บทที่ 87 ลูกผู้ชายตระกูลเฉิงใจกล้าบ้าบิ่น เจอปัญหาก็อย่าไปป๊อด

ประตูเรือนหลังเล็กที่เฉิงชู่ปี้ใช้ทำผ่าตัดปิดสนิทแน่น เตาที่เพิ่งก่อขึ้นใหม่ยังมีควันจางๆ ลอยกรุ่น ไอความร้อนยังคงระอุออกมาจากหม้อเหล็กใบใหญ่ที่วางอยู่

รอบข้างมีไหเหล้าเปล่าหลายใบวางระเกะระกะ สภาพตรงหน้าบอกได้คำเดียวว่า 'โกลาหล' โดยแท้

เฉิงชู่ปี้เช็ดเหงื่อบนใบหน้า แล้ววางไหหัวเชื้อเหล้าที่ผ่านการกลั่นถึงสามรอบจนได้ดีกรีสูงลิ่วลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง

เฉิงเหย่าจินซึ่งลงมือช่วยงานด้วยตัวเองนั่งลง เขาจ้องมองไหหัวเชื้อใบเล็กนั่นด้วยความภาคภูมิใจอย่างเต็มเปี่ยม

ข้างกายเขาคือสี่ผู้จัดการใหญ่แห่งจวนสกุลเฉิงที่เหนื่อยจนตัวเปียกโชก ต่างพากันกลืนน้ำลายอึกๆ ไม่หยุด

เฉิงเจี๋ยเช็ดมุมปากพลางถอนใจเบาๆ

"ท่านลุงขอรับ งานกลั่นเหล้านี่มันทรมานเหลือเกิน ผู้น้อยน้ำลายแทบจะแห้งหมดแล้วขอรับ"

เฉิงฟู่พ่อบ้านใหญ่พยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง

"ใช่ๆ… ท่านลุงดูสิขอรับ พวกเราทุกคนเหนื่อยยากกันขนาดนี้ อย่างน้อยก็ควรมีรางวัลให้กันบ้างมิใช่หรือขอรับ?"

"เฮ้อ เหนื่อยเหลือเกินขอรับ ผู้น้อยเหนื่อยจนผอมลงไปอีกรอบแล้ว" เฉิงจี้ขยับร่างกายที่แทบไม่มีเนื้อหนังของเขาไปมาต่อหน้าเฉิงเหย่าจินอย่างตั้งใจ

"รีบอะไรนักหนา? พวกเจ้าพวกนี้ อยู่เฉยๆ กันหน่อยสิ ไม่เห็นรึว่าเจ้าสามยังยุ่งอยู่?"

เฉิงเหย่าจินตวาดเสียงเขียว ข้ายังไม่ได้ลิ้มรส แล้วพวกเจ้าจะรีบร้อนไปใย?

ระหว่างที่พูด เฉิงชู่ปี้ก็นำเหล้าดีกรีสูงที่บรรจุในขวดพอร์ซเลนจากห้องทดลองออกมาวางรวมไว้กับไหเหล้าใบนั้น

นึกขึ้นได้ว่ายังขาดอะไรบางอย่าง จึงกลับเข้าห้องไปหยิบถ้วยเหล้าสองใบออกมาวางไว้บนโต๊ะ

เขาถูมือด้วยความตื่นเต้น เตรียมจะเปรียบเทียบเหล้าดีกรีสูงทั้งสองชนิด

คราวนี้ชายฉกรรจ์ทั้งห้าคนที่น้ำลายแทบหกต่างมองหน้ากันไปมา แม้แต่เฉิงเหย่าจินยังนั่งไม่ติด

"เจ้าสาม เจ้าทำแบบนี้ไม่ถูกนะ พวกเราตั้งห้าคน เหตุใดจึงหยิบมาแค่สองใบ?"

"???" เฉิงชู่ปี้เงยหน้าขึ้นด้วยความมึนงง เมื่อเห็นขบวนการ 'ปล้นคนรวยช่วยคนจน' ทั้งสี่ท่านแห่งจวนหลูกั๋วกง

เฉิงชู่ปี้จะพูดอะไรได้อีก ก็ต้องหยิบจอกมาหกใบ จัดการเทเหล้าจากขวดพอร์ซเลนลงไปในจอกก่อน

จอกละประมาณห้าถึงหกเฉียน หากมากกว่านี้ก็ไม่ใช่การทดสอบแล้ว แต่ต้องหาแตงกวาดองมาสองจานไว้แกล้มให้สนุกปาก

พอวางขวดลง เฉิงชู่ปี้ก็ยิ้ม "หวังว่า…"

เขายังพูดไม่ทันขาดคำ ก็เห็นเฉิงเหย่าจินคว้าจอกเหล้าขึ้นมา เงยหน้าซดรวดเดียว…

จากนั้นผู้บริหารระดับสูงทั้งสี่ของจวนสกุลเฉิงที่รอคอยมานานต่างก็เลียนแบบทันที

แล้วพวกเขาก็เห็นชายฉกรรจ์ทั้งห้าทำหน้าบิดเบี้ยว ร้องซี้ดซ้าดไม่หยุด ราวกับถูกปีศาจเข้าสิง

"ร้อน! เหล้านี่… ร้อนราวกับถ่านติดไฟก้อนหนึ่ง มันค่อยๆ ลามจากปากข้าลงไปถึงท้องเลย!"

"จริงด้วยๆ ข้าก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน ในท้องร้อนผ่าวไปหมด"

"ถึงใจ! เกิดมาเพิ่งเคยได้ดื่มเหล้าที่ถึงใจขนาดนี้ ซดเข้าไปแค่นิดเดียว กลับทำให้ข้ารู้สึกร้อนไปทั้งตัวเลยทีเดียว"

"…" เฉิงชู่ปี้มองกลุ่มชายฉกรรจ์ที่กำลังออกอาการ 'ร้อนแรง' กันถ้วนหน้าด้วยความรู้สึกชาชิน

ร้อนกันไม่จบไม่สิ้นเสียที จะให้ข้าต้องฉีดยาลดไข้ให้พวกท่านคนละเข็มไหม?

เสียงวิจารณ์รสชาติ 'หัวเชื้อเหล้า' ดังแว่วมาจากกลุ่มชายชราทั้งห้าผู้คร่ำหวอดในวงเหล้ามานานปี พวกเขาต่างพากันวิจารณ์ทั้งรสชาติ กลิ่น และความรู้สึกหลังดื่มอย่างออกรสออกชาติ

เฉิงชู่ปี้ขี้เกียจจะสนใจพวกเขา จึงหยิบแก้วอีกใบมาเทเหล้าทั้งสองชนิดลงไปอย่างละแก้ว หลังจากเปรียบเทียบและลิ้มรสกันอยู่พักใหญ่ ทั้งผู้ใหญ่ทั้งห้าแห่งตระกูลเฉิงและเฉิงชู่ปี้ต่างก็ได้ข้อสรุปตรงกันว่า

เหล้าดีกรีสูงที่ทำจากอ้อยมีความเข้มข้นใกล้เคียงกับที่เคยทดลองในห้องปฏิบัติการ สิ่งที่ต่างออกไปเพียงเล็กน้อยคือรสสัมผัสและกลิ่น

หลังจากลงมือกลั่นหัวเชื้อเหล้าล็อตใหญ่เมื่อวาน เพื่อปูพื้นฐานอุตสาหกรรมเครื่องดื่มให้ตระกูลเฉิง วันต่อมาแผนชีวิตอันแสนสงบสุขของเฉิงชู่ปี้ก็ถูกข่าวร้ายที่ไม่คาดฝันทำลายจนยุ่งเหยิง

"รองผู้บังคับการกองกำลังฝ่ายซ้ายประจำตำหนักบูรพา… ท่านพ่อ นี่มันตำแหน่งอะไรขอรับ?"

เฉิงชู่ปี้จ้องมองท่านพ่อเฉิงเหย่าจินผู้ใจดีที่นั่งอยู่บนตั่งด้วยความมึนงง แววตาของท่านเต็มไปด้วยความยินดีขณะมองมาที่เขา

"นี่เป็นตำแหน่งขุนนางในตำหนักบูรพา หมายความว่าต่อไปเจ้าจะต้องไปทำงานภายใต้การบังคับบัญชาขององค์ชายรัชทายาทอย่างไรเล่า" เฉิงเหย่าจินลูบเคราแข็งดุจลวดเหล็กพลางกล่าวด้วยความเบิกบาน

"องค์ชายรัชทายาทคือว่าที่โอรสสวรรค์ของต้าถังในอนาคต การที่เจ้าได้ไปเป็นขุนนางใกล้ชิดข้างกายองค์ชายก็นับว่าเป็นทางไปที่ดีทีเดียว"

"ขุนนางตำหนักบูรพา?" เฉิงชู่ปี้รู้สึกแย่ไปหมด องค์ชายรัชทายาทหลี่เฉิงเฉียนนั่นมันตัวละครที่ต้องถูกปลดเป็นสามัญชนไม่ใช่รึไง!

จากฐานะองค์ชายรัชทายาทผู้สูงศักดิ์ กลายเป็นคนที่ถูกเตะโด่งออกจากฉางอาน สุดท้ายไม่รู้ว่าตรอมใจตายหรือถูกยาพิษตายกันแน่ ส่วนบรรดาลูกน้องข้างกายเขาน่ะ ในความทรงจำทางประวัติศาสตร์อันตื้นเขินของเฉิงชู่ปี้ คนเดียวที่จำได้แม่นคือตู้เหอที่แต่งงานกับองค์หญิง ซึ่งก็คือลูกชายแท้ๆ ของตู้หรูหุ้ย

ดูเหมือนจุดจบของคนพวกนั้นจะซวยไม่แพ้กัน จะถูกสับเป็นชิ้นๆ หรือไม่นั้นไม่แน่ชัด แต่จุดจบต้องเป็นไอ้โชคร้ายที่น่าเวทนาแน่ๆ

"ข้าบอกว่าเจ้าสาม เจ้าทำหน้าแบบนั้นทำไม ฝ่าบาทประทานความเมตตาให้เจ้าแท้ๆ เจ้ายังไม่พอใจอีกรึ?"

เห็นสีหน้าของเฉิงชู่ปี้ที่เหมือนคนท้องผูกขั้นรุนแรง เฉิงเหย่าจินก็เริ่มไม่พอใจ

เฉิงชู่ปี้อ้าปากค้าง ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร สุดท้ายทำได้เพียงยิ้มแห้งๆ "ลูก… ลูกดีใจจนแทบจะเสียสติแล้วขอรับ"

"ไม่รู้จะแสดงสีหน้าอย่างไรดีแล้วขอรับ"

"ฮ่าฮ่า เจ้าสาม เจ้าเด็กคนนี้นี่ ซื่อตรงเกินไปจริงๆ"

เฉิงเหย่าจินระเบิดหัวเราะเสียงดัง พร้อมตบไหล่เฉิงชู่ปี้ฉาดใหญ่จนลูกชายแท้ๆ คอหดลงไปครึ่งหนึ่งทันที

"รอจนฝ่าบาทมีพระราชโองการลงมา เมื่อถึงตอนนั้น ตระกูลเฉิงของเราจะจัดงานเลี้ยงใหญ่เชิญแขกเหรื่อมาฉลองกันให้เต็มที่"

"อืม เจ้าสาม เจ้าวางใจเถอะ มีพ่ออยู่ทั้งคน มีอะไรก็บอกพ่อได้"

"รอบตัวองค์ชายรัชทายาทมีแต่พวกบัณฑิตที่วันๆ เอาแต่พ่นน้ำลายไร้สาระ ไม่ต้องไปใส่ใจพวกมันหรอก"

เฉิงเหย่าจินนึกขึ้นได้จึงกำชับด้วยความเป็นห่วง "หากพวกมันกล้าหาเรื่องเจ้า ก็ไม่ต้องไปขี้ขลาด มีพ่อคอยหนุนหลังให้เจ้าทั้งคน"

"ลูกผู้ชายตระกูลเฉิงของเรา จะไปกลัวไอ้พวกกระจอกที่แม้แต่ไก่ยังฆ่าไม่เป็นพวกนั้นได้อย่างไร บอกเจ้าไว้เลยนะ ไอ้พวกนั้นน่ะ มันพวกชอบรังแกคนอ่อนแอ"

"ลูกผู้ชายตระกูลเฉิงทุกคนต้องมีหัวใจกล้าหาญ เจอเรื่องอะไรก็อย่าได้ขี้ขลาด ลุยเข้าไปเลย…"

"…" เฉิงชู่ปี้หน้าดำทะมึน ความรู้สึกในใจซับซ้อนอย่างยิ่ง รู้สึกราวกับกำลังจะจากอกพ่อแม่ไปเข้าโรงเรียน

แล้วท่านพ่อที่เป็นหัวโจกอิทธิพลมืดในวงการขุนนางกำลังสอนลูกชายตัวเองว่าต้องชกนักศึกษาอย่างไร เตะบัณฑิตยังไง ถึงจะครองโรงเรียนได้

แต่พอนึกดูอีกที สิ่งที่ท่านพูดก็มีเหตุผล ใครกันล่ะที่เป็นคนส่งเขามา? ก็พ่อบังเกิดเกล้าของเขาที่เป็นถึงอันธพาลอันดับหนึ่งในวงการขุนนางต้าถัง แม่ทัพผู้เกรียงไกรอย่างเฉิงเหย่าจินเชียวนะ

ถึงอย่างไรเขาก็เคยพบองค์ชายรัชทายาทเพียงไม่กี่ครั้ง ไม่ใช่ความสัมพันธ์ลึกซึ้งอะไร จึงไม่จำเป็นต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงขนาดนั้น

อีกอย่าง ใครจะไปรู้ว่าวงล้อแห่งประวัติศาสตร์จะยังคงหมุนไปตามเส้นทางเดิมหรือไม่?

ในเมื่อตัวเขาเองยังทะลุมิติมาได้ แล้วยังมีเรื่องอะไรที่รับไม่ได้อีกเล่า?

ในต้าถังยุคทองนี้ เขายังอยากมีชีวิตอยู่ดีๆ อยากเป็นรุ่นสองตระกูลขุนนางอันธพาลเสวยสุขไปวันๆ

หวังเพียงว่าก่อนจะตาย เขาจะมีโอกาสได้เด็ดพริกที่ปลูกไว้บนแผ่นดินหัวเซี่ย… เพื่อทำน้ำซุปหม้อไฟหมาล่าสูตรลับตระกูลเฉิงที่เขาโหยหาจนฝันถึง

ในขณะเดียวกัน หลี่ซื่อหมินจ้องมองซุนซือเหมี่ยวและหยวนเทียนกังที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาจดจ่อ ตั้งใจฟังนักพรตทั้งสองที่เพิ่งตรวจพระอาการของไท่ซ่างหวงกลับมา

"พระอาการกำเริบซ้ำไปซ้ำมา ทำให้อดีตฮ่องเต้เหนื่อยล้าทั้งกายและใจ อาตมาและสหายนักพรตหยวนจนปัญญาจริงๆ รู้สึกละอายใจยิ่งนัก…"

"ไม่มีหนทางใดที่สามารถจบปัญหาได้ในคราวเดียวเลยหรือ?" หลี่ซื่อหมินขมวดคิ้วมุ่น อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ