บทที่ 86 ตำแหน่งรองผู้บัญชาการกองกำลังองครักษ์ฝ่ายซ้ายแห่งตำหนักบูรพายังว่างอยู่อีกหนึ่งตำแหน่ง

หลี่ซื่อหมินขมวดคิ้วมุ่น นิ้วเรียวเคาะลงบนโต๊ะเบาๆ คล้ายกำลังเผชิญกับปัญหาที่ตัดสินใจยากยิ่ง

ด้านข้าง ฟางเสวียนหลิงและจั่งซุนอู๋จี้นั่งสำรวมอยู่ในท่าทางสงบนิ่ง คล้ายกำลังรอคอยการตัดสินพระทัยของโอรสสวรรค์

ในเวลานั้นเอง สุ้มเสียงของขันทีรับใช้ก็ดังขึ้นจากนอกตำหนักข้าง "ฝ่าบาท องค์ชายรัชทายาทเสด็จมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ…"

"รัชทายาทงั้นรึ? ให้เข้ามาได้" หลี่ซื่อหมินเงยหน้าขึ้น เหลือบมองฟางเสวียนหลิงและจั่งซุนอู๋จี้แวบหนึ่ง ก่อนจะมีรับสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

เพียงครู่เดียว หลี่เฉิงเฉียนก็ก้าวเข้ามาในตำหนักข้าง อันดับแรกเขาเดินตามองตรงเข้าไปถวายบังคมหลี่ซื่อหมิน จากนั้นจึงประสานมือคารวะจั่งซุนอู๋จี้และฟางเสวียนหลิง

กิริยาท่าทางสำรวม น้ำเสียงและท่าทีล้วนระมัดระวังและนอบน้อม ทำให้แววพระเนตรของหลี่ซื่อหมินฉายแววพึงพอใจขึ้นมาวูบหนึ่ง ทว่าไม่นานก็เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย

"วันนี้รัชทายาทมาหาเรา มีเรื่องอันใดรึ?"

หลี่เฉิงเฉียนหยิบเอาฎีกาข้อเสนอนโยบายที่พับไว้อย่างเรียบร้อยออกมาจากแขนเสื้อ ประคองขึ้นถวายด้วยสองมืออย่างนอบน้อม

"ข้อเสนอนโยบายที่เสด็จพ่อมีรับสั่งให้ลูกเขียนเมื่อวันก่อน ลูกเขียนเสร็จเรียบร้อยแล้ว วันนี้จึงนำมาถวาย ขอเสด็จพ่อโปรดชี้แนะและแก้ไขพ่ะย่ะค่ะ"

"ดี ให้เราดูก่อน…" หลี่ซื่อหมินยกมือรับมา พลางพินิจผลงานของโอรสองค์โตอย่างละเอียดถี่ถ้วน

ใบหน้าของหลี่ซื่อหมินเรียบเฉย เพ่งสายตาอ่านผลงานอย่างตั้งใจ หลี่เฉิงเฉียนนั่งตัวตรงด้วยท่าทางสำรวม ทว่าภายในใจกลับกระวนกระวายไม่น้อย

เนิ่นนานผ่านไปราวหนึ่งก้านธูป หลี่ซื่อหมินถึงได้เงยหน้าขึ้นมา

เมื่อเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและประหม่าของหลี่เฉิงเฉียน เขากำลังจะอ้าปากตรัส

ทว่ากลับข่มใจระงับไว้ แล้วส่งข้อเสนอนโยบายของหลี่เฉิงเฉียนไปให้จั่งซุนอู๋จี้ที่อยู่ข้างกาย

"ท่านขุนนางทั้งสอง พวกเจ้าก็ลองดูเสียหน่อย แล้ววิจารณ์สักคำสองคำ"

หลี่เฉิงเฉียนทำได้เพียงก้มหน้าลงอีกครั้งด้วยความผิดหวังเล็กน้อย เมื่อเห็นภาพนี้ หลี่ซื่อหมินจึงใจอ่อนลง ก่อนจะตรัสด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"เฉิงเฉียน ข้อเสนอนโยบายฉบับนี้ของเจ้า ในสายตาเรา เจ้าตั้งใจทำไม่น้อยทีเดียว"

หลี่เฉิงเฉียนดีใจวาบในอก รีบยืดแผ่นหลังตรง นานทีปีหนเสด็จพ่อจะเอ่ยปากชมตนเอง ช่างชวนให้ตื่นเต้นยิ่งนัก

"…ฝ่าบาท ในสายตาของกระหม่อม ข้อเสนอนโยบายขององค์ชายรัชทายาทฉบับนี้มีมุมมองที่ลึกซึ้งยิ่งนัก นับเป็นผลงานที่หาได้ยากยิ่งพ่ะย่ะค่ะ"

จั่งซุนอู๋จี้ลูบเครายาวพลางเอ่ยชม

ฟางเสวียนหลิงเองก็พยักหน้าเห็นพ้องและกล่าวเสริมไปสองสามประโยค รอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่ซื่อหมินค่อยๆ ผุดพรายขึ้น

"ขุนนางทั้งสอง อย่าได้ชมเขาเกินไปเลย ข้อเสนอนี้พอนับได้ว่าเป็นงานที่ดี เราหวังว่าเจ้าจะพยายามต่อไปให้ดียิ่งขึ้น"

"ลูกเข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ" หลี่เฉิงเฉียนคารวะตอบอย่างนอบน้อม

สายตาของหลี่ซื่อหมินกวาดมองผู้คนที่อยู่ตรงหน้า "พอเห็นรัชทายาท เราก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้"

คนทั้งสามในห้องเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน มองไปยังจักรพรรดิแห่งต้าถังพระองค์นี้

"ตำแหน่งรองผู้บังคับการกองกำลังฝ่ายซ้ายประจำตำหนักบูรพาของรัชทายาท ยังว่างอยู่อีกตำแหน่งหนึ่ง ยังไม่มีผู้ใดดำรงตำแหน่ง…"

เมื่อเห็นสายตาของหลี่ซื่อหมินทอดมองมา จั่งซุนอู๋จี้จึงค้อมศีรษะตอบอย่างนอบน้อม "ทูลฝ่าบาท เป็นเช่นนั้นจริงพ่ะย่ะค่ะ"

หลี่ซื่อหมินลูบเคราข้างแก้ม ปรายตามองหลี่เฉิงเฉียนด้วยรอยยิ้มกึ่งจริงกึ่งเล่น

"ไม่รู้ว่าตำแหน่งนี้ จะเหมาะกับคุณชายสามเฉิงหรือไม่"

ทันทีที่คำนี้หลุดออกมา นัยน์ตาของหลี่เฉิงเฉียนก็เป็นประกาย ฟางเสวียนหลิงมีสีหน้าครุ่นคิด ขณะที่จั่งซุนอู๋จี้สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เขาเหลือบมองฟางเสวียนหลิงแวบหนึ่ง ก่อนจะประสานมือคารวะหลี่ซื่อหมิน

"ฝ่าบาท กระหม่อมเห็นว่าไม่ค่อยเหมาะสมนัก เรื่องที่คุณชายสามเฉิงป่วยเป็นโรคเสียสตินั้นเล่าลือกันไปทั่ว"

"หากให้เขาเข้ารับตำแหน่งในตำหนักบูรพา เกิดมีเหตุไม่คาดคิดขึ้นมา เกรงว่าจะกระทบต่อบารมีของรัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ…"

หลี่เฉิงเฉียนฟังความหมายนี้แล้ว คล้ายว่าเสด็จพ่อมีพระประสงค์จะให้เจ้าสามตระกูลเฉิงมารับราชการอยู่ข้างกายตน

ทว่าในยามนี้ ท่านลุงกลับก้าวออกมาคัดค้าน ชั่วพริบตานั้น หลี่เฉิงเฉียนจึงอดไม่ได้ที่จะอ้าปาก "เสด็จพ่อ…"

หลี่ซื่อหมินกวาดสายตามองมา แม้แต่ฟางเสวียนหลิงกับจั่งซุนอู๋จี้ก็หุบปากลงพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย สายตาจับจ้องไปที่หลี่เฉิงเฉียน

"เสด็จพ่อ ลูกคิดว่า หากให้คุณชายสามเฉิงเข้ารับตำแหน่งในตำหนักบูรพา ย่อมดีกว่าส่งเขาไปที่อื่นพ่ะย่ะค่ะ"

เมื่อต้องเผชิญกับสายตาหลายคู่นี้ หลี่เฉิงเฉียนที่รู้สึกกดดันไม่น้อยยังคงกัดฟันพูดต่อไป

"ลูกได้คลุกคลีกับคุณชายสามเฉิงอยู่หลายครั้ง ค่อนข้างคุ้นเคยกันดี ลูกกลับไม่รู้สึกว่าเขาเป็นคนป่วยแต่อย่างใด อีกทั้งเจ้าตัวยังเป็นคนซื่อสัตย์ภักดี มีคุณธรรมและน้ำใจ"

"อีกประการหนึ่ง ร่างกายของลูกอ่อนแอขี้โรค หากได้คุณชายสามเฉิงที่เชี่ยวชาญวิชาแพทย์มาคอยอยู่ปรนนิบัติข้างกาย…"

เมื่อมองดูหลี่เฉิงเฉียนที่กำลังพูดจาฉอดๆ อยู่ตรงหน้า หลี่ซื่อหมินก็พยักหน้าเบาๆ แทบสังเกตไม่เห็น

ในเวลานี้ ฟางเสวียนหลิงจึงได้เอ่ยปากแสดงความเห็นของตนในที่สุด

"ฝ่าบาท กระหม่อมได้ฟังคำของรัชทายาทแล้ว ใคร่ครวญดูสักพัก ก็เห็นว่าการให้คุณชายสามเฉิงเข้ารับตำแหน่งในตำหนักบูรพา นับเป็นนโยบายที่ดีจริงพ่ะย่ะค่ะ…"

เมื่อเห็นว่าฟางเสวียนหลิงกลับยืนอยู่ข้างเดียวกับหลานชายตน

ซ้ำยังเห็นชัดเจนว่าฝ่าบาททรงคล้อยตาม สีหน้าของจั่งซุนอู๋จี้ก็พลันมีหมอกควันแห่งความหม่นหมองพาดผ่าน

#####

หลังจากก้าวออกจากตำหนักข้าง หลี่เฉิงเฉียนก็สาวเท้าก้าวไปข้างหน้าอย่างตื่นเต้น ไม่คิดเลยว่าความเห็นของตนเสด็จพ่อจะทรงยอมรับฟัง

นี่เป็นจุดเริ่มต้นที่ดี ที่สำคัญคือ เฉิงชู่ปี้ผู้นี้เป็นคนที่น่าสนใจยิ่งนัก ทำให้ตนรู้สึกเหมือนได้พบสหายรู้ใจ

"…รัชทายาท องค์ชายรัชทายาทโปรดรอก่อน" ขณะที่หลี่เฉิงเฉียนกำลังเดินจ้ำอ้าวไปข้างหน้าอย่างกระตือรือร้น กลับได้ยินเสียงเรียกดังมาจากด้านหลัง

"ท่านลุง? เฉิงเฉียนคารวะท่านลุง" หลี่เฉิงเฉียนหันกลับไป เมื่อเห็นจั่งซุนอู๋จี้สาวเท้าเร็วๆ ตามมา ก็รีบประสานมือคารวะ

"องค์ชาย เรื่องที่คุณชายสามเฉิงเข้ารับตำแหน่งเมื่อครู่ ท่านไม่ควรเอ่ยปากเลย"

จั่งซุนอู๋จี้เดินมาถึงตรงหน้า มองดูหลานชายที่ตัวสูงกว่าตนเกือบครึ่งศีรษะ

พลางส่ายหน้าด้วยความหงุดหงิดระคนผิดหวัง แล้วถอนหายใจออกมา

"ท่านเป็นถึงองค์ชายรัชทายาทแห่งต้าถัง ชื่อเสียงย่อมสำคัญที่สุด คนในตระกูลเฉิงเหย่าจินพวกนั้น ไม่ว่าจะในราชสำนักหรือนอกราชสำนัก ต่างก็มีชื่อเสียงไม่สู้ดี"

หลี่เฉิงเฉียนอ้าปากจะพูด ทว่ากลับถูกจั่งซุนอู๋จี้ที่มีรูปร่างท้วมใหญ่ยกมือห้ามไว้ ก่อนจะปั้นหน้าขรึมพูดต่อ

"ลุงทำเพื่อตัวท่านทั้งนั้น ท่านต้องเชื่อฟัง คบหากับพวกขุนนางฝ่ายบุ๋นและตระกูลใหญ่ให้มากเข้าไว้ ไปมาหาสู่กับพวกลูกหลานขุนนางฝ่ายบู๊ให้น้อยลงหน่อย"

"ต้าถังก่อตั้งบ้านเมืองด้วยกำลังทหารก็จริง แต่การจะปกครองแผ่นดิน ต้องพึ่งพาขุนนางฝ่ายบุ๋น…"

หลี่เฉิงเฉียนทำได้เพียงก้มหน้ารับฟังอย่างว่าง่าย ฟังท่านลุงที่ร่ายยาวอยู่เนิ่นนาน

จากนั้นจึงฝืนยิ้มแล้วพยักหน้า "ท่านลุงสั่งสอนได้ถูกต้องแล้ว เป็นเฉิงเฉียนที่คิดตื้นเขินไปเองพ่ะย่ะค่ะ…"

"อืม ท่านรู้ซึ้งถึงความหวังดีของลุงก็ดีแล้ว อย่าได้เอาแต่ทำตามความชอบความเกลียดชั่วแล่น เข้าใจหรือไม่?"

"ลุงยังมีราชการต้องไปจัดการ ไม่อาจอยู่นาน จำคำของลุงเอาไว้ ข้าเป็นลุงแท้ๆ ของท่าน ย่อมไม่มีทางคิดร้ายต่อท่านแน่นอน"

หลี่เฉิงเฉียนมองดูท่านลุงที่ร่ายยาวจบแล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ผ่านไปพักใหญ่ถึงได้ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา

แม้ท่านลุงกับเสด็จแม่จะเป็นพี่น้องแท้ๆ ทว่าเสด็จแม่กลับใจกว้างกว่ามาก ทั้งยังยินดีที่จะรับฟังความต้องการของตน

แต่การพูดคุยกับท่านลุง กลับทำให้รู้สึกอึดอัด คล้ายกับว่าหากไม่เชื่อฟังเขา ก็จะกลายเป็นคนอกตัญญูไปเสียอย่างนั้น

"เฮ้อ…" หลี่เฉิงเฉียนถอนหายใจยาวออกมาหนึ่งเฮือก ก่อนจะก้าวเดินช้าๆ ต่อไป

อย่างไรเสีย ต่อไปนี้ก็จะได้พบกับคุณชายสามเฉิงอย่างเฉิงชู่ปี้ที่น่าสนใจผู้นี้บ่อยๆ แล้ว

คนผู้นี้ช่างคุย ถึงบางครั้งจะพูดจาเลอะเทอะไปบ้าง แต่ก็ยังดีกว่าท่อนไม้ทึบอย่างอวี้ฉือเป่าชิ่งที่เป็นผู้บังคับการกองกำลังฝ่ายซ้ายตั้งเยอะ

เจ้าอวี้ฉือเป่าชิ่งคนนี้ แต่ละวันเอาแต่ทำหน้าดำทะมึนเดินตามหลังตูดตน จากนั้นก็แปลงร่างเป็นเสาหินตั้งตระหง่าน

การต้องเผชิญหน้ากับคนประเภทถามคำตอบคำไม่ยอมปริปากสักแอะแบบนั้น ทำให้หลี่เฉิงเฉียนผู้ที่มีนิสัยช่างพูดช่างเจรจาในยามส่วนตัวรู้สึกสิ้นหวังจนอยากจะเอาหัวโขกกำแพงให้รู้แล้วรู้รอด