยู่ด้วย

นักพรตทั้งสองนั่งหลับตานิ่งอย่างสงบ ส่วนหลี่ซื่อหมินกำลังสนทนาเรื่องศิลปะการเขียนพู่กันและจิตรกรรมกับเหยียนลี่เปิ่นอยู่อย่างออกรส

เพียงแต่ในขณะที่เหยียนลี่เปิ่นตั้งใจสนทนาโต้ตอบ ในใจเขากลับมีความสงสัยเล็กๆ ฝ่าบาทเรียกเขามาเพื่อสนทนาเรื่องศิลปะการเขียนพู่กันและจิตรกรรม ปกติแล้วไม่ควรจะเป็นในวังหลวงหรือสถานที่ที่มีบรรยากาศสุนทรีย์หรอกหรือ

ไฉนวันนี้จึงเลือกร้านสุราที่มองไม่เห็นทิวทัศน์อันใดเช่นนี้

อีกทั้งนักพรตผู้มีชื่อเสียงทั้งสองท่านของต้าถังก็ยังอยู่ที่นี่ด้วย หลังจากที่ฝ่าบาทแนะนำให้รู้จักเพียงครู่เดียวก็ไม่ได้ตรัสถึงอีกเลย

เรื่องนี้ทำให้เหยียนลี่เปิ่นเริ่มไม่เข้าใจแล้วว่า วันนี้ฝ่าบาทมีพระประสงค์สิ่งใดกันแน่…

ในจังหวะที่เหยียนลี่เปิ่นกำลังคาดเดาอยู่ในใจนั้น เขาก็ได้ยินเสียงจากหน้าห้องรับรอง

"ฝ่าบาท องค์ชายอ๋องสู่และคุณชายสามเฉิงมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

"…" ใบหน้าของเหยียนลี่เปิ่นมืดมนลงในทันที

#####

ทันทีที่เฉิงชู่ปี้ก้าวเท้าเข้าประตูไป ก็เห็นหลี่ซื่อหมินที่กำลังแย้มยิ้มอย่างเป็นกันเองกวักมือเรียกให้เข้าไปใกล้

"หลานชู่ปี้ไม่ต้องมากพิธี สหายผู้ใหญ่ทั้งสามท่านนี้ เจ้าคงคุ้นเคยดีใช่หรือไม่"

เฉิงชู่ปี้รีบทำความเคารพทั้งสามท่าน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเหยียนลี่เปิ่นที่ทำหน้านิ่งเฉยผู้นั้น

เดิมทีเฉิงชู่ปี้ตั้งใจจะสนทนาทักทายศิลปินผู้มีชื่อเสียงท่านนี้ที่เคยเขียนภาพวาดชิ้นใหญ่ให้จวนตนอยู่บ้าง

ทว่าเมื่อเห็นท่าทีที่ดูเย็นชา ราวกับไม่อยากให้ใครเข้าใกล้ และทำหน้าบึ้งตึงเหมือนคนทั้งโลกเป็นหนี้เขาห้าร้อยก้วนเช่นนั้น

เฉิงชู่ปี้จึงขี้เกียจจะเอาตัวเข้าไปหาเรื่องใส่ตัว คิดดูแล้ว คนทำงานศิลปะมักจะมีอารมณ์ศิลปินกันทั้งนั้น

หลี่ซื่อหมินยิ้มแย้มเสมือนผู้ใหญ่ใจดีเอ่ยถามขึ้นว่า

"หลานเอ๋ย นับตั้งแต่คราวที่จากกันที่จวนฉินชิงก็ผ่านไปหลายวันแล้ว ช่วงนี้เจ้าทำสิ่งใดอยู่บ้างล่ะ"

เฉิงชู่ปี้ครุ่นคิด เรื่องความเป็นส่วนตัวอย่างการกลั่นสุรานั้นแน่นอนว่าบอกไม่ได้ แล้วจะมีเรื่องใดที่พูดได้อีก

"ก็ไม่ได้ทำสิ่งใดเป็นพิเศษหรอกพ่ะย่ะค่ะ ก็แค่คอยจัดการน้องชายทั้งสามที่บ้านอยู่ทุกวี่ทุกวัน"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เค่อก็หลุดขำพรืดออกมา แต่เมื่อเห็นสายตาอาฆาตจากเฉิงชู่ปี้ เขาก็รีบก้มหน้าลงทันที

ทว่าเจ้าสี่ เจ้าห้า และเจ้าหกตระกูลเฉิงนั้น… อืม สมแล้วที่เป็นลูกของแม่ทัพเฉิง พลังงานล้นเหลือจริงๆ จนใครก็รับมือแทบไม่ไหว

มุมปากของหลี่ซื่อหมินกระตุกเล็กน้อย เขายังจำภาพตลกๆ ที่เคยเห็นบนเรือครั้งนั้นได้ดี

ช่างเถอะ อย่าไปคิดถึงมันเลย หากเสียกิริยาต่อหน้าคนรุ่นหลัง จะทำลายความสง่างามของกษัตริย์ต้าถังเสียเปล่าๆ

ส่วนเจ้าลูกกระต่ายน้อยหลี่เค่อคนนี้ เรื่องที่จะคุยในวันนี้ค่อนข้างเป็นส่วนตัว ไม่จำเป็นต้องให้เจ้าเด็กนี่มาเกี่ยวข้อง

"เค่อเอ๋อร์ เจ้าออกไปก่อนเถิด เดี๋ยวมีเรื่องอะไรค่อยเรียกเจ้า"