บทที่ 85 นี่เป็นครั้งแรกที่รัชทายาทเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอเรา

ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด เฉิงชู่ปี้กัดฟันฮึดฮัดในลำคอ แหงนหน้าซดเหล้าองุ่นรสจืดชืดฝาดคอลงท้องไปรวดเดียวหมด

เป็นจริงอย่างที่ท่านพ่อว่าไว้ รสชาติพวกนี้เทียบไม่ได้กับซานเล่อเจียงสูตรลับของตระกูลเฉิงเราเลยสักนิด

"น้องชู่ปี้ เจ้าเป็นอะไรไปหรือ…" หลี่เฉิงเฉียนถึงกับงุนงง เจ้าสามตระกูลเฉิงผู้นี้อารมณ์ดูไม่ปกติอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อครู่ยังทำหน้าเศร้าสร้อย ทอดถอนใจยาวอยู่แท้ๆ ไฉนพริบตาเดียวกลับกัดฟันกรอด แววตาดุร้ายขึ้นมาเสียอย่างนั้น

เฉิงชู่ปี้เองก็รู้สึกตัว การควบคุมสีหน้าและอารมณ์มักจะหลุดรั่วได้ง่ายเมื่อเผลอปล่อยความรู้สึกจริงออกมา

ทว่า เขากล่าวเพียงประโยคเดียวก็กลบเกลื่อนรอยรั่วนี้ได้อย่างแนบเนียน

"ในหัวข้ามีแต่ความรู้ประหลาดๆ เพิ่มขึ้นมามากมาย แต่กลับทำให้ข้าสูญเสียความทรงจำดีๆ ไปไม่น้อย จะไม่ให้ข้าโมโหได้อย่างไร"

หลี่เค่อพยักหน้าพลางถอนใจอย่างเห็นอกเห็นใจ ก่อนจะยกจอกสุราขึ้นชวนเฉิงชู่ปี้ดื่ม

"พี่ชู่ปี้ มาๆ ดื่มจอกนี้ให้หมด เรื่องที่ผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปเถิด ไม่ต้องเก็บมาใส่ใจมากนัก ตอนนี้ท่านอาศัยวิชาแพทย์ที่สวรรค์ประทานมารักษาแม่ทัพใหญ่ฉินที่ป่วยหนักเจียนตายจนหายดี ก็นับว่าพลิกวิกฤตเป็นโอกาสมิใช่หรือ"

"ขอบพระคุณทั้งสองท่านที่ห่วงใย และขอยืมคำอวยพรของน้องเหวยเต๋อด้วย มา ข้าขอคารวะกลับหนึ่งจอก"

เฉิงชู่ปี้สะบัดศีรษะเบาๆ ปัดเป่าความเสียดายและขุ่นเคืองอันหนักอึ้งนั้นทิ้งไป

หลี่เค่อวางจอกสุราลงแล้วใช้แขนเสื้อปาดปาก ก่อนจะยิ้มให้เฉิงชู่ปี้

"พี่ชู่ปี้ ตอนนี้ท่านก็ถึงวัยผู้ใหญ่แล้ว อีกทั้งยังสร้างผลงานความชอบให้แก่ราชสำนัก คาดว่าอีกไม่นาน เสด็จพ่อคงจะแต่งตั้งมอบตำแหน่งสำคัญให้ท่านเป็นแน่"

"ไม่ทราบว่าพี่ชู่ปี้มีความคิดเห็นอย่างไรบ้าง ลองว่ามาตามตรงเถิด แม้น้องจะไม่มีปากมีเสียงในราชสำนักเท่าใดนัก แต่พี่ใหญ่ของข้า อย่างน้อยก็พอจะกราบทูลต่อหน้าเสด็จพ่อได้บ้าง"

หลี่เฉิงเฉียนพยักหน้าเห็นพ้องด้วยอย่างยิ่ง

"ถูกต้อง หากน้องมีข้อเรียกร้องอันใดก็บอกมาได้เลย พี่คนนี้พอจะช่วยสนับสนุนเจ้าได้บ้าง"

ต่อไมตรีจิตของสององค์ชาย เฉิงชู่ปี้รู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก ทว่าเขาก็มีเรื่องกลัดกลุ้มของตัวเองอยู่จริงๆ

"ขอบคุณทั้งสองท่าน ตระกูลเฉิงของเราจงรักภักดีต่อราชสำนัก ต่อฝ่าบาทอย่างหมดหัวใจ หากได้เข้ารับราชการ คอยรับใช้ฝ่าบาทร่วมกับท่านพ่อและพี่ๆ ย่อมเป็นเกียรติของข้าอย่างแน่นอน"

"ข้าจำได้ว่านักพรตทั้งสองท่านเคยบอกกับข้าว่า ต้าถังของเรามีสำนักแพทย์หลวงที่รับผิดชอบเรื่องการรักษาคนไข้และเรียบเรียงตำราแพทย์โดยเฉพาะ"

"…สำนักแพทย์หลวงหรือ" หลี่เฉิงเฉียนกับหลี่เค่อหันมามองหน้ากัน ต่างเห็นความงุนงงในแววตาของอีกฝ่าย

หลี่เค่ออดไม่ได้ที่จะเอ่ยเตือนเฉิงชู่ปี้

"พี่ท่าน สำนักแพทย์หลวงนั้นเป็นเพียงหน่วยงานเล็กๆ ใต้สังกัดศาลเจ้ากรมพิธีการเท่านั้น ตำแหน่งต่ำต้อย ฐานะก็ต้อยต่ำ…"

"ทำไม ดูถูกหมอที่รักษาคนไข้หรือไง" เฉิงชู่ปี้ชักสีหน้าไม่พอใจขึ้นมาทันที

ในฐานะที่เป็นเสาหลักทางวิชาการของโรงพยาบาลตำบลและนักศึกษาหัวกะทิจากวิทยาลัยแพทย์ เฉิงชู่ปี้ภูมิใจในวิชาชีพของตนเองมาโดยตลอด

หลี่เฉิงเฉียนถลึงตาใส่หลี่เค่อที่พูดจาไม่เข้าหู ก่อนจะอธิบายอย่างใจเย็น

"น้องสามของข้าไม่ได้มีเจตนาเช่นนั้น เพียงแต่ระบบระเบียบราชการของราชวงศ์เราสืบทอดมาจากราชวงศ์ก่อน สำนักแพทย์หลวงจึงไม่ได้มีการปรับเปลี่ยนอันใด"

ยังไงก็ต้องไว้หน้าองค์ชายรัชทายาทบ้าง เฉิงชู่ปี้จึงคร้านจะถือสาเอาความกับอ๋องสู่ผู้ไร้ภูมิความรู้ผู้นี้

"องค์ชาย หากราชสำนักเห็นความสำคัญของหมอมากกว่านี้ ให้ความสำคัญต่อการพัฒนาวิชาแพทย์ ราษฎรใต้หล้าที่ต้องตายเพราะโรคภัยไข้เจ็บ อย่างน้อยคงลดลงไปได้หลายส่วน"

"ไม่ต้องพูดถึงกลียุคในอดีต เอาแค่ตอนนี้ เฉพาะในฉางอานและพื้นที่โดยรอบ ฤดูใบไม้ผลิปีนี้ปีเดียวก็มีคนตายเพราะโรคพิษสุนัขบ้าไปตั้งกี่สิบคนแล้ว"

"แล้วแผ่นดินต้าถังของเรากว้างใหญ่ไพศาลนับหมื่นหมื่นลี้ หากสามารถเผยแพร่วิชาความรู้ออกไปได้ทั่วถึง ในแต่ละปีจะช่วยชีวิตคนได้มากเท่าใดกัน"

ในฐานะบุคลากรทางการแพทย์ที่มีหน้าที่รักษาคนเจ็บและช่วยชีวิตคนเป็นสำคัญ เฉิงชู่ปี้คิดว่าราชสำนักโบราณให้การสนับสนุนงานด้านการแพทย์น้อยเกินไปจริงๆ

แม้ว่าในยุคโบราณ การจะผลักดันระบบประกันสุขภาพถ้วนหน้านั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ แต่หากบ้านเมืองหันมาใส่ใจยกระดับฐานะของหมอให้สูงขึ้น ให้ราชสำนักเป็นผู้จัดฝึกอบรมบุคลากรทางการแพทย์จำนวนมากอย่างเป็นระบบ แล้วส่งพวกเขาไปยังเหนือใต้ออกตกของแผ่นดิน ย่อมจะควบคุมอัตราการเสียชีวิตจากโรคภัยของประชากรในยุครุ่งเรืองของต้าถังได้อย่างแน่นอน ทั้งยังช่วยส่งเสริมให้วิชาแพทย์ของต้าถังก้าวหน้ายิ่งขึ้นอีกด้วย

"…" หลี่เค่อกับหลี่เฉิงเฉียนได้แต่นั่งมองเฉิงชู่ปี้ที่กระดกเหล้าไปพ่นน้ำลายแตกฟองบ่นอุบด้วยความเดือดดาลตาปริบๆ

แม้จะรู้สึกว่าสิ่งที่เขาพูดมานั้นมีเหตุผล แต่เจ้าจำเป็นต้องใส่อารมณ์ขนาดนี้เลยเรอะ

ในห้องส่วนตัวข้างๆ หลี่ซื่อหมินขมวดคิ้วแน่น ตั้งใจฟังเสียงบ่นปนตัดพ้อของเฉิงชู่ปี้อย่างละเอียด

แม้คำพูดของเจ้าสามตระกูลเฉิงจะฟังดูกระโดดไปกระโดดมา แต่ก็ต้องยอมรับว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นมีเหตุผลอย่างยิ่ง

อายุยังน้อยแท้ๆ แต่กลับกล้าคิดกล้าทำ ทั้งยังมีจิตใจบริสุทธิ์ที่ห่วงใยบ้านเมืองและราษฎร ช่างหาได้ยากยิ่ง…

มุมปากของหลี่ซื่อหมินยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหุบลงอย่างรวดเร็ว

อยากจะไปสำนักแพทย์หลวงงั้นหรือ ไม่มีทางเสียหรอก อย่าว่าแต่เจ้าเด็กนี่ช่วยชีวิตฉินชิงเอาไว้ได้เลย ก่อนหน้านี้ก็เพิ่งช่วยชีวิตลูกเมียของใต้เท้าฟางมาหยกๆ ความดีความชอบระดับนี้ ลำพังแค่สำนักแพทย์หลวงจะรองรับไหวได้อย่างไร อย่างมากที่สุด ก็แค่ให้เจ้าสามตระกูลเฉิงที่สนใจวิชาแพทย์ผู้นี้ไปควบตำแหน่งที่สำนักแพทย์หลวงไว้เท่านั้น

ส่วนเรื่องตำแหน่งหน้าที่จริงๆ ของเขา…

"ฝ่าบาท องค์ชายรัชทายาทและอ๋องอู๋มาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ" เสียงกระซิบเบาๆ ขัดจังหวะความคิดของหลี่ซื่อหมิน

ทั้งสองก้าวเข้ามาในห้องส่วนตัว ค้อมกายทำความเคารพหลี่ซื่อหมินอย่างนอบน้อม จากนั้นก็นั่งลงอย่างสำรวม สีหน้าจริงจังและสุขุมเป็นอย่างยิ่ง

"เฉิงเฉียน เจ้าคิดว่าคุณชายสามเฉิงผู้นี้เป็นอย่างไรบ้าง" หลี่ซื่อหมินเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มเรียบเฉย

หลี่เฉิงเฉียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงทูลตอบ

"ทูลเสด็จพ่อ ลูกคิดว่าคุณชายสามเฉิงวาจาซื่อตรง ทว่ามีความคิดอ่านเป็นของตัวเองอย่างยิ่ง มุมมองทัศนคติก็แตกต่างจากผู้อื่น"

"เสด็จพ่อ ลูกคิดเห็นเช่นเดียวกับพี่ใหญ่พ่ะย่ะค่ะ ลูกเองก็รู้สึกว่าคุณชายสามเฉิงทำงานรอบคอบจริงจัง ไม่ประมาทแม้แต่น้อย…"

เมื่อได้ฟังความรู้สึกและมุมมองของโอรสทั้งสองที่มีต่อเฉิงชู่ปี้ หลี่ซื่อหมินก็นิ่งคิดไปครู่ใหญ่ จากนั้นจึงค่อยๆ ลุกขึ้นยืน พยักหน้าให้หลี่เฉิงเฉียนเล็กน้อย

"เช่นนั้นตามความเห็นของรัชทายาท คุณชายสามเฉิงควรรับตำแหน่งใดเล่า"

เมื่อได้ยินคำเรียกขานว่ารัชทายาท หลี่เฉิงเฉียนก็สะดุ้งวาบในใจ เวลานี้ผู้ที่เอ่ยถามมิใช่บิดาอีกต่อไป หากแต่เป็นองค์จักรพรรดิแห่งต้าถัง

หลี่เฉิงเฉียนตั้งสมาธิ สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาทันที หลังจากใคร่ครวญอย่างถี่ถ้วนแล้ว จึงกัดฟันค้อมกายกราบทูลหลี่ซื่อหมินด้วยความเคารพ

"ลูกชื่นชมในความสามารถอันเอกอุของคุณชายสามเฉิงยิ่งนัก ทว่าเขายังเยาว์วัย หากด่วนมอบหมายหน้าที่ใหญ่โตให้อาจส่งผลเสียได้ ดังนั้นลูกจึงเห็นว่า ให้คุณชายสามเฉิงเข้ามารับราชการที่ตำหนักบูรพา เป็นแขนขาคอยช่วยเหลือลูก อีกทั้งยังถือเป็นการขัดเกลา…"

หลี่ซื่อหมินยกมุมปากยิ้มบางๆ "นี่เป็นครั้งแรกที่รัชทายาทเอ่ยปากขอสิ่งใดจากเราตรงๆ"

ได้ยินเช่นนั้น หลี่เฉิงเฉียนก็เริ่มตื่นตระหนก กำลังคิดว่าจะอธิบายอย่างไรดี ก็ได้ยินเสด็จพ่อตรัสขึ้นมาอีกครั้ง

"เราเหนื่อยแล้ว กลับวังกันก่อนเถอะ เรื่องของคุณชายสามเฉิง เราจะเก็บไปพิจารณาดูอีกที"

"…"

ดื่มกินกันไปมื้อใหญ่ ระหว่างนั้นก็ถูกสองพี่น้องคู่นั้นซักถามปัญหาแปลกประหลาดไม่หยุดหย่อน ยังดีที่เฉิงชู่ปี้ผ่านโลกมาเยอะ ย่อมรับมือได้อย่างคล่องแคล่ว ทั้งยังไม่เสียเวลาสวาปามอาหาร เขาตบพุงด้วยความอิ่มอกอิ่มใจ เอ่ยลาสององค์ชาย ก่อนจะเดินทอดน่องมุ่งหน้ากลับจวนสกุลเฉิง

อืม หมูหัน ที่แดนตะวันตกเฉียงใต้ก็คือหมูย่างตัวเล็กดีๆ นี่เอง

เฉิงชู่ปี้คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าหมูย่างสไตล์บ้านทุ่งที่มีกลิ่นอายลูกทุ่งเต็มเปี่ยม พอมาอยู่ในยุคโบราณจะมีชื่อเรียกหรูหราไฮโซปานนี้

เดินไปพลางก็ทอดถอนใจไปพลาง ตอนอยู่ต่อหน้าสององค์ชาย ความจริงเฉิงชู่ปี้ยังมีความในใจอีกตั้งเยอะแยะ แต่ในเมื่ออีกฝ่ายเป็นแค่องค์ชาย ไม่ใช่คนรู้ใจ ก็ไม่มีความจำเป็นต้องพูดออกไปให้เปลืองน้ำลาย

อย่างเช่นเรื่องที่เขารู้จักตัวอักษรจีนตัวย่อ รู้จักลายมือหมอ รู้จักอักษรภาษาอังกฤษ พินอินภาษาจีน แถมยังพูดได้อีกตั้งหลายภาษา แต่ทักษะพวกนี้ สำหรับการเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในกลไกข้าราชการของระบอบศักดินาต้าถังแล้ว มันแทบไม่มีประโยชน์อันใดเลยสักนิด

อย่างคนที่เป็นแค่บุคลากรสายเทคนิค หากินด้วยฝีมือไม่ใช่เล่ห์เหลี่ยมทางการเมืองในหน่วยงานระดับรากหญ้าอย่างโรงพยาบาลตำบลแบบเขา ควรจะไปอยู่ในตำแหน่งที่ค่อนข้างสบายและเหมาะกับการแสดงฝีมือของตัวเองมากกว่า ถึงจะตรงกับแนวคิดของเขา

ยิ่งไปกว่านั้น การมีพ่อแท้ๆ อย่างเฉิงเหย่าจิน ผู้มีชื่อเสียงด้านความโหดเหี้ยมเลื่องลือ แต่กลับมีบารมีล้นเหลือในกองทัพต้าถังคอยเป็นเสาหลักหนุนหลังให้ คิดว่าคงจะช่วยให้ตนเองได้ใช้ชีวิตเป็นลูกท่านหลานเธอผู้เสเพลที่น่าเบื่อหน่ายและแสนสุขสบายได้อย่างราบรื่นแน่นอน