บทที่ 88 ช่องว่างระหว่างพ่อลูกแห่งราชวงศ์คู่นี้…

ท่านนักพรตซุนและท่านนักพรตหยวนอดไม่ได้ที่จะนึกย้อนไปถึงเมื่อไม่กี่วันก่อนที่แวะไปเยือนจวนสกุลเฉิง เพื่อหารือเชิงลึกเรื่องโรคหลินแบบ “เพื่อนถามให้เพื่อน” กับเจ้าสามตระกูลเฉิง

ยังจำได้ดีตอนจากมา สีหน้าเจ้าสามตระกูลเฉิงนั้นมั่นใจเต็มเปี่ยมและกระตือรือร้นเพียงใด แน่นอนว่าพวกเขายังจำพรสวรรค์ด้านการวาดภาพที่แม้แต่เทพผียังต้องสยองของเจ้าสามตระกูลเฉิงได้แม่นยำ รวมถึงไอ้คนก้างปลาที่ขี่ “ช้าง” ตัวนั้นด้วย

พอนึกถึงตรงนี้ หยวนเทียนกังที่กำลังจิบน้ำชาก็หายใจไม่ทัน สำลักจนหน้าแดงก่ำ

“ท่านทั้งสอง มีอะไรหรือ…”

หลี่ซื่อหมินได้สติ รู้สึกสังหรณ์ใจอยู่ลึกๆ ว่านักพรตผู้มีวิชาแพทย์ล้ำเลิศทั้งสองท่านนี้ดูเหมือนกำลังปิดบังอะไรบางอย่างอยู่

“ฝ่าบาท ที่จริงแล้ว…” ซุนซือเหมี่ยวเหลือบมองหยวนเทียนกังที่ยังหอบหายใจไม่เป็นจังหวะ จำต้องกัดฟันรับหน้าที่เป็นตัวแทนพูด

“อาตมากับสหายนักพรตหยวน ช่วงนี้พยายามขบคิดหาวิธีรักษาโรคหลินของไท่ซ่างหวงมาโดยตลอดแต่ก็จนปัญญา”

“จึงได้คิดขึ้นมาว่า ในเมื่อคุณชายสามเฉิงสามารถรักษาโรคเก่าของอี้กั๋วกงที่ทำให้พวกเราทั้งสองจนปัญญาได้ บางทีเขาอาจจะมีหนทาง”

หลี่ซื่อหมินใจเต้นตึกตัก ยืดหลังตรง พยักหน้าเป็นเชิงบอกให้ซุนซือเหมี่ยวพูดต่อ

“คุณชายสามเฉิงเข้าใจโรคหลินนี้อย่างถ่องแท้จริงๆ ถึงกับเสนอวิธีรักษาสองวิธีที่อาตมากับสหายนักพรตหยวนต่างรู้สึกว่าเหลือเชื่อนัก”

“สองวิธี?” ถึงตอนนี้หลี่ซื่อหมินเริ่มนั่งไม่ติด “หมายความว่าเจ้าเด็กนั่นมีวิธีจริงๆ งั้นรึ”

“ฝ่าบาท วิธีของคุณชายสามเฉิงถือว่าแหวกแนวอย่างยิ่ง เป็นวิธีการที่พวกเราไม่เคยได้ยินมาก่อน พวกเราจึงไม่กล้าฟันธงพ่ะย่ะค่ะ”

“วิธีและหนทางแบบไหน ท่านนักพรตทั้งสองลองกล่าวให้เราฟังที” หลี่ซื่อหมินถามอย่างใจร้อน

ในจังหวะนั้นเอง ฮองเฮาจั่งซุนอู๋โก้วเพิ่งก้าวเดินมาถึงหน้าห้อง ได้ยินบทสนทนาภายใน ก็ชะงักเท้าเล็กน้อยตั้งใจฟัง

“วิธีแรกคือการสอดท่อปัสสาวะ ส่วนวิธีที่สองคือการผ่าตัดรักษาเหมือนกับที่ทำให้อี้กั๋วกงพ่ะย่ะค่ะ”

“ส…สอดท่อปัสสาวะ?” หลี่ซื่อหมินมึนงงไปชั่วขณะ ไอ้ของพรรค์นี้มันสอดนำทางได้ด้วยรึ?

“…” จั่งซุนอู๋โก้วที่อยู่ด้านนอกก็ทำหน้ามืดแปดด้านเช่นกัน จะสอดหรือไม่สอดท่อปัสสาวะก็ว่าไปอย่าง แต่ร่างกายของเสด็จพ่อไม่ได้มีหัวลูกธนูฝังอยู่เสียหน่อย จะผ่าตัดรักษาอะไรกัน?

หลังจากฟังคำอธิบายของท่านนักพรตซุนและท่านนักพรตหยวนแล้ว หลี่ซื่อหมินก็พอจะเข้าใจ แต่เขากลับรู้สึกไม่อยากจะเชื่อนัก เพราะทั้งสองวิธีที่เฉิงชู่ปี้ว่ามานั้น มันเหนือความคาดหมายของท่านนักพรตทั้งสองเกินไปจริงๆ

พอท่านนักพรตทั้งสองขอตัวลา หลี่ซื่อหมินที่กำลังขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าคุ้นเคยเดินเข้ามาในห้อง

พอมองขึ้นไปก็เผยยิ้มอ่อนโยน “กวนอินเป่ย เจ้ามาแล้วรึ”

จั่งซุนอู๋โก้วนั่งลงแล้วตอบว่า

“ฝ่าบาทลืมไปแล้วหรือเพคะ ว่าอีกสักครู่พระองค์ต้องไปเข้าเฝ้าเสด็จพ่อกับหม่อมฉัน เมื่อครู่ท่านนักพรตทั้งสองกำลังสนทนาเรื่องสำคัญกับเอ้อร์หลาง หม่อมฉันจึงได้แต่รออยู่ด้านนอก”

“เช่นนั้นเจ้าคงได้ยินหมดแล้วสินะ ในความคิดของเจ้า เจ้าว่า…” หลี่ซื่อหมินมองดูภรรยาที่รักตรงหน้าแล้วถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“หม่อมฉันเองก็ฟังแล้วงงเป็นไก่ตาแตก วิธีของคุณชายสามเฉิงคนนั้น หม่อมฉันรู้สึกว่ามันพิสดารเกินไปเพคะ”

“นั่นสิ เราเองก็ว่าอย่างนั้น…” หลี่ซื่อหมินพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง “งั้นเราไปกันเถอะ ไปเข้าเฝ้าเสด็จพ่อที่ตำหนักต้าอันก่อน”

หลี่ยวน ไท่ซ่างหวงแห่งต้าถังผู้สูงศักดิ์ ขณะนี้กำลังยืนอยู่ในศาลาแห่งหนึ่ง พิจารณาทัศนียภาพดอกไม้นานาพรรณโดยรอบ

สวนที่ประณีต ต้นไม้ที่แปลกตา รวมถึงโขดหินที่มีรูปทรงน่าสนใจเหล่านั้น ล้วนเป็นสิ่งที่หลี่ยวนโปรดปรานที่สุดในอดีต

ทว่าในตอนนี้ เขาเพิ่งจะนั่งในศาลาได้ไม่ถึงเวลาหนึ่งธูป ก็รู้สึกเบื่อหน่ายไร้อารมณ์เสียแล้ว ไม่มีอะไรมาก ก็เพราะรู้สึกปวดปัสสาวะขึ้นมาอีก หลี่ยวนยืนขึ้นด้วยความหงุดหงิดรำคาญใจแล้วสั่งการเสียงเบาไปสองสามประโยค

ไม่นานขันทีไม่กี่คนก็รีบกางผ้าไหมหนาบังไว้ แล้วมีขันทีวางกระโถนปัสสาวะลง

ไท่ซ่างหวงแห่งต้าถังยืนอยู่ท่ามกลางสวนในตำหนักต้าอันอันวิจิตรตระการตา เริ่มต้นการกลั้นใจและออกแรงเบ่งรอบใหม่…

เสียงหยดน้ำดังซู่ซ่า ราวกับหยาดฝนที่ตกๆ หยุดๆ ตามชายคาในวันที่มีลมพัดเอื่อยและฝนพรำทางเจียงหนาน

พอยามที่หยดน้ำชายคาหยุดลง แต่ทว่า เมื่อมองดูรองเท้าและชายเสื้อผ้าของตนที่เปียกชื้น ไท่ซ่างหวงแห่งต้าถังก็ได้แต่แหงนหน้าถอนหายใจยาวด้วยความรู้สึกว่าตายเสียดีกว่า

หลังจากนั้นแน่นอนว่าต้องอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า จะให้มีกลิ่นปัสสาวะฉุนกึกติดตัวไปทั่วได้อย่างไร

หลี่ซื่อหมินและจั่งซุนอู๋โก้วก้าวเดินเข้าไปในตำหนักต้าอัน ได้รับแจ้งว่าไท่ซ่างหวงกำลังอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ ทั้งสองรออยู่เต็มหนึ่งเค่อ จึงได้เห็นหลี่ยวนเดินเข้ามาในห้อง

“ลูกขอถวายบังคมเสด็จพ่อ…” หลี่ซื่อหมินรีบลุกขึ้นทำความเคารพ หลี่ยวนมองหลี่ซื่อหมินแล้วเพียงตอบรับส่งๆ ไปสองสามคำ

มีเพียงยามที่สายตาตกกระทบลงบนร่างของจั่งซุนอู๋โก้วที่ค้อมกายทำความเคารพอย่างอ่อนช้อย บนใบหน้าที่เย็นชาของหลี่ยวนนั่นแล ถึงได้มีความเมตตาปรานีปรากฏขึ้นมาบ้าง

“เจ้าไม่ต้องมากพิธี ลุกขึ้นเถิด เจ้าไม่ได้มาเยี่ยมเยียนคนแก่เช่นข้าที่นี่หลายวันแล้วนะ”

จั่งซุนอู๋โก้วใช้หางตามองเอ้อร์หลางที่กำลังทำตัวเป็นปกติด้วยสีหน้าเรียบเฉยและให้ความเคารพ จากนั้นจึงประคองหลี่ยวนนั่งหลังโต๊ะอย่างระมัดระวัง แล้วถามด้วยความห่วงใย

“ช่วงนี้เสด็จพ่อสุขภาพเป็นอย่างไรบ้างเพคะ”

“ก็พอได้ ไม่เลวเท่าไหร่ เฮ้อ…” หลี่ยวนยิ้มขมขื่นอย่างจนปัญญา “พวกเจ้าก็นั่งลงเถิด”

เขาปรายตามองหลี่ซื่อหมินที่ดูเคารพนบนอบและจริงจังเพียงแวบเดียว แล้วไปสนใจจั่งซุนอู๋โก้วที่มีรอยยิ้มอ่อนหวานงดงามแทน

“สะใภ้ ช่วงนี้เฉิงเฉียนเป็นอย่างไรบ้าง”

หลี่ซื่อหมินได้แต่นั่งตัวตรงหลังตรง สีหน้าเคร่งขรึม ปล่อยให้จั่งซุนอู๋โก้วสนทนากับบิดาคือหลี่ยวนไป ในใจเขาทอดถอนใจเบาๆ

ช่องว่างระหว่างพ่อลูกตระกูลอิมพเรียลคู่นี้… แม้จะผ่านเวลามานาน ก็ลดน้อยลงไปมากแล้ว แต่ความแค้นเคืองที่หลี่ยวนมีต่อหลี่ซื่อหมินยังคงหลงเหลืออยู่ในก้นบึ้งของจิตใจ ทำให้เขายังคงไม่เต็มใจที่จะทำสีหน้าดีๆ ให้หลี่ซื่อหมินเห็นนัก และหลี่ซื่อหมินเองก็รู้จักเจียมตัวพูดให้น้อยลง อย่างน้อยก็ถือว่าอยู่ร่วมกันได้อย่างสงบสุข

ทว่า ไม่ว่าจะเป็นหลี่ยวน หรือตระกูลโต้วที่จากไปแล้ว ต่างก็รักใคร่เอ็นดูจั่งซุนอู๋โก้ว สะใภ้ที่ว่านอนสอนง่ายและเฉลียวฉลาดผู้นี้เป็นอย่างมาก

จั่งซุนอู๋โก้วเล่าเรื่องราวบางอย่างเกี่ยวกับหลี่เฉิงเฉียน รัชทายาทผู้นี้ให้ฟัง ซึ่งก็ทำให้หลี่ยวนคลายความโศกเศร้าลงได้บ้าง แม้หลี่ยวนจะมองหลี่ซื่อหมินไม่สบอารมณ์ แต่เขากลับรักใคร่เอ็นดูหลานชายคนโตที่มีจิตใจอ่อนโยนผู้นี้มาก

พอได้ยินจั่งซุนอู๋โก้วกล่าวถึงเรื่องที่คุณชายสามเฉิงรักษาอาการป่วยเก่าของฉินฉยงจนหายดี และในขณะนี้ ร่างกายของฉินฉยงกำลังฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว ถึงขนาดที่ขี่ม้าได้แล้ว หรือกระทั่งสามารถง้างคันธนูยิงธนูได้ ข่าวเช่นนี้ทำให้หลี่ยวนอดประหลาดใจไม่ได้

“เจ้าหมายถึงลูกชายคนที่สามของบ้านเฉิงเหย่าจินรึ? ที่ว่ากันว่าเสียความทรงจำ แล้วยังเป็นโรคเสียสตินั่นน่ะหรือ?”

“ตระกูลเฉิงเหย่าจินนั่นเป็นอย่างไร ข้าจะไปไม่รู้ได้อย่างไร ลูกชายคนที่สามของบ้านเขานี่นะจะเข้าใจวิชาแพทย์…”

คนที่อยู่ในวังหลวงมานาน ล้มป่วยติดเตียงมานาน หูตาสับประดกไม่รับรู้เรื่องราวภายนอกเช่นหลี่ยวน รู้สึกว่าตนเองช่างหูหนวกตาบอดนัก นี่ใช่เจ้าเด็กหมีตระกูลเหล่าเฉิงที่ตนรู้จักแน่หรือ?

ได้ยินคำถามที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจของหลี่ยวน หลี่ซื่อหมินเกือบจะหลุดขำออกมา รีบกระแอมไอแล้วกล่าวว่า

“…เรื่องนี้ ลูกได้ตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว ตั้งแต่เจ้าสามตระกูลเฉิงฟื้นจากอาการเมาจนตายก็นับว่าเข้าใจวิชาแพทย์ วิธีการที่ใช้ล้วนแตกต่างจากวิชาแพทย์ทั่วไป”

“แตกต่างอย่างไร เจ้าลองพูดมาสิสะใภ้”

หลี่ยวนปรายตามองหลี่ซื่อหมินอย่างเรียบเฉย สายตากลับไปจับจ้องที่ร่างของจั่งซุนอู๋โก้วอีกครั้ง

หลี่ซื่อหมินที่ถูกเมินทำได้เพียงถอนหายใจในใจอย่างจนปัญญา ไม่พูดอะไรต่อไป